ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ...

Πρώτη απόδραση στο νησί μου, αν και ολιγοήμερη. Σχεδόν ένας χρόνος από την τελευταία φορά που ήμουν εκεί. Έφυγα πέρσι το καλοκαίρι και τώρα ξαναεπισκέπτομαι την Κεφαλόνια μου, εκτιμώντας τη ακόμα περισσότερο. Θα πάω επιτέλους να δω τη θάλασσά μου και μερικά από τα αγαπημένα μου μέρη και να τιμήσω μια πολύ καλή μου φίλη ζωγράφο που κάνει τη δεύτερη έκθεσή της. Δυστυχώς θα έχει και κάποιες δουλειές το πρόγραμμα αλλά δε βαριέσαι...η θάλασσα από το μπαλκόνι μου με αποζημιώνει.

Εννοείται οτι την Κυριακή θα έρθω με ντοκουμέντα και φωτογραφικό υλικό για να θαυμάσετε το ομορφο νησί μου...για την ώρα αναχωρώ γιατί θα χάσω και το καράβι...

 

Οπότε καλό μου ταξίδι!

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ "ΣΤΑ ΙΣΑ"... & ΡΕΜΒΑΖΟΝΤΑΣ!!!

Σε ένα ωραίο καφέ στο Θησείο κοιτάζοντας την Ακρόπολη και λίγο παραδίπλα το Λυκαβητό, από το μπαλκόνι, δύο φίλες θυμήθηκαν το μακρινό πλέον Λονδίνο... το συζήτησαν και το ανέλυσαν και ως συνήθως άκρη δεν έβγαλαν. Αλλά και πάλι δεν πειράζει. Η βόλτα, η θέα και η κουβέντα είναι ανεκτίμητα και κάνουν το συμπέρασμα να μοιάζει, κάποτε, μέχρι και περιττό. 

Διότι όπως πλέον πιστεύω έντονα...Το προσόν της ευελιξίας είναι σχεδόν αρετή. Εξάλλου δεν καταλήγουν όλα τα πράγματα σε συμπέραμα. Κάποια πράγματα καταλήγουν σε αποσιωπητικά...

Συνεπώς, είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ευέλικτοι άνθρωποι και να μην κολλάμε στο αποτέλεσμα μόνο...διότι αυτή η ευελιξία σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πόρτα που ανοίγει σε έναν ορίζοντα απέραντο και δείχνει το δρόμο του πως να ζεις πραγματικά ξοδεύοντας κάποιο από το χρόνο σου στο να μάθεις τους γύρω σου... και ο,τι συμβαίνει γύρω σου...

ΣΑΤΙΡΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ, ΔΥΟ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ!!!

Την ανάρτηση αυτή την αναβάλλω εδώ και πολύ καιρό. Τη σβήνω και την ξαναγράφω με περιοδική τακτικότητα. Και όταν είμαι στο παρά ένα πριν πατήσω "δημοσίευση", στο και ένα η ανάρτηση έχει γίνει παρελθόν...ελληνικό delete. Ούτε και εγώ δεν ξέρω καλά καλά το λόγο. Τέλος πάντων, και ύστερα από αρκετό καιρό, αποφάσισα να πατήσω δημοσίευση σε ο,τι έγραψα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Βέβαια, θα μου πει κάποιος...και σιγά την ανάρτηση για τόσο σβήσε γράψε ή και σιγά το πλήθος κόσμου που θα τη διαβάσει. Για να πω την αλήθεια...και εγώ το ίδιο είπα...και ύστερα μου απάντησα αναφορικά με το πρώτο ότι όντως σιγά την ανάρτηση...και αναφορικά με το δεύτερο ότι και ένας να το διαβάσει, αξίζει να είναι κάτι αξιοπρεπές.

Μετά την συνήθη και άνευ ουσίας φλυαρία μου...στο προκείμενο λοιπόν...

Ο Αριστοτέλης κάποτε έδωσε τον ορισμό της τραγωδίας... 

«Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»...  

Πολύ γνώριμη πρόταση, δεν αποκλείεται κιόλας σε πολλούς να ανασύρει μνήμες από τα σχολικά χρόνια. Βέβαια ο ορισμός αυτός είναι σπουδαίος για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι και η οριοθέτηση που πετυχαίνει μεταξύ τραγωδίας και σάτιρας. Δύο άσπονδα και μη αγαπημένα αδέρφια... που λατρεύουν να μισιούνται. Μεταξύ τους τα όρια γίνονται ενίοτε δυσδιάκριτα και το ένα κάποτε μπορεί να πατήσει στο άλλο.

Ωστόσο το ένα από αυτά τα δύο "αδέρφια" έχει μάθει να ζει στο περιθώριο πολύ συχνά. Και όχι επειδή το θέλει. Απλά είναι η φύση του τέτοια που συχνά το οδηγεί εκεί. Βλέπετε η σάτιρα είναι ένα είδος παρεξηγημένο, λόγω της ευκολίας με την οποία στα χέρια κάποιων ευτελίζεται και στην ουσία χάνει το βαθύ νόημά της και την σπουδαία ποικιλία της σε παραγόμενα συναισθήματα.

Αντίθετα, όταν η σάτιρα στα χέρια των δημιουργών χρησιμοποιείται με τον απαραίτητο σεβασμό στο είδος, παράγει ιδιαίτερα, ανώτερα και ενίοτε αντικρουόμενα συναισθήματα. Δηλαδή από μια ορθά νοούμενη σάτιρα δημιουργείται στο κοινό ένα ανάμικτο συναίσθημα γέλιου και κλάματος...μια εμπειρία κωμική και συνάμα τραγική... 

Και μέσα από αυτή την αντίθεση, το κοινό βγαίνει "χορτάτο" και τα παραγόμενα συναισθήματα είναι κοντά στο ιδανικό και οδηγούν στην πολυπόθητη από την αρχαιότητα κάθαρση. Ωστόσο, πόσες φορές έχει ο άνθρωπος πλέον τη δυνατότητα να νιώσει πραγματικά χορτάτος? Δυστυχώς όχι πολλές.

Αλλά και πάλι δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι δυστυχώς. Και αυτό διότι αρκετές φορές καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με τη σάτιρα...την τίμησαν, στην ουσία την ύψωσαν εκεί που της αξίζει και την ανέδειξαν, ωστόσο για την εποχή τους το μόνο που κατάφεραν ήταν να γίνουν δυσάρεστοι και τίποτα παραπάνω. 

Να για παράδειγμα ο Αριστοφάνης, ο σατιρικός ποιητής του 5ου αιώνα, αποτύπωσε στα έργα του με αξιοθαύμαστη αρτιότητα τη σάτιρα και αυτό κατ εμέ το κατάφερε διότι στην ουσία γνώριζε καλά το αδερφάκι της, την τραγωδία. Επομένως με τη στέρεη βάση της γνώσης απέδωσε το μεγαλείο της σάτιρας χαράσσοντας τη διαχωριστική γραμμή από την τραγωδία, την οποία ωστόσο δεν παρέλειψε σε έργα του να εξάρει.  Ο Αριστοφάνης είχε αντιληφθεί ότι το μεγαλείο της απλότητας και η δύναμη της γνώσης οδηγούν στο παλάτι της σοφίας και για το λόγο αυτό καυτηρίασε με  πνεύμα, χιούμορ και τόλμη ότι τον ενοχλούσε.

Πιο πρόσφατα, ο  Ανδρέας Λασκαράτος, Κεφαλλονίτης ποιητής και σατιρικός συγγραφέας υπήρξε πένα σκληρή και γι αυτό θεωρήθηκε ο σημαντικότερος πρέσβυς της επτανησιακής σάτιρας και από τους μεγαλύτερους της νεοελληνικής γενικά. Ο Λασκαράτος εναντιώθηκε στους πολιτικούς και στην ανικανότητά τους.

Επίσης, στάθηκε απέναντι και στιγμάτισε τη χειραγώγηση που επιτυγχάνεται από τη θρησκοληψία και την θρησκευτική αυθαιρεσία. Το έργο του είναι η επίκριση στη ραχοκοκκαλιά μιας εποχής γεμάτη προλήψεις, δοξασίες και πολιτική αναποτελεσματικότητα και για το λόγο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια προοδευτική σάτιρα ενός αντιδραστικού μυαλού που δυστυχώς όμως δεν έγινε αντιληπτό από την εποχή του.

Περίπου την ίδια εποχή, και πάντα στην Ευρώπη ένα άλλος συγγραφέας καταπιάνεται με την αναρχική σάτιρα. Ο Άνατολ Φρανς στο έργο του "Η Ανταρσία των Αγγέλων" προσεγγίζει σατιρικά το προαιώνιο πρόβλημα του συμπαντικού κακού. Αναρχικοί άγγελοι εγκαταλείπουν την επιδίωξη της επουράνιας ελευθερίας για να ασχοληθούν με την επίτευξη της επίγειας και "ρίχνονται" ως άλλοι αντάρτες στους κοινωνικούς αγώνες. 

Η σάτιρα του Φρανς είναι φανερή σε όλο του το κείμενο το οποίο σπονδυλωτά καυτηριάζει παγιωμένες, άκαμπτες και μη ευέλικτες θεωρήσεις που οδηγούν στο πνευματικό σκοτάδι. Ωστόσο, ως μέγας και ουσιαστικός γνώστης και τιμητής της σάτιρας δεν παραλείπει να εισάγει και το τραγικό στοιχείο με σεβασμό στο είδος και με μοναδική δεξιοτεχνία. Ο αρχηγός των ανταρτών αγγέλων, ο πρώτος άγγελος, είναι μια φιγούρα τραγική, που στο τέλος του βιβλίου καταλήγει σε μια τραγική διαπίστωση, υπογραμμίζοντας έτσι την ουσία, το ύφος και το μεγαλείο της σάτιρας: 

"- Νεκτάριε, εσύ πολέμησες μαζί μου πριν από τη γέννηση του κόσμου. Νικηθήκαμε επειδή δεν είχαμε καταλάβει πως η νίκη είναι κάτι το πνευματικό και πως πρέπει να πολεμήσουμε και να αφανίσουμε τον Ιαλνταμπαώθ μέσα μας και μονάχα μέσα μας."

Κατ εμε το μεγαλείο αυτής της τελευταίας φράσης είναι η πεμπτουσία και το κλειδί αυτής της προαιώνιας κόντρας μεταξύ καλού και κακού. Είναι έμπρακτα η απόδειξη ότι στα χέρια άξιων δημιουργών, η σάτιρα και η τραγωδία είναι όντως αγαπημένα αδέρφια και βαδίζουν πλάι εξυπηρετώντας το ιδανικό πνευματικό χόρτασμα του κοινού.

Υ. Γ. : Βέβαια ειδικά στις περιπτώσεις του Λασκαράτου και του Φρανς, ο κοινός παρονομαστής είναι ότι κανείς από την εποχή τους δεν τους κατάλαβε. Ο Λασκαράτος αφορίστηκε και διώχθηκε και ο Φρανς μπήκε μικρόψυχα σε λίστες απαγορευμένων βιβλίων. Και αυτό μου φέρνει στο μυαλό αφενός μια περασμένη ανάρτηση σχετικά με το θέμα (εδώ) και αφετέρου, τα λόγια ενός αγαπημένου συγγραφέα: "Η κοινωνία είναι θαυμαστά ανεκτική. Δίνει συγχωροχάρτι στα πάντα, εκτός από τη μεγαλοφυΐα." 

ΕΡΩΤΗΣΗ...ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΜΙΑ ΧΑΖΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ???

Χθες κάτω από την Ακρόπολη...στα Αναφιώτικα...σε ένα πεζούλι που το παράθυρο από πάνω είχε φυτεμένα γεράνια και μυρωδάτους βασιλικούς, μερικοί φίλοι μίλαγαν για τα παλιά...Ωστόσο δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει...τέτοιες συζητήσεις είναι αυτές που οδηγούν σε άλλες συζητήσεις πιο βαθιές, πιο δύσκολες ίσως λιγότερο ευχάριστες για κάποιους ή και για άλλους διαφωτιστικές. Σε μια τέτοια συζήτηση λοιπόν, κάτω από το δροσερό πεζούλι, και με τις αναμνήσεις να μας έρχονται καταιγίδα...μου ήρθαν τα λόγια ενός πολύ αγαπημένου συγγραφέα...του Όσκαρ Ουάιλντ...

"Η ψυχή γεννιέται γριά μέσα στο σώμα. Το σώμα γερνάει για να γίνει νέα η ψυχή. Ο Πλάτωνας είναι η νεότητα του Σωκράτη..."

Kαθίσαμε λίγο χωρίς να πολυμιλάμε και έπειτα φύγαμε...επιστρέψαμε...

Υ. Γ.: Χωρίς υστερόγραφο σήμερα!

ΓΡΑΜΜΑ ΕΚ ΛΟΝΔΙΝΟΥ...ΓΙΟΥΠΙ ΠΕΡΑΣΑ!!! ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ???

Αυτή την ανάρτηση εξ αρχής δεν ήξερα πως να την αρχίσω. Αιτία ή μάλλον καλύτερα αφορμή στάθηκε το γράμμα που έλαβα ότι πέρασα τα μαθήματα του έτους μου στο Πανεπιστήμιο και ευτυχώς με πολύ καλούς βαθμούς. Πρώτο συναίσθημα...χαρά-ανακούφιση...Πρώτη σκέψη...ευτυχώς δε θα πάω Λονδίνο καλοκαιριάτικα! Βέβαια, είπα πριν λίγο ότι τα αποτελέσματα στάθηκαν η αφορμή της ανάρτησης αλλά δεν είπα το θέμα της ανάρτησης.

Λοιπόν το θέμα μάλλον είναι...η χρονιά στο Λονδίνο στο μικροσκόπιο. Τι να πρωτοβάλω κάτω από το μικροσκόπιο αφού λίγη ώρα μετά που συνειδητοποίησα ότι πάει και με τη βούλα η χρονιά, οι σκέψεις με κατέκλυσαν. Για να είμαι πιο ακριβής οι αναμνήσεις καλύτερα. Οπότε λέω να το πιάσω με την παραγωγική μέθοδο από το γενικό και να καταλήξω - φαντάζομαι και εύχομαι - στο ειδικό.

Συνεπώς γενικά θα έλεγα πως φέτος υπήρξε η πιο μεγάλη και έντονη εμπειρία της ζωής μου...μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πολλές ήταν οι φορές που πίστεψα ότι ζω εξωσωματική εμπειρία. Ότι έχω βγει από το σώμα μου και με παρατηρώ από μια γωνιά...λέγοντας συνέχεια...Μα εκείνη τα ζει αυτά?...Όλα αυτά? Ίσως κάποιοι πουν υπερβολές...αλλά για μένα που ήμουν εκεί και το έζησα έτσι ήταν. Βέβαια τι μπορώ να αντέξω να βάλω στο μικροσκόπιο και να εξετάσω ενδελεχώς και τι μπορώ να μοιραστώ μέσα σε μια ανάρτηση?

Ούτε και εγώ ξέρω καλά καλά. Μάλλον δεν βλέπω την παραγωγική μέθοδο να μου βγαίνει...πιο πολύ για ατάκτως ειρημμένες σκέψεις το κόβω...πολύ σύνηθες για μένα...θα με "κρεμάσει" η κυρία Χωβαδά (εδώ). Να δούμε λοιπόν τι μπορώ να μοιραστώ και τι μπορώ να αντέξω η ίδια να εξετάσω.

Αναφορικά με το Πανεπιστήμιο...όλα πήγαν περίφημα εν τέλει...ωστόσο η κούραση, το τρέξιμο και η αγωνία άφησαν τα σημάδια τους στην αντοχή μου...υπό μία έννοια αύξησαν την αντοχή μου. Κατάφερα να αντεπεξέλθω αξιοπρεπώς σε κάτι που ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα...και όσον αφορά τις υποχρεώσεις του Πανεπιστημίου χαίρομαι που τα κατάφερα μόνη μου χωρίς βοήθεια...ωστόσο δε θα κατάφερνα τίποτα χωρίς την ηθική και όχι μόνο στήριξη της κυρίας Πηνελόπης (μαμά), του Αγγελάκου (το αδελφάκι μου και συνοδοιπόρος στα του Λονδίνου) και του κύριου Σωκράτη (μπαμπάς). Οικογένεια...μεγάλος στυλοβάτης!

Όσον αφορά τη ζωή στο Λονδίνο...δύσκολη, μονότονη, πολύ μοναχική, ενίοτε μουντή και μελαγχολική αλλά ευτυχώς υπάρχουν τα μουσεία, οι εκθέσεις, οι κήποι, το ποτάμι και η μικρή μου Βενετία (Little Venice εδώ). Επίσης, να προσθέσω ότι οι καφέδες με την Πέννυ στο Λονδίνο, συζητώντας, καθώς και οι "skype συνεδριάσεις" για τα του Πανεπιστημίου υπήρξαν ανεκτίμητα.

Ωστόσο γενικά ήταν πολύ περίεργη η φετινή χρονιά ως τρόπος ζωής. Όχι γιατί έκανα κάτι διαφορετικό...πάντα ήμουν άνθρωπος που του άρεσε η ησυχία του...οι ταινίες, το σινεμά, τα θέατρα, τα μουσεία, οι μοναχικές βόλτες περπατώντας και ανακαλύπτοντας κρυμμένους θησαυρούς των πόλεων...αλλά να...δεν ξέρω πως να το αποτυπώσω...παρά μόνο απλά...Ήταν δύσκολα!...(εύχομαι να μην είναι τόσο παράλογο όσο φαίνεται διαβάζοντάς το). 

Όσον αφορά τα επαγγελματικά...θα πω ότι τα καλύτερα πιστεύω θα έρθουν...και θα προσθέσω...αχ καλό μου National Gallery!

Χμμμ...μάλλον κάπου εδώ θα σταματήσω...τα υπόλοιπα δε μοιράζονται...τα υπόλοιπα θα τα σκεφτώ μόνη μου κοιτώντας παραγωγικά το ταβάνι του δωματίου μου (πάντα βοηθάει και δε μιλάει...), το οποίο έχει ακόμα κολλημένα εκείνα τα φωσφόριζε αστέρια και πλανήτες που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι και που κάθε φορά με ταξιδεύουν...απομεινάρι μιας παιδικής ηλικίας που δε λέει να με αφήσει...(ευτυχώς)!

Υ. Γ. 1: Τι κάνει ένα τόσο δα γράμμα? Μια τόση δα είδηση!!! Εντοπίζει και "τραβάει" κρυμμένες σκέψεις, αναμνήσεις και εμπειρίες. Τώρα αν και κατά πόσο αυτό είναι ωφέλιμο...αν γνωρίζει κάποιος ας μου πει και μένα...διότι εγώ ακόμη δεν έχω αποφανθεί! Ίδωμεν!

Υ. Γ. 2: Κάντε ένα κόπο και ακούστε το παρακάτω τραγούδι. Είναι μαγικά μοναδικό. Όπως γενικά μαγικός είναι ο Σταύρος Λάντσιας. Προσωπικά έχω περπατήσει χιλιόμετρα...και το μισό Λονδίνο κατά καιρούς ακούγοντας τα τραγούδια του και σε επανάληψη το συγκεκριμένο βαλς. Και μάλιστα, το συγκεκριμένο βιντεάκι συνοδεύει τη μουσική με έργα ενός υπέροχου καλλιτέχνη...Tadas Slajus

Η ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ...!!!

Ζούμε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ξανά τη μέρα μετά τις εκλογές...Deja vu ή κάτι νέο? Ιδού το ερώτημα! Και το συγκοινωνούν ερώτημα...Και τώρα τι?

Μένει να δούμε! Προσωπικά σκεφτόμουν πως να προσεγγίσω το υπάρχον εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά νιώθω κάπως μουδιασμένη. Ακόμα οι σκέψεις στο μυαλό μου δε βγάζουν κάποιο νόημα που να μπορεί να αποτυπωθεί γραπτώς. Το μόνο που μπορώ να πω κοιτάζοντας τα νούμερα για τους δύο πρώτους είναι ότι οι Έλληνες θέλουν Ευρώπη αλλά συγχρόνως ισχυρή(?) (πολύ το εύχομαι) αντιπολίτευση.

Μακάρι όλα να πάνε καλά και να είναι για καλό!

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ???

"Φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν"...είπε ο Αριστοτέλης στο έργο του Πολιτικά.

Παραμονή των εκλογών σήμερα. Βρισκόμαστε προ των πυλών μιας πολιτικής ακολουθίας που έχει διαρκέσει πολύ και λογικά οδεύει προς την κορύφωση. Δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι και για ποια πράγματα είμαστε έτοιμοι. Επίσης δεν ξέρω αν είμαστε αποφασισμένοι και προς ποια κατεύθυνση είμαστε αποφασισμένοι.

Μίλαγα με ένα καθηγητή μου από την ελληνική θητεία μου στο Πολιτικό της Νομικής και αναλύαμε τα πολιτικά δρώμενα. Πολύ χρήσιμη και διαφωτιστική κουβέντα. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις γόνιμους διαλόγους πάνω σε κάποιο θέμα, παράλληλα σε βοηθά να συγκροτήσεις τις άτακτες συνειρμικά σκέψεις σου και αν όχι να αποκρυσταλλώσεις άποψη, τουλάχιστον να προσεγγίσεις το θέμα σφαιρικά.

Συνεπώς και αναφορικά με τις επικείμενες εκλογές, έπειτα από μια πολύ δημιουργική και επιστημονική συζήτηση αποφάσισα να διαφοροποιήσω την προσέγγιση του θέματος και να το  πλησιάσω κάπως εναλλακτικά...ίσως λίγο αλληγορικά...ενδεχομένως και με μια δόση ρομαντισμού.

Σημείο αναφοράς σε αυτή την προσέγγιση υπήρξε μια ταινία που αγαπώ για πολλούς λόγους. Η ταινία "Ταξίδι στα Κύθηρα" του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μια ταινία γυρισμένη το 1984 με κεντρικό ήρωα ένα ηλικιωμένο άνθρωπο τον κυρ-Σπύρο (Μάνος Κατράκης), ο οποίος πουλάει λεβάντες στο δρόμο. Ο Σπύρος λοιπόν, ένας πρώην κομμουνιστής και εξόριστος στην Τασκένδη  επιστρέφει στην πατρίδα του μετά από 32 χρόνια εξορίας. 

Γυρνώντας στο χωριό του, τον τόπο του που κάποτε υπερασπίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, βλέπει τον ξεπεσμό και το ξεπούλημα όχι μόνο της γης αλλά και των ιδεών και των αξιών. Έντιμος και πιστός αγωνιστής προσπαθεί να σταθεί εμπόδιο σε αυτή την κατρακύλα και αν μπορεί να την αποτρέψει. Βέβαια η κατρακύλα έχει καταφέρει να τα συμπαρασύρει όλα και ο Σπύρος δε βρίσκει κάποιον να αντισταθεί μαζί του. Ούτε τα παιδιά του δε μπορεί να πλησιάσει παρά μόνο τη γυναίκα του, η οποία καρτερικά και πιστά τον ακολουθεί ως το τελευταίο ταξίδι..."στα Κύθηρα".

Η συγκεκριμένη ταινία είναι μια υπέροχη ταινία, πολύ ατμοσφαιρική και με τοπίο ομιχλώδες γεμάτο νοήματα. Εδώ ο Αγγελόπουλος μέσα από μια απλή ιστορία σκιαγραφεί μια πολιτική κατάσταση, την οποία αν εντοπίσουμε στο σήμερα θα δούμε πως δεν απέχει καθόλου. Το κεντρικό στοιχείο της ταινίας είναι το διαρκές δίλημμα Ιστορία - Πολιτική, δίλημμα που και στις μέρες μας φαίνεται να μας ταλαιπωρεί αλλά και να μας επισκιάζει. Και αυτό διότι για να κατανοήσουμε την πολιτική χρειαζόμαστε αρωγό και στυλοβάτη την ιστορία, την οποία ωστόσο εδώ και πολλά χρόνια δείχνουμε να απαξιώνουμε ή να παραγκωνίζουμε ή να αγνοούμε ή εν ολίγοις να αδιαφορούμε.

Ωστόσο εκείνη διαθέτει πολλές από τις απαντήσεις των πολιτικών ερωτημάτων που μας βασανίζουν. Έτσι και στην ταινία λοιπόν, ο Σπύρος αγνός αγωνιστής και με όπλο του την ιστορία θέλει να αγωνιστεί για να αλλάξει τα πράγματα...βέβαια ανακαλύπτει πόσο μόνος είναι σε αυτό τον αγώνα και απομονώνεται. Μέχρι και οι σύντροφοι του δεν τον συνδράμουν πια και ο παρακάτω διάλογος της ταινίας το υπογραμμίζει:

-Σπύρος: «Εδώ σ' αυτόν τον τόπο πιστέψαμε πως μπορούσε να αλλάξει ο κόσμος»

-Ο σύντροφός του: «Ξοδευτήκαμε σε ραντεβού με την Ιστορία»

Και προσθέτω εγώ και το στίχο από το τραγούδι Κεμάλ (σε στίχους Ν. Γκάτσου και μουσική Μ. Χατζιδάκι) που λέει στο τέλος "Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...". Αν και εύχομαι να αλλάξει.

Συνειρμικά ωστόσο μου ήρθε και η ταινία με το Δημήτρη Χορν "Μια Ζωή την Έχουμε" στην οποία το ταξίδι στα Κύθηρα αποτυπώνει μια αλληγορία καθόλου πολιτική, μα πέρα ως πέρα ανθρώπινη και  ουσιαστική. Στην ουσία σκιαγραφεί μια στάση ζωής, μια φιλοσοφία ζωής. Μια επιλογή να ζεις με βάση την πραγματική λογική...αυτή που βρίσκεται στην καρδιά και τροφοδοτείται από τα όνειρα και τη φαντασία.

Jean-Antoine Watteau - Ταξίδι στα Κύθηρα

Και βέβαια αν το καλοσκεφτούμε γιατί αυτό να είναι μη πολιτικό? Το αντίθετο μάλιστα. Αν αυτό εφαρμοζόταν και στις πολιτικές μας επιλογές τότε μπορεί ακόμα να ήμασταν "χρεωμένοι" και στον "οικονομικό πάτο"...με βεβαιότητα όμως δε θα βρισκόμασταν στον αξιακό, ηθικό, πολιτιστικό πάτο που βρισκόμαστε σήμερα όντας αντιμέτωποι με ανθρώπους και καταστάσεις μιας κοινωνίας που δείχνει όλο και πιο έντονα να χαλάει την αισθητική μας και να μας παρασύρει.

Υ. Γ. 1: Η ψήφος δεν είναι όπλο. Είναι δύναμη (καλώς και κακώς εννοούμενη)...είναι σίγουρα δικαίωμα αλλά επειδή δε μας συμφέρει να το θυμόμαστε....είναι παράλληλα και υποχρέωση...όχι σε κάποια εξουσία ή δύναμη αλλά είναι η ιερή υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας, στα πιστεύω μας και σε ό,τι θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας!

Υ. Γ. 2: Στην ταινία του Αγγελόπουλου, όπως προανέφερα, πρωταγωνιστής είναι ο Μάνος Κατράκης και αυτή ήταν η τελευταία του ταινία. Ο Κατράκης είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μου ηθοποιός. Υπήρξε εξόριστος μαζί με τον παππού μου, με τον οποίο στην εξορία έγιναν φίλοι. Από τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου πρόκειται για πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και γι αυτό υπήρξε σεμνός, ταπεινός και συνεπής σε ο,τι πίστευε.

Υ. Γ. 3: Σε μια διαδικτυακή ανασκαφή βρήκα ένα ανέκδοτο ποίημα που είχε γράψει ο Αγγελόπουλος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας...

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

Υ. Γ. 4: Η Ελένη Καραΐνδρου δημιούργησε και για αυτή την ταινία υπέροχες μουσικές. Από το συγκεκριμένο cd αυτό το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου.

O GALLAGHER ΚΑΙ ΕΓΩ!!!

14 Ιουνίου 2012 - 14 Ιουνίου 1995...Σαν σήμερα έφυγε ένας πολύ μεγάλος μουσικός, ένας καλλιτέχνης που επιβεβαιώνει στο ακέραιο αυτή του την ιδιότητα. Το όνομά του...Rory Gallagher. Η σχέση μου μαζί του και με τη μουσική του ξεκίνησε πολλά χρονιά πριν, γύρω στα 12 όταν ο πατέρας μου μου μάθαινε για τη μουσική.

Καθόμασταν οι δυο μας στον καναπέ και μου μίλαγε για τη μουσική και τα συγκροτήματα που του άρεσαν καθώς και για τις συναυλίες που λάτρευε να πηγαίνει. Δε μου μίλαγε μόνο για ξένα συγκροτήματα...στο πικ απ βάζαμε δίσκους του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, της Μούσχουρη...ωστόσο όλα εκείνα τα χρόνια θυμάμαι έντονα να ασχολούμαστε με τους Doors και με το Rory Gallagher.

Ο πατέρας μου μου μίλαγε για εκείνον με λόγια θαυμασμού. Μου μίλαγε για τη μοναδική και αυτοδίδακτη δεξιοτεχνία του στην κιθάρα, που κάθε φόρα που την κρεμούσε στο λαιμό του και την  ακουμπούσε, όλα θάμπωναν και σκοτείνιαζαν γύρω. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τον Gallagher χωρίς καν να καταλαβαίνω τι ακούω τα μάτια μου άστραφταν. Κάτι με κατέκλυζε ακούγοντας τη μουσική του. Κάτι που εξακολουθεί να συμβάινει και που ούτε τώρα ακόμη μπορώ να προσδιορίσω και να περιγράψω. 

Ο ήχος της Στρατοκάστερ κιθάρας του στα χέρια του...αυτός ο τόσο μαγικός ήχος με έκανε από τότε να νιώθω ότι είμαι παντού και ας είμαι μόνο σε μια γωνιά του καναπέ.  Ακούγοντας τον να παίζει μουσική και να τραγουδάει ήταν η πρώτη φορά που ονειρεύτηκα με τα μάτια ανοιχτά. Και συνεχίζω να το κάνω...Αυτά εξάλλου είναι τα καλύτερα και πιο ζωντανά όνειρα.

Μακάρι να μπορούσα να είχα πάει σε μια συναυλία του και μακάρι το 1981 να ήμουν γεννημένη και να μπορούσα να πάω στη συναυλία του στην Αθήνα. Ωστόσο ευτυχώς έχω τις εικόνες στο μυαλό μου όπως μου τις περιέγραφε ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν εκεί και επίσης το δίσκο από εκείνη τη συναυλία με τίτλο Live in Athens.

Δε θα πω άλλα γιατί ο Gallagher για μένα δεν εξαντλείται σε καμία ανάρτηση. Μόνο θα πω ότι σε μένα λέει πολλά και σημαντικά και σημαίνει πολλά.

Υ. Γ.: Δεν υπάρχει τραγούδι του που δε λατρεύω. Ωστόσο τρία τραγούδια του, κάθε φορά που τα ακούω όλα αυτά τα χρόνια με κάνουν να νιώθω ότι είμαι εγώ και με βοηθούν να μην "ξεχνάω"...

"ΡΙΝΟΚΕΡΙΣΜΟΣ" ΗΤΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΚΟΥΡΙΑ!!!

Σε μια εποχή που της αρέσουν τα καλούπια...

Σε μια εποχή που οι ακρότητες έχουν γίνει ρουτίνα της καθημερινότητας... 

Σε μια εποχή που η επιτηδευμένη (και ενίοτε προπαγανδιστική) πρόκληση, πάντως τύπου, έχει γίνει  το ψωμοτύρι μας...

Σε μια εποχή που δείχνει να επιβεβαιώνει ότι οι ιδεολογίες δυστυχώς μας χωρίζουν και ακόμη δυστυχέστερα όχι ότι απλά μας διαχωρίζουν...

Σε μια εποχή που τα όνειρα και οι αγωνίες της πραγματικότητας που ζούμε δε στέκονται επαρκή ώστε να μας ενώσουν...

Σε αυτή την εποχή λοιπόν..."Το να σκέφτεσαι αντίθετα από την εποχή σου είναι ηρωισμός. Αλλά το να το λες είναι τρέλα" (Ευγένιος Ιονέσκο)

Μα πόσο δίκιο έχει! Διότι πράγματι, σε αυτή την εποχή που η πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα δείχνει να μας ξεπερνάει όλους, το να σκέφτεσαι και να πράττεις διαφορετικά στα μάτια των άλλων φαντάζει τρέλα. 

Πάνω σ' αυτό υπάρχουν πολλά παραδείγματα. Άλλα πιο μεγάλα και άλλα πιο μικρά. Και δεν αφορούν μόνο τη σύγχρονη εποχή, αλλά για κάποιο λόγο ανέκαθεν υπήρχαν στον κόσμο. Ωστόσο επειδή προσωπικά είμαι έντονα της άποψης ότι τα μικρά κάνουν τα μεγάλα θα σας δώσω ένα απλούστατο παράδειγμα της καθημερινότητας που σκιαγραφεί τα παραπάνω.

Η ιστορία έχει ως εξής: Παραλία...μεσημέρι...κόσμος πολύς...άλλοι κολυμπάνε, άλλοι παίζουν, άλλοι απολαμβάνουν τον καφέ τους, άλλοι διαβάζουν, άλλοι τρώνε. Τικ Τακ Τικ Τακ....λίγες ώρες αργότερα, απόγευμα πια...η παραλία μισοάδεια από κόσμο, μισογεμάτη από σκουπίδια. Μια κοπέλα μαζεύει τα θαλασσινά τσιμπράκαλά της, τον καφέ και ότι άλλο κατανάλωσε και κοιτάζοντας για τελευταία φορά τη θάλασσα πριν φύγει βλέπει λίγο πιο δίπλα ένα σωρό από άδεια κυπελάκια και μπουκάλια. Χωρίς δεύτερη σκέψη σκύβει να τα μαζέψει για να τα πετάξει...
Ένας "κύριος" λίγο πιο δίπλα σχολιάζει στο φίλο του..."Αχ αυτή είναι από τας Ευρώπας και χαλιέται με την εικόνα...τι Ευρωπαία (ειρωνικά)" Η κοπέλα χωρίς να κοιτάξει φεύγει με γεμάτα τα χέρια από τα σκουπίδια...όσο για τις σκέψεις της...πολλές...αλλά πολύ εύστοχα συνοψίζονται στα παραπάνω λόγια του Ιονέσκο.

Ωστόσο πέρα από το παραπάνω απλό παράδειγμα, η φράση του Ιονέσκο όπως προανέφερα δείχνει να επαληθεύεται σε πολλές κοινωνίες και σε ποικίλα χρονικά πλαίσια, τόσο του παρελθόντος όσο και σύγχρονα. Τρανή απόδειξη σε αυτό αποτελούν οι καλλιτέχνες, οι συγγραφείς, οι φιλόσοφοι...Τα λόγια τους μπορεί να φαντάζουν ηρωικά, παρόλα αυτά η πρακτική εφαρμογή τους, τους μετατρέπει αυτόματα σε τρελούς. Και αυτό αποτελεί και βασικό λόγο που πολλά μεγάλα μυαλά είτε αναγνωρίσθηκαν μετά θάνατον, είτε αναγνωρίσθηκαν με τη συμβολή άλλων μεγάλων μυαλών (και πάλι βέβαια εκ των υστέρων). 

Για παράδειγμα, πως γίνεται να αγνοήσουμε ότι ο Έντγκαρ Άλαν Πόε αναγνωρίσθηκε μέσα από το Μπωντλέρ και εκείνος μέσα από το Ρεμπώ...Μόνο σε μένα μοιάζει αυτό με μια σχετικά παράλογη ακολουθία? Είναι τυχαίο πως αυτοί οι άνθρωποι (όπως και πολλοί άλλοι)  διατύπωναν ιδέες και σκέψεις όχι και τόσο ευκολόπεπτες ή και καθημερινές? 
Γιατί ας πούμε ο Πόε να αρχίσει να αποτιμάται στο μέγεθός του μέσα από την κριτική του Μπωντλέρ και όχι άμεσα μέσα από τα έργα του? Φανταστείτε όλοι αυτοί (και πόσοι ακόμη) να αναγνωρίζονταν έγκαιρα και να γίνονταν αντιληπτοί από την κοινωνία της εποχής τους! Θεωρητικά είτε ο κόσμος θα ήταν υπέρλαμπρος διανοητικά, είτε όλοι αυτοί θα ήταν "χαζοί". 

Ο Ιονέσκο επίσης, κάπου αναφέρει πως "δεν είναι η απάντηση που μας διαφωτίζει αλλά η ερώτηση". Νομίζω πως συμφωνώ. Η ερώτηση σκιαγραφεί το περιεχόμενο, την ουσία...η απάντηση μπορεί και να ποικίλει...ο ορίζοντας εξάλλου είναι απέραντος. 

Συνεπώς παράλληλα με τις παραπάνω ερωτήσεις θέτω ακόμα μία. Την κεντρική ερώτηση αναφορικά με την κοινωνία που ζούμε και με το αβέβαιο πολιτικά-οικονομικά μέλλον μας. Είναι εν τέλει η βλακεία το κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα μιας ευτυχισμένης ζωής ή κάτι άλλο? 
Για παράδειγμα, λάβετε υπόψιν ότι πάρα, μα πάρα πολλά από τα "μεγάλα μυαλά" κατέληξαν άδοξα...επομένως, αν η ευτυχία μετριόταν σε βαθμούς Κελσίου, οι παραπάνω  θα "χτύπαγαν" πολικές θερμοκρασίες.


Υ. Γ.1: Η δική μου απάντηση στο ερώτημα εντοπίζεται στο κάτι άλλο (και όχι στη βλακεία)..και έρχεται μέσα από ένα ποίημα του William Blake με τίτλο Eternity(=Αιωνιότητα)
He who binds to himself a joy Does the
winged life destroy;
But he who kisses the joy as it flies Lives
in eternity's sun rise.
Δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση, όποιος απεγνωσμένα πιάνεται από κάτι που πιστεύει ότι θα του φέρει την ευτυχία, στην ουσία τη διώχνει μακριά. Όποιος όμως απολαμβάνει μια ευτυχισμένη στιγμή ή μια ευτυχισμένη εκδοχή από κάτι, χωρίς να αποζητά την ευτυχία ως εδραιωμένη κατάσταση, θα είναι ευτυχισμένος για πάντα.


Υ. Γ.2: Αν διαβάσει κανείς το "Ρινόκερο" του Ιονέσκο θα παρατηρήσει με πολύ εύγλωττο και παραστατικό τρόπο όλα τα παραπάνω. Για μένα εξάλλου αυτό το βιβλίο αποτέλεσε την έμπνευση αυτής της ανάρτησης. Στην μετάφραση από τις εκδόσεις Δωδώνη η περιγραφή και μόνο του βιβλίου προϊδεάζει: 
"Ο «Ρινόκερος», αναμφισβήτητα, είναι έργο αντιναζιστικό. Κυρίως όμως, είναι ένα έργο που αντιτίθεται σε κάθε μαζική υστερία, σε κάθε επιδημία, που κρύβεται κάτω από την καλύπτρα της λογικής και των ιδεών, αλλά που δεν παύει να είναι κοινωνική αρρώστια, της οποίας οι ιδεολογίες, στην πραγματικότητα, είναι το «άλλοθι»."


Υ. Γ.3: Επίσης χθες το βράδυ σε μια πολιτική εκπομπή του Ant1, άκουσα την κυρία Φώφη Γεννηματά να λέει ότι η κρίση που ζούμε είναι κοινωνική και οικονομική και κινδυνεύουμε να γίνει και πολιτική. Ειλικρινά αναρωτιέμαι που ζει αυτή η γυναίκα (και όχι μόνο αυτή δυστυχώς)? Ποιος θα την ενημερώσει ότι ο φόβος της για πολιτική κρίση είναι η ελληνική πραγματικότητα εδώ και πολύ...πολύ...πολύ καιρό? 
Γιατί τα ακούμε αυτά τα πράγματα? Γιατί δε σκέφτονται πριν μιλήσουν? Γιατί αφού δεν ξέρουν, δε ρωτάνε κάποιον ώστε να μάθουν πριν ανοίξουν το στόμα τους? Πόσα ακόμα γιατί χρειάζονται, που θα σταθούν ικανά ή έστω επαρκή, ώστε να συγκροτηθεί μια τόση δα αλλαγή?

Υ. Γ.4: Ένα τελευταίο σχόλιο. Δε μπορώ να ακούω άλλους εθνικούς σωτήρες. Όλοι θέλουν να μας σώσουν αλλά κανείς δεν το κάνει. Πολλά λόγια, λίγα έργα. Έχουμε στην κυριολεξία πήξει στους "επάρατους" εθνικιστές και ποιος μας σώζει!

Υ. Γ. 5: Το παρακάτω τραγούδι αναφερόμενο στη "σκουριά" (Black Label Society - Rust) έχει δύο σοφούς στίχους που περιγράφουν όσα ζούμε πολιτικά. "All that shines turns to rust. All that stands in time turns to dust."

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΠΟΔΑΣ!!!

Ζούμε θα έλεγα μέρες βουτηγμένες στο παράλογο. Πολιτικά και κοινωνικά. Καθημερινά διατυπώνονται ακραίες απόψεις και στάσεις, οι οποίες βέβαια εφαρμόζονται κιόλας μέσα στο πλαίσιο της παράνοιας που ζούμε. Είμαστε στην ουσία μπροστά από ένα πολύ παράλογο και σουρεαλιστικό σταυροδρόμι, όπου με ένα πολύ περίεργο τρόπο τα αντίθετα πολιτικά άκρα συγκλίνουν. Μα πως γίνεται αυτό?

Αυτό αποτελεί εύλογο ερώτημα, το οποίο διατυπωμένο σε έλλογους καιρούς θα είχε την έννοια του ρητορικού ερωτήματος. Ωστόσο, όπως προανέφερα ζούμε σε παράλογους καιρούς οπότε το ερώτημα επιδέχεται (ή καλύτερα απαιτεί) απάντηση. Σε αναζήτηση λοιπόν αυτής της απάντησης, ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να το προσεγγίσει διαφορετικά και ανάλογα με την οπτική του και τον προσανατολισμό του. Και αυτό διότι ζούμε στους καιρούς που μάλλον έχει γίνει η παραδοχή ότι γενικά αποδεκτή πραγματικότητα δεν υφίσταται. Ο καθένας κουβαλάει τη δική του, κατά το δοκούν.

Οπότε σε αυτή τη βάση και σκεπτόμενη τον πολιτικό παραλογισμό που ζούμε εδώ και καιρό και ο οποίος προβλέπεται να κρεσεντάρει το προσεχές Σαββατοκύριακο κάθισα να σκεφτώ τη δική μου εκδοχή στο ερώτημα αναφορικά με το πως γίνεται δύο αντίθετα άκρα να συγκλίνουν. Και επειδή δεν είμαι και κανένας φωστήρας, αλλά ένας απλός άνθρωπος είπα να στηριχθώ στην στέρεη γνώση που μου έχουν παράσχει τα βιβλία.

Συνεπώς κατ' εμέ δύο τινά ισχύουν. Είτε πρόκειται για επαλήθευση του νόμου της φυσικής ότι τα ετερώνυμα έλκονται, είτε ισχύει αυτό που περιέγραψε πολύ εύστοχα ο αγαπημένος μου Νίτσε ότι δηλαδή "Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας."

Κλείνοντας, όσο βλέπω τις μέρες να πλησιάζουν και την Κυριακή να αχνοφαίνεται ευτυχώς ακόμα μέσα μου ελπίζω και προσπαθώ να ονειρεύομαι αισιοδοξώντας. Βέβαια πολύ φοβάμαι ότι όσους ακόμη απεγνωσμένα θέλουμε να ελπίζουμε, θα έρθει η ώρα που θα μας πούνε και χαζούς και πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να έχουν και δίκιο. 

Αλλά όπως είχα αναφέρει και σε δύο πιο παλιές αναρτήσεις (πατήστε εδώ και εδώ) κάποιοι και μέσα στο "σκοτάδι" επιλέγουν να κοιτάνε τ' αστέρια...μέσα σε αυτούς και εγώ διότι πιστεύω ότι συνήθως οι άνθρωποι όπου κοιτάμε εκεί κατευθυνόμαστε (κάποιες φορές συνειδητά και κάποιες ασυνείδητα). Επομένως, επιλέγοντας να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, συνειδητά και ασυνείδητα, οδηγούμαστε στο να ελπίζουμε, αποφεύγοντας ωστόσο την αεροβασία.

Y. Γ.: Αντί υστερόγραφου, ακολουθεί η μουσική μου εκδοχή απέναντι στο παράλογο και στην πολιτική παράνοια της εποχής που ζούμε!