ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ ΘΈΜΑ ΟΠΤΙΚΉΣ. ..!!!

Είναι και αυτό ένα αξιοθέατο πια...ένα σημείο αναφοράς για το Λονδίνο. ..ο πύργος του τηλεπικοινωνιακου κολοσσού της BT είναι η θέα που αντικριζω από το παράθυρο του πανεπιστημίου μου...πάντα εκεί, πίσω απο αυτο το καταθληπτικό τζάμι, πάντα ενοχλητικά ακαλαισθητος, πάντα εκνευριστικά δυσαναλογος...

... αλλά ενα ελληνικο φραπεδακι μέσα στο ψοφόκρυο, στο Βυζάντιο στο Bayswater, δίνει μια ιδέα από ελληνικό καφενείο. ..με άρωμα ελληνικού καφέ και γλυκό του κουταλιού. ..

 

ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ

Με αφορμή την παγκόσμια επικαιρότητα, εν μέσω πολέμων, εμφυλίων διενέξεων, πείνας κακουχίας και οικονομικής καταβαράθρωσης, το απόσπασμα από το βιβλίο "Ένας κόσμος ανάποδα" του Eduardo Galeano, τα λέει όλα με το όνομα τους. Χωρίς τίποτα για σάλτσα...ωμή, αγνή καθαρή αλήθεια

"Όσοι εργάζονται, φοβούνται μήπως χάσουν τη δουλειά τους
Όσοι δεν εργάζονται, φοβούνται μήπως δε βρουν δουλειά

Όσοι δε φοβούνται την πείνα, φοβούνται το φαγητό

Οι οδηγοί φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα

Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να μιλήσει

Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς και οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη των όπλων και τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων

Είναι ο καιρός του φόβου

Ο φόβος της γυναίκας απέναντι στην αντρική βία και ο φόβος του άντρα στη γυναίκα χωρίς φόβο

Φόβος για τους κλέφτες αλλά και φόβος για την αστυνομία

Φόβος στην πόρτα χωρίς κλειδαριά, στο χρόνο δίχως ρολόγια, στο παιδί δίχως τηλεόραση

Φόβος στη νύχτα δίχως χάπια για τον ύπνο και στη μέρα δίχως χάπια για το ξύπνημα

 Φόβος στο πλήθος, φόβος στη μοναξιά, φόβος για ότι έγινε και για ότι μπορεί να γίνει, φόβος στο θάνατο, φόβος στη ζωή"

Eduardo Galeano 
Ένας κόσμος ανάποδα

"Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo.

Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar nunca trabajo.

Quien no tiene miedo al hambre, tiene miedo a la comida.

Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo de ser atropellados.

La democracia tiene miedo de recordar y el lenguaje tiene miedo de decir.

Los civiles tienen miedo a los militares, y los militares tienen miedo a la falta de armas y las armas tienen miedo a la falta de guerras.

Es el tiempo del miedo.

Miedo de la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujer sin miedo.

Miedo a los ladrones, miedo a la policía

Miedo a la puerta sin cerradura, al tiempo sin relojes, al niño sin televisión, miedo a la noche sin pastillas para dormir y miedo al día sin pastillas para despertar.

Miedo a la multitud, miedo a la soledad, miedo a lo que fue y a lo que puede ser, miedo de morir, miedo de vivir."

Eduardo Galeano.

Patas Arriba.

La escuela del mundo al revés.

Υ.Γ.1: Η μετάφραση είναι δική μου...οπότε ελπίζω να τα πήγα καλά.

Υ.Γ.2: Πραγματικά αν είχα να προτείνω κάτι είναι αυτός ο συγγραφέας. Μοναδικός και για μένα πολύ σημαντική λογοτεχνική μορφή του 20ου και 21ου αιώνα. Το "Ένας κόσμος ανάποδα" είναι αποκάλυψη αλλά εξίσου ωραίο είναι και το "Καθρέφτες. Μία σχεδόν παγκόσμια ιστορία" αλλά και όχι μόνο.

3!!!

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια (εδώ)...πόσο μακρινά μου φαίνονται τα τρία χρόνια πριν....η ζωή μου ήταν 360 μοίρες αλλού...και στο μεσοδιάστημα έκανε άλλη μιάμισι περιστροφή...μία ολόκληρη όταν ένα χρόνο και δυο μήνες πριν έφυγα από την Ελλάδα και την άλλη μισή την έχει ξεκινήσει εδώ και λίγους μήνες που το μυαλό μου αποδεικνύεται όχι όπως μέχρι πρόσφατα νόμιζα δρομέας ταχύτητας, αλλά αντοχής...

Τελοσπάντων...πριν τρία χρόνια λοιπόν,δημιούργησα το παρόν ιστολόγιο... και από εκει και ύστερα εγώ και αυτό αρχίσαμε να ψάχνουμε θεματολογίες, ιδέες, μουσικές, άλλους ήχους, μυρωδιές, γεύσεις και εμπειρίες...με άλλα λόγια ξεκινήσαμε τα ταξίδια. 

Άλλοτε εγω και το ιστολόγιο μου ήρθαμε πολύ κοντά...τόσο κοντά που σχεδόν ό,τι σκεφτόμουν βρισκόταν μέσα του...άλλοτε πάλι απομακρυνθήκαμε για να επαναπροσδιορίσουμε και σε μερικά σημεία ίσως αποξενωθήκαμε κιόλας...αλλά στο δια ταύτα, πάντα εγω και αυτό εδω και τρία χρόνια κάθε μέρα βλεπόμαστε, έστω και αν κάποιες φορές δε λέμε τίποτα.

Χρόνια μου (του) πολλά...και όταν ηρεμήσω και εγώ και μάθω οτι δεν πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα και τόσο σοβαρά, ίσως καταφέρουμε πάλι εγώ και αυτό να ξαναρθουμε τόσο αξεκόλλητα κολλητά...όπως κάποτε!!!

ΜΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ(!!??) ΠΑΥΣΗ...

Λοιπόν λοιπόν...πως να αρχίσω δεν ξέρω...ντουγρού λοιπόν...

Έχω να δηλώσω πως η ιδιοκτήτρια του παρόντος ιστολογίου διέρχεται μια περίοδο έλλειψης εμπνεύσεως...ξηρασία...θέλω για τόσα να μιλήσω και σε τόσα να αναφερθώ αλλά δε βρίσκω τις κατάλληλες αφορμές και τον τρόπο να τα πω...αλλιώς λέγεται και τέλμα...

Ωστόσο ενίοτε αποδεικνύεται χρήσιμo το τέλμα. Και προσωπικά για μένα εξεχόντος χρήσιμο καθότι στον εγκέφαλο μου επικρατεί αγνό χάος...σκέψεις, ιδέες, αποφάσεις, αλλαγές...πολλά...και αυτά τα πολλά τρέχουν όλα μαζί ατίθασα...σαν παλαβά και εγώ αντί να τα οργανώνω, έχω καταλήξει να τα κυνηγάω να τα συγκρατήσω μη και βγουν αλεξίσφαιρα και πάρουν κανένα αθώο τα σκάγια...

Οπότε κρίνεται αναγκαία μια δημιουργική παύση...που θέλω να πιστεύω πως θα κρατήσει λίγο...θα κάνω ένα ελληνικότατο reboot στο σκληρό και θα επανέλθω δριμύτερη...

Υ. Γ. 1: Ευχαριστώ πολύ cinemarion για την τιμή και το βραβείο ειλικρινά...με χαρά το δέχομαι και το προσφέρω σε όσους αφήσουν σχόλιο στην ανάρτηση αυτή...

Υ. Γ 2: À bientôt...με λίγη καλή (κατ εμέ) μουσική...και ως συνήθως δε μπορώ να διαλέξω...οπότε θα βάλω και τα τρία τραγούδια που σκέφτομαι για την παρούσα ανάρτηση...

BLUE MOON...ΕΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΜΠΛΕ ΦΕΓΓΑΡΙ!!!

Ειδική μέρα σήμερα...για την ακρίβεια ειδικό βράδυ...Πρωταγωνιστής αυτής της βραδιάς, το δεύτερο γεμάτο φεγγάρι του μήνα. Το ζουμερό, ολοστρόγγυλο και μπλε αυγουστιάτικο φεγγάρι...Ειλικρινά το περιμένω εδώ και μέρες...πάντα μου άρεσε να το βλέπω να κάνει αυτό το τοξοειδές ταξίδι από την ανατολή στη δύση...Έτσι και σήμερα θα το απολαύσω...μόνο που θα ταξιδέψω για το Σαββατοκύριακο σε αναζήτηση πιο ειδυλλιακού τοπίου...και θα επανέλθω με λεπτομέρειες...

Ως τότε...η μοναδικά ατμοσφαιρική Ella Fitzgerald έντυσε με τη φωνή της ένα τραγούδι υπέροχο για το μπλε φεγγάρι που όποτε το ακούω ταξιδεύω και ξεχνάω αυτά που πρέπει αλλά θυμάμαι και όσα πρέπει...

SUMMER'S ALMOST GONE...

"When summer's gone

Where will we be?"

εν τέλει κατέληξα ότι όλα είναι όμορφα αρκεί να το θέλουμε ή τουλάχιστον να θέλουμε να προσπαθήσουμε να τα δούμε όμορφα...ακόμα και αν είναι λίγο "γκρίζα", "συννεφιασμένα" και "μουντά"...και αυτά γοητευτικά είναι με τον τρόπο τους...

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ!!!???

 

Στη ζωή, η καθημερινότητα τείνει μέρα με τη μέρα να γίνει ένα λεωφορείο του τρόμου που περνά από μπροστά σου σα σίφουνας και εσύ είτε μένεις άλαλος μπροστά στην ταχύτητά του, είτε βρίσκεσαι συνειδητά ή ασυνείδητα κρεμασμένος κυριολεκτικά από πίσω του προσπαθώντας να ανέβεις, θεωρώντας ωστόσο ψευδώς πολλές φορές πως κάτι τέτοιο θα ήταν βολικό. 

"Pansofix"

Υ. Γ.: Το πρώτο μου απόφθεγμα...μπορεί και η πρώτη μου αποφθεγματική βλακεία...ποιος ξέρει...

ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΑ...

Τελικά όταν όντως ηρεμούμε έρχονται τα καλύτερα και ενίοτε τα πιο αισιόδοξα. Το διαπίστωσα το φετινό καλοκαίρι και από την καλή και από την ανάποδη. Και από την πλευρά της μη ηρεμίας αλλά και από την πλευρά της γαλήνιας σκέψης που σου προσφέρει μια βαθιά ανάσα και η επακολόλουθη διαπίστωση πως με ηρεμία...όλα καλά θα πάνε. Και έτσι και έγινε λοιπόν.

Το καλοκαίρι ήταν φανταστικό. Οι μέρες στην Κεφαλλονιά πέρασαν σα νεράκι. Με μισή καρδιά έφυγα αλλά με γεμάτη καρδιά από απίστευτες στιγμές. Το φετινό ημερολόγιο παραλίας ήταν...ήταν...ένα πολύ ενδιαφέρον και σχεδόν μαγικό ταξίδι και τώρα που γύρισα θα ενσωματωθεί στο γενικότερο ημερολόγιο του καλοκαιριού που υπήρξε ίσως το πιο περίεργο, ιδιαίτερο, γεμάτο και ενδιαφέρον καλοκαίρι των τελευταίων πολλών χρόνων...Μέσα σε αυτό το καλοκαίρι είδα, άκουσα, έζησα πολλά και επανεκτίμησα αρκετά...κάνοντας για τρίτη φορά σε διάστημα 2 περίπου χρόνων στροφή 180 μοίρες...με κατεύθυνση όλα αυτά που αποτελούν τις φετινές καλοκαιρινές εμπειρίες.

Υ. Γ.1: Πως γίνεται κάθε φορά στην Κεφαλλονιά να πηγαίνω και να γυρνάω άλλος άνθρωπος....για μένα αυτό το νησί τείνει να αποδειχθεί μαγικό...

Υ. Γ.2: Παραμύθια...κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν..σε πείσμα τους και επειδή κάποιους από μας, μας μάθανε να πιστεύουμε σε τέτοια μαγικά κατασκευάσματα...τα παραμύθια υπάρχουν!!!

...ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ...ΚΑΙ ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ!!!

"Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που συνειδητοποιείς ποιος έχει σημασία, ποιος δεν είχε ποτέ, ποιος δεν θα έχει ξανά και ποιος θα έχει για πάντα. Γι' αυτό μη στεναχωριέσαι για ανθρώπους από το παρελθόν σου, υπήρχε λόγος που δεν κατάφεραν να είναι μαζί σου στο μέλλον σου."

Με αυτή τη σκέψη θα κλείσω σήμερα το laptop για το υπόλοιπο των διακοπών, αφού τόσες μέρες ήταν αναγκαίο να το κρατήσω ανοιχτό λόγω ανοιχτών εργασιών με Αθήνα. Σήμερα όμως διευθετήθηκαν όλες οι λεπτομέρειες και επομένως ο υπολογιστής κλείνει...ωσότου αυτό το ευτυχές και αναπάντεχα ιδιαίτερο ταξίδι στην αγαπημένη μου Κεφαλλονιά λάβει τέλος...και τα κεφάλια μπουν και πάλι μέσα...

Ωστόσο τα ηλιοβασιλέματα και τα βράδια στην παραλία είναι ακόμη μπροστά...και μαζί με τα προηγούμενα δημιουργούν ένα εκπληκτικό ημερολόγιο παραλίας για το γενέθλιο έτος 2012...που ως τώρα αποδεικνύεται ιδιαίτερο και θεωρητικά προμηνύεται ενδιαφέρον...

Y. Γ.: ... αποσιωπητικά...το έχω ξαναπεί...μεγάλο σημείο στίξης...λέει πολλά και επιτρέπει να εννοηθούν περισσότερα...

ΕΦΥΓΑ...ΦΕΥΓΩ...ΘΑ ΦΥΓΩ...

Τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής (λέμε τώρα) με αυτόν τον τίτλο? Η ανάρτηση αυτή θα είναι λιτή πλην όμως περιεκτική...

Επιστρέφοντας στα του τίτλου δε με έχει πιάσει καμιά τρέλα με το να κλίνω ρήματα προφανώς...αλλά έτσι νιώθω εδώ και λίγες μέρες. Και αμέσως γίνομαι πιο σαφής.

ΕΦΥΓΑ: Θα πει πως εδώ και μέρες το μυαλό μου έχει φύγει και ταξιδεύει ήδη στις διακοπές. Κλείνω τα μάτια και βλέπω θάλασσα, λίγη αναγκαία ξεγνοιασιά, ξεκούραση...με λίγα λόγια ευτυχισμένες στιγμές...

ΦΕΥΓΩ: Εδώ και λίγες ώρες ετοιμάζομαι για τις διακοπές. Κλασική Σόφη τελευταία στιγμή...Πήγα και φέτος στο παιχνιδάδικο για να πάρω κουλούρα, στρώμα, μπάλα, ρακέτες...μόνο κουβαδάκια και τσουγκράνες δεν πήρα, όχι επειδή δεν ήθελα, αλλά είπα να μην εκτεθούμε...

ΘΑ ΦΥΓΩ: Είναι ο πιο έγκυρος χρόνος από τους τρεις και ο πιο πολυπόθητος. Λίγες ώρες έμειναν και αναχωρώ για το νησί μου και όχι μόνο, καθότι φέτος το πρόγραμμα θα έχει σίγουρα και Ιθάκη την οποία λατρεύω και την οποία έχω χρόνια να επισκεφθώ...Στα χνάρια του Οδυσσέα λοιπόν και ποιος ξέρει το ταξίδι μπορεί να είναι συναρπαστικό...

Θα κλείσω εδώ την ανάρτηση διότι εύκολα θα ξεφύγω και θα αρχίσω να φλυαρώ. Όχι τίποτα άλλο δε θα προλάβω κιόλας...

Οπότε λέω  bye bye για την ώρα, ωστόσο δε θα χαθώ τελείως και αυτό γιατί φέτος έχω και internet στο σπίτι μου στην Κεφαλονιά...οπότε θα κάνω επισκέψεις και μπορεί να προκύψει και κάποια ανάρτηση...

Υ. Γ.: Να περάσετε τις πιο υπέροχες διακοπές...είτε πάτε κάπου είτε όχι...εξάλλου οι διακοπές είναι πολλά περισσότερα από μια απλή βαλίτσα και ένα απλό ταξίδι. Ο καθένας τις εννοεί διαφορετικά και τις εκτιμά με τον τρόπο του...Έφυγα...

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΘΕΑ!!!

"Τα μεγάλα μυστικά βρίσκονται πάντα σε κοινή θέα"...Σοφή παρατήρηση ωστόσο όχι δική μου. Ο ιθύνων νους αυτής της κατ εμέ πανσοφίας είναι ο μεγάλος συγγραφέας, Aldous Huxley, ο οποίος σα σήμερα γεννήθηκε.

Μα είναι πράγματι πέρα για πέρα αληθινή αυτή η διαπίστωση. Πολλές φορές απλά καταφέρνουμε να πνιγούμε σε μια κουταλιά νερό, ενώ μπορεί μόνο να χρειάζεται να κάνουμε απλά και μόνο το προφανές. Βεβαία ενδεχομένως το προφανές να μην είναι πάντα επαρκές, ωστόσο οι περισσότεροι είμαστε πρόθυμοι, προτού αποκλείσουμε το προφανές, να χαθούμε στους λαβύρινθους της πολυπλοκότητας, να μπερδευτούμε πολλές φορές άσκοπα και η λύση να μας γνέφει ειρωνικά και περιπαικτικά από τον αντίποδα του λαβύρινθου.

Υ. Γ. 1: Τον Aldous Huxley τον έμαθα μέσα από τον Jim Morrison...όπως και πολλά άλλα πράγματα τώρα που το καλοσκέφτομαι. Από το έργο του Huxley για τις πύλες της αντίληψης "the doors of perception" προκύπτει ένα μεγάλο μέρος της έμπνευσης του Morrison, αφού υπήρξε και η επιρροή για την ονομασία εν τέλει του συγκροτήματος "The Doors"...

Υ . Γ. 2: Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει σκοπό να καταλήξει κάπου...απλά προέκυψε...μπορεί εξάλλου να είναι και αυτή μια χαζή ανάρτηση

ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ...

Χθες το βράδυ ελαφρώς κουρασμένη από το ημερήσιο ταξίδι στο Καρπενήσι, αλλά γεμάτη από εικόνες από ένα υπέροχο μέρος,  είπα να χαλαρώσω βλέποντας μια ταινία. Είχα σκοπό να δω μια γαλλική ταινία, ωστόσο έμεινα με τη θέληση διότι η ταινία κόλλησε.

Οπότε λέω τι βλέπουμε τώρα? Χαζεύοντας τις ταινίες στη βιβλιοθήκη μου, το μάτι μου έπεσε σε μία που έχω δει αμέτρητες φορές αλλά πάντα με την ίδια λαχτάρα. Την Πολίτικη Κουζίνα. Αυτή την ταινία, την είχα δει τρεις φορές στο σινεμά και άπειρες στο σπίτι..κάτι μαγικό συμβαίνει μαζί της. Σε κάνει να νομίζεις πως θα μπεις στην οθόνη και θα βρεθείς μέσα στο σκηνικό. Θα μυρίσεις και θα αισθανθείς τα αρώματα μιας πόλης ζωντανής, ανθρώπινης μυσταγωγικής...γήινης...αρωματισμένης...ατμοσφαιρικής. Μεγάλο όνειρο να πάω στην Κωνσταντινούπολη και να τη ζήσω πραγματικά. Θα το κάνω όμως!

Βλέποντας την ταινία, ένιωθα το άρωμα της κανέλας και του αστεροειδή γλυκάνισου να με τυλίγει. Κάτι στο μαγικό άρωμα αυτών των μπαχαρικών και στην ονειρική ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας, που μιλά για την αγάπη, με κάνουν κάθε φορά να την βλέπω με αγνή λαχτάρα.

Όπως προανέφερα, η ταινία αυτή είναι μια ταινία για την ανώτερη έννοια της αγάπης, απαλλαγμένη από κάθε δολιότητα. Για την αγάπη κάθε μορφής. Για την αγάπη που νιώθουμε για ιδιαίτερα άτομα της οικογένειας μας, για την αγάπη που νιώθουμε για τις αναμνήσεις μας, για την αγάπη για τις χαμένες πατρίδες, για την αγάπη που νιώθουμε για αντικείμενα που κάποτε έπαιξαν (ή ακόμα παίζουν) ρόλο στο σκηνικό και στο σενάριο της ζωής μας, για την αγάπη που μας δημιουργούν αρώματα που κάποτε συνδέσαμε με στιγμές ευτυχίας, για την αγάπη προς ένα άλλο άνθρωπο είτε αυτός υπήρξε, είτε όχι ακόμα...(εξάλλου η αγάπη έχει τη μαγική ιδιότητα και το μεγάλο προσόν της εγκαρτέρησης).

Μόλις η ταινία τέλειωσε, έβαλα το cd της Ευανθίας Ρεμπούτσικα για την ταινία να παίζει και κοιμήθηκα...

Y. Γ.: Μια πολύ αγαπημένη φράση αλλά και γενικά σκηνή της ταινίας είναι στο τέλος σχεδόν, στο σταθμό του τρένου. Η φράση..."Μην κοιτάξεις πίσω Σαϊμέ. Στους σταθμούς των τρένων αν κοιτάξουμε πίσω...αυτή η εικόνα παραμένει ως υπόσχεση".

ONE FINE DAY...!!!

Σήμερα βρέθηκα εκεί...Νομός Ευρυτανίας...Καρπενήσι και γύρω χωριά...

 

Ήπια καφέ διπλό ελληνικό γλυκό και γλυκό κουταλιού καρυδάκι κάτω από την παχιά σκιά αυτού του γέρικου πλάτανου καθισμένη πάνω σε κορμούς πιο γέρικων δέντρων...και "ανάσανα"...κυριολεκτικά και μεταφορικά...

 

Υ. Γ.1: Όλα τα μαγικά πράγματα είναι απλά και φυσικά και σου αποκαλύπτονται στις πιο αναπάντεχα όμορφες γωνιές του κόσμου...

Υ. Γ. 2: Τι κρίμα που πρέπει όλα τα ωραία να κρατάνε λίγο...ή και αστραπιαία...

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...

Μα τελοσπάντων τι σου είναι αυτές οι αναμνήσεις. Είναι πάντοτε οι πιο αυθόρμητοι καλεσμένοι στο μυαλό του καθένα μας. Κάθεσαι ήσυχος ή ανήσυχος, δεν έχει σημασία, και ως δια μαγείας το μυαλό σου γεμίζει από ένα σωρό σκέψεις, από ένα σωρό σκηνές, από ένα σωρό πράγματα που κάποτε ήταν καθημερινότητα. 

Εμένα σήμερα, τρέχοντας στη δουλειά και χωρίς να καταλάβω το πως, μου χτύπησαν απρόσκλητα την πόρτα οι αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ελληνικής πανεπιστημιακής μου θητείας. Οι αναμνήσεις αυτές αφορούν μια καθημερινότητα απλή, γλυκιά, σχεδόν παιδική εκείνης της εποχής, με πολύ τρέλα και ανεμελιά. Και μπορεί ωστόσο μεγαλώνοντας λίγο, η ανεμελιά να παραχώρησε κάποιο χώρο στις ευθύνες, η τρέλα έμεινε ακλόνητη στη θέση της...απομεινάρι μιας παιδικότητας που ευτυχώς δε λέει να με εγκαταλείψει...

Έτσι συνειρμικά θυμήθηκα τα καλοκαίρια στα πρώτα χρόνια του Πανεπιστημίου. Λίγο μετά την εξεταστική, όλα άλλαζαν...Παραλία, αστεία και ατέλειωτα βράδια με επιτραπέζια...και πολύ γέλιο...μα πολύ γέλιο...Καθόμουν στο γραφείο σήμερα και θυμόμουν πως τότε στο σπίτι του ο καθένας είχε καμιά δεκαριά επιτραπέζια...και τα βράδια ξεκινούσαν παίζοντας και δεν τελείωναν πριν κοκκινίσει ο ουρανός από την ανατολή του ήλιου...

Έτσι γύρισα σπίτι και άνοιξα την πάνω ντουλάπα του δωματίου μου...Εκεί κρύβω τους θησαυρούς μου...ό,τι για μένα έχει νόημα από μια παιδική ηλικία γύρω στα 12 μέχρι και σήμερα...αυτοκόλλητα, ημερολόγια, γράμματα, εισιτήρια από συναυλίες, από θέατρα, από σινεμά, από την Αρειανάρα μου...ένα σωρό πράγματα καλοτακτοποιημένα που κάθε φορά που τα κοιτάζω με βοηθάνε να κάνω χρήσιμα και νοσταλγικά ταξίδια στο χρόνο. Εκεί λοιπόν μαζί με όλα αυτά βρίσκονται και τα φοβερά μου επιτραπέζια που τότε είχαν πάρει φωτιά...έβγαζαν καπνούς από την υπερχρήση...Τα έβγαλα έξω και τα κοίταζα και αναπόφευκτα ήμουν και πάλι εκεί. 

Ώρες επί ωρών να παίζουμε Trivial και να κυνηγάμε τα χρωματιστά πιτάκια...και οι απαντήσεις στις ερωτήσεις ενίοτε να προκαλούν αποκόλληση αυτιών και ματιών...

Η Monopoly πάντα κατέληγε σε πολιτικές συζητήσεις περί ιμπεριαλισμού και συναφών ιδεών και πάντα αυτό κατέληγε σε γέλια μέχρι δακρύων...

Το Scrabble έκανε με μας βαθιά τομή στην ελληνική γλώσσα...Ύστερα από κάθε γύρο κρινόταν πάντα αναγκαία μια ενημέρωση του λεξικού της νέας ελληνικής γλώσσας, καθότι η γλωσσική , και όχι μόνο, φαντασία όρια δεν είχε...

Και πάμε στο αγαπημένο μου Cluedo...το στοιχείο μου (σ' αυτό και στο trivial απλά σάρωνα)...αυτό το αστυνομικό παιχνίδι μυστηρίου άπλωνε μια άχλη μυστηρίου στην παρέα...υποψίες, αμφισβήτηση και συνοφρυωμένα πρόσωπα που προσπαθούσαν να διαλευκάνουν το μυστήριο...Ωστόσο η αφεντιά μου μετά από τέτοια εντρύφηση σε Ηρακλή Πουαρό και Miss Marple όλα αυτά τα χρόνια απεδείκνυε έμπρακτα ότι όντως η γνώση είναι δύναμη...(τρομάρα μου)...

Επίσης ατέλειωτες καμένες ώρες παίζοντας Jenga...τουβλάκια ξύλινα και άλλα "τουβλάκια" ανθρώπινα (εμείς) να παίζουμε... και εγώ ο φλώρος να τους αναλύω πως θα πετύχουμε στατική επάρκεια ώστε να μη γκρεμιστεί...(α ρε μάνα τόσα χρόνια στις οικοδομές και στα αρχιτεκτονικά γραφεία, δεύτερο πτυχίο πήρα...)...

Και φτάνουμε στο Taboo...μάχη...αγνή, καθαρή μάχη. Εδώ δεν ξέρω πως να περιγράψω την κατάσταση παρά μόνο θυμάμαι ένα περιστατικό στο σπίτι του Θωμά, να βγαίνει ο πατέρας του με τις πυτζάμες, ξημερώματα εργάσιμης μέρας, και να μας λέει "ε ρε Ευλογητός που σας χρειάζεται!" και εγώ ο φωστήρας να του απαντώ τότε "Κύριε Παντελή βλέπατε Λάμψη σαν τη γιαγιά μου? Από τα σύννεφα πέφτω!" ...και μετά χειρότερος χαμός και γέλια...απίστευτο παιχνίδι αλήθεια...

Αλλά και πόσα άλλα...Ναυμαχία, Μάντεψε ποιος, Γκρινιάρης (το φιδάκι ο Διαμαντής)...και παντομίμα με κινηματογραφικές ταινίες...

Κοιτάζοντας τα θυμήθηκα πόσο ωραία ήταν τότε. Πόσο ξέγνοιαστα και πόσο απλά. Ωστόσο το να φέρνω στο μυαλό τέτοιες αναμνήσεις, τις κάνει αφενός μεν ανεκτίμητες για μένα και για όσους τις ζήσαμε αλλά επίσης με κάνει να σκέφτομαι, πως με άλλο τρόπο και σίγουρα διαφορετικά, και η σημερινή καθημερινότητα είναι γλυκιά, όμορφη, ενδιαφέρουσα, ενίοτε αναπάντεχη και πολύ τρελούτσικη και παιδική. 

Διότι όταν ο άνθρωπος δε σταματά να παρέχει στο μυαλό του ερεθίσματα, στην καρδιά του αισθήματα και επίσης διατηρεί την καλώς εννοούμενη επαφή του με την παιδικότητά του, τότε είναι βέβαιο πως η καθημερινότητα του, όσο μίζερη ή όσο μουντή προσπαθούν να μας την κάνουν άνθρωποι και καταστάσεις, είναι μια καθημερινότητα γεμάτη, ζωντανή που συμπληρώνει ουσιαστικά το ψηφιδωτό της ζωής του καθένα μας.

Υ. Γ.: Εξάλλου για να ζεις πραγματικά είναι χρήσιμο να μην ξεχνάς τα όμορφα και να φιλτράρεις τα δύσκολα διότι όπως έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ "Η μνήμη είναι το ημερολόγιο που όλοι κουβαλάμε μαζί μας" και στο ημερολόγιο αυτό, η μνήμη είναι μια δεύτερη καρδιά που χτυπά μέσα μας και αποτελεί το στήριγμα για να βλέπουμε μπροστά και να ονειρευόμαστε όλα τα νέα πράγματα.

"ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΑΚΡΥΣ & ΣΙΩΠΗΛΟΣ"...ΦΙΛΟΣΟΦΩΝΤΑΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΑ....

Ξαναδιάβαζα τον Καλιγούλα του Αλμπέρ Καμύ αυτές τις μέρες και γυρνώντας τη σελίδα του βιβλίου βλέπω..."Δεν μπορώ να υποφέρω τον κόσμο έτσι όπως είναι. Χρειάζομαι λοιπόν το φεγγάρι ή την ευτυχία ή τέλος πάντων κάτι που να είναι μεν παράλογο αλλά που να μην ανήκει στον κόσμο τούτο".

Άλλη μία προαιώνια σκοτούρα που ροκανίζει το μυαλό πολλών από μας και καίει και άλλο ένα μέλος του σώματος εξίσου ζωτικής σημασίας...(αποσιωπητικά)...

Αυτή η προαιώνια σκοτούρα έχει ένα χαρακτηριστικό. Μάλλον όχι χαρακτηριστικό. Έχει ένα άχαρο συγγενολόι...και ένα αδερφάκι διόλου μονοσήμαντο μα πέρα ως πέρα ακατανόητο διότι άλλοτε είναι καλό και άλλοτε κακό. Το αδερφάκι της παραπάνω σκοτούρας είναι η λογική, η οποία κάποτε είναι καλώς εννοούμενη και κάποτε κακώς εννοούμενη καθότι είναι ένα από τα πράγματα που εμπίπτουν στο νόμο της διπλής όψης.

Επίσης αυτή η προαιώνια σκοτούρα είναι ένας δρόμος με δίχως αρχή και τέλος. Να όπως μαθαίναμε στο σχολείο στα μαθηματικά...τείνει στο + άπειρο και στο - άπειρο...με κανένα πεδίο ορισμού. Μαθηματικός άλυτος γρίφος δηλαδή...

Γι ' αυτόν τον περίεργο και ενίοτε ακατανόητο δρόμο έχουν γραφτεί αράδες και αράδες...μολύβια έχουν ακονισθεί και μελάνια στέρεψαν στα χέρια ειδικών και μη...Να για παράδειγμα, ο Οκτάβιο Πας έγραψε για αυτό το δρόμο και κατέληξε όπως και στα μαθηματικά σε άτοπο...

"Ειν’ ένας δρόμος μακρύς και σιωπηλός.

Βαδίζω στο σκοτάδι και παραπατώ και πέφτω

και σηκώνομαι και με πόδια τυφλά πατώ πέτρες βουβές και ξερά φύλλα

και κάποιος πίσω μου κάνει το ίδιο:

αν σταματήσω, σταματάει

Αν τρέξω, τρέχει. Στρέφομαι κανείς.

Τα πάντα σκοτεινά και δίχως έξοδο

και στρίβω και ξαναστρίβω σε γωνιές που πάντα βγάζουνε στο δρόμο

όπου κανένας δεν περιμένει, δε μ’ ακολουθεί

όπου εγώ ακολουθώ κάποιονε που παραπατά και που σηκώνεται και λέει βλέποντας- με: κανείς."

Και φτάνουμε στο δια ταύτα. Η σκοτούρα του παράλογου Καλιγούλα...μια πέρα για πέρα λογική σκοτούρα...έχει καταλήξει να είναι ένα αναπάντητο ερώτημα στα χείλια, στα χέρια και στη σκέψη πολλών...Είναι μια σκοτούρα που υπακούει σε πολλούς μαθηματικούς νόμους, εξ ου και λογική, ωστόσο η απάντηση παραμένει ένα άλυτο μυστήριο και μια παράλογη σκέψη...να κάτι σαν την τριχοτόμηση της γωνίας...

Υ. Γ.: Επειδή δε μου τη βάρεσε ξαφνικά...οι σκέψεις αυτές προέκυψαν ύστερα από μια υπερσυζήτηση με τον πολύ καλό φίλο, τον κύριο Δημήτρη από την Κεφαλονιά με τον οποίο με βάση την κοινή Κεφαλονιτοεπτανησιακή μας τρέλα, αναλύουμε κατά καιρούς πολλά τέτοια άλυτα μυστήρια, χωρίς ωστόσο καμία διάθεση να βρούμε τη λύση... Εξάλλου κάτι τέτοιο θα στερούσε τη μαγεία του μυστηρίου και την αίγλη του αγνώστου...

Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΟΥΛΟ...

Εδώ και αρκετά χρόνια ένα από τα πράγματα που με ενδιαφέρει πολύ είναι να κρατάω αποκόμματα από άρθρα εφημερίδων που μου φαίνονται ενδιαφέροντα ή που με κάποιο τρόπο θεωρώ ότι θέλω να τα κρατήσω. Ωστόσο τέτοιες συλλογές εύκολα μετατρέπονται σε μπάχαλο. Προσωπικά για την ώρα κάτι τέτοιο το αποφεύγω έντεχνα τακτοποιώντας τη συλλογή μου ανα τακτά διαστήματα. (Κάποια στιγμή θα φωτογραφίσω τη συλλογή και θα σας τη δείξω.)

Βέβαια κάπου αλλού θέλω να καταλήξω. Αυτό το κάπου πήρε αφορμή από ένα τέτοιο συγύρισμα άρθρων και αφορά τη συνέντευξη ενός πολύ αγαπημένου μου ποιητή και συγγραφέα, του Οκτάβιο Πας. (Ο Οκτάβιο Πας είναι ένας Μεξικανός νομπελίστας ποιητής και συγγραφέας, πολυγραφότατος και με έργο που τον κατατάσσει στους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα.)

Η συνέντευξη αυτή εδόθη στην εφημερίδα Το Βήμα, το 1998 και είναι από τις τελευταίες του. Ωστόσο εγώ τότε ήμουν μικρή και την κράτησα με παρότρυνση του πατέρα μου, ο οποίος τότε μου είχε πει να την φυλάξω διότι κάποτε αυτά που θα διαβάσω θα μου χρησιμεύσουν κάπου. Και είχε δίκιο. Σήμερα την ξαναείδα τη συνέντευξη και παρατήρησα πως όταν ένα φωτισμένο μυαλό μιλάει, ποτέ αυτά που λέει δε μπορεί να ξεπεραστούν από το χρόνο.

Έτσι συνειρμικά θυμήθηκα πως σε ένα βιβλίο του είχα διαβάσει μια φράση πολύ ειδική, πολύ ρεαλιστική, πολύ ουσιαστική και πέρα για πέρα ανθρώπινη.

"Ο άνθρωπος, ο εφευρέτης ιδεών και μηχανημάτων, ο δημιουργός ποιημάτων και νόμων, είναι πλάσμα τραγικό και γελοίο. Είναι ένας ακατάπαυστος δημιουργός ερειπίων."

Τα λόγια αυτά τα συνέδεσα με τη συνέντευξη στο Βήμα και συγκεκριμένα με ένα κομμάτι αυτής, όπου ο δημοσιογράφος ρωτά τον Οκτάβιο Πας αν υπάρχει μια μεγάλη εφεύρεση που πιστεύει ότι σήμερα είναι στην υπηρεσία μιας καλύτερης ζωής, ενός καλύτερου μέλλοντος. Και εκείνος είπε...

«Ναι... Σήμερα επιτακτικά καλούμεθα να εφεύρουμε και πάλι τον "άνθρωπο"! Πρέπει να ξαναπιστέψουμε στην ύπαρξη του μυαλού και της ψυχής μας! Τελευταία κινδυνεύουμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος είναι μόνο μυαλό, μόνο λογική! Με έναν πολύ έντεχνο τρόπο κάποιοι σκέπασαν με μια "βαριά κουβέρτα" τα συναισθήματά μας. Αρα δεν βρίσκουμε διέξοδο στο μυστήριο της ύπαρξης, αν και μας βασανίζει. Η ψυχή κάνει τον καθένα μας αναντικατάστατο. Η ψυχή μας κάνει μονάδα... Το μυαλό, η επικράτηση του μυαλού έναντι της ψυχής, μεταμορφώνει τη μονάδα σε ένα μεγάλο μηδενικό, μέρος ενός συνόλου! »

Μετά ο δημοσιογράφος τον ξαναρώτησε αν υπάρχει ελπίδα. Και εκείνος απάντησε...

«Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας από το "μπαούλο". Μόνο έτσι θα μπει φρένο στο τρεχαλητό του μυαλού μας. Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις από την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα. Αρα οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θαυμαστό κόσμο των ζώων. Με ρωτήσατε αν υπάρχει ελπίδα... Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά»

Τέλος ο Οκτάβιο Πας κλείνοντας, ανέφερε τα λόγια του πατέρα του. Μια μεγάλη αλήθεια που  χάνεται στις αμέτρητες ανακρίβειες και που ωστόσο υπήρξε για εκείνον πάντα πυξίδα και οδηγός...
«"Για να μπορείς να μιλάς μάθε να σιωπάς"! Στη σιωπή κατοικούν οι λέξεις του ποιητή. Εκεί πλένονται, εκεί αρωματίζονται, εκεί ντύνονται».

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ!!!

Σήμερα έχει γενέθλια ο πατέρας μου...Και τι μ' αυτό θα πει κάποιος. Έλα ντε. Γιορτάζουμε τα γενέθλιά μας πολλές φορές ξεχνώντας τη σημειολογία αυτής της επετείου. Λίγους μήνες πριν στα δικά μου γενέθλια το Γενάρη, (εδώ), είχα αναφερθεί στο γενέθλιο εορτασμό και στο τι σηματοδοτεί για μένα.

Προσωπικά εδώ και αρκετά χρόνια για μένα τα γενέθλια συμβολίζουν την ετήσια αφορμή που σου δίνει η ζωή για διαπιστώσεις, δηλαδή, οριοθετούν μια νοητή γραμμή, κάτι σαν εφαλτήριο, για επαναπροσδιορισμό πάσης φύσεως.

Οπότε σήμερα που εορτάζει ο πατέρας μου πιάσαμε μια τέτοια τηλεφωνική συζήτηση, η οποία δεν ξέρω κατά πόσο οδήγησε κάπου διότι πάλι καταλήξαμε στο ότι είμαι ένα "περίεργο, τρελούτσικο και αγαπημένο παιδί"...αυτά είναι τα λόγια του πατέρα...

Και επειδή αυτή την περίοδο ο πατέρας μου λείπει ταξίδι για δουλειές...το δώρο μου του είπα να το αναζητήσει εδώ...στο παρόν ταπεινό, παράλογο και τρελό ιστολόγιο...και είναι τα λόγια του πολύ αγαπημένου του Σαίξπηρ...

"Αυτό που αξίζει περισσότερο, σε οποιεσδήποτε σχέσεις, είναι όχι εκείνο που παίρνεις, αλλά εκείνο που δίνεις. Τα πλούσια δώρα γίνονται φτωχά, όταν αυτός που τα προσφέρει αποδειχθεί αγενής."

Υ. Γ. 1: Χρόνια Καλά πατέρα! Καλά και πολλά!

Υ. Γ. 2: Sting...μετά τους Doors και τον Gallagher είναι η αδυναμία του...

D. SUMMER - ΜΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ!!!

Έχετε τραγουδήσει ποτέ δημόσια? Εγώ δεν είχα (παρά μόνο όταν ήμουν 5 χρονών στην κατασκήνωση). Τραγουδάω στο ντουζ...στο δωμάτιο μου με κλειστή την πόρτα τακτοποιώντας μουσικά και γραπτά αρχεία ή κοιτώντας το άπειρο και τραγουδάω και στο αυτοκίνητο...αλλά ποτέ δημόσια.

Οπότε το βράδυ δέχομαι τηλέφωνο από τη Μαρία - Dr Ruth (μεγάλη δόκτωρ σε πολλά θέματα - ξέρει εκείνη - και επίσης, τέως καθηγήτρια αγγλικών όταν ήμουν στο σχολείο και νυν καρδιακή και πολλά ακόμα φίλη μου) και ως γνωστή τρελοελληνοαμερικάνα, μου πετάει τη βόμβα της.

- Λοιπόν ντύσου και έλα Μαρούσι από το σπίτι και θα πάμε σε ένα φοβερό μπαράκι εδώ κοντά, μεγάλη παρέα, και θα τραγουδήσουμε καραόκε.
Η απάντηση μου φυσικά... 
- "...εμμμ...θα πρέπει να μου κάνεις κάποια πλάκα...αλλά επειδή η ζωή θέλει λίγο τρέλα και πολύ φαντασία...ντύνομαι και έρχομαι"!

Καμιά ώρα μετά της χτυπάω το κουδούνι και κατεβαίνει με τον εξίσου τρελό άντρα της, τον Κωστή. Τους χαιρετάω και ξεκινάμε για το μπαράκι, λέγοντας τους ωστόσο ότι έτσι οι τρεις μας είναι σα να έχουμε βγει "το ζευγάρι και το φανάρι"...

Μόλις φτάσαμε στο μπαράκι βλέπω την υπόλοιπη παρέα και ξεκινά η συζήτηση για το θέμα της βραδιάς, το καραόκε. Άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Άλλοι θελαν να τραγουδήσουν ροκ, άλλοι μέταλ, άλλοι ποπ, άλλοι απλά απολάμβαναν το χάος...της παλαβής δηλαδή...Κάποια στιγμή έρχεται ο υπεύθυνος του μπαρ και μας βάζει στη θέση μας και μας λέει τι περιλαμβάνει το καραόκε του ώστε να συντονισθόμεν επιτέλους.

Οπότε μπήκαν οι κανόνες. Καθένας θα τραγουδούσε δύο τραγούδια, τυχαία, όποια πετύχαινε και αυτός με το πιο ζεστό χειροκρότημα δε θα πλήρωνε τίποτα και θα έκανε και το γύρω του θριάμβου στο μπαρ...(ευτυχώς δεν ήταν και τεράστιο)...

Προσωπικά ψιλοκατάπια την ψυχή μου από το άγχος...η Μαρία το κατάλαβε και μου ψιθύρισε γελώντας 
- "θέλει αρετή και τόλμη η ζωή Σοφάκι...ααα και πολύ αισιοδοξία".
Αυτή η γυναίκα, ένα περίεργο πράγμα, ξέρει πάντα τι να μου πει...πάντα... Οπότε λέω εδώ είμαστε, θα τραγουδήσουμε δημόσια...ας το δούμε σα μια περιπέτεια...άλλωστε αυτά μένουν...ευχάριστες, αυθόρμητες και ευτυχισμένες στιγμές...

Οι φωνές ήταν θεσπέσιες...όλων μας. Αφού δεν έφυγε κανείς με αποκόλληση τυμπάνου...πάει καλά. Το γέλιο που έπεσε δεν περιγράφεται...προσωπικά από το γέλιο με πόνεσαν οι μύες στην κοιλιά μου και έκλαιγαν τα μάτια μου...μέχρι τη στιγμή που ήρθε η σειρά μου. Τότε ανεβαίνω, παίρνω το μικρόφωνο και σα σωστή καλλιτέχνης - τρομάρα μου - πετάω μια ατάκα πριν αρχίσω το πρώτο τραγούδι..."Γεια σας...Ανοίξτε τις μπουκαπόρτες για τον άμαχο πληθυσμό..." και ξεκινάω...

Η εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού αρχίζει...και αμέσως καταλαβαίνω και εγώ και όλοι ότι μου έτυχε πολύ cult τραγούδι...οπότε μονομιάς σηκώνονται δυο, τρεις από την παρέα για φωνητικά και χορογραφία...και ξεκινάμε...

Η Donna Summer έβαλε φωτιά στο μπαρ...τραγουδούσα και δίπλα μου και γύρω μου έβλεπες πορωμένες φιγούρες...και όλοι να γελάμε....βέβαια και το χορευτικό μας ήταν υπερπαραγωγή...Δε νομίζω το χειροκρότημα να ανήκει αποκλειστικά σε μένα αλλά μερίδιο έχει και η τρελή Donna...ωστόσο φάνηκε ποιος κρατά τα σκήπτρα αυτής της μάχης...

Το βράδυ κυλούσε πολύ δυνατά και όταν ήρθε η ώρα για το δεύτερο τραγούδι μου, μου έτυχε ένα που είχα ακούσει κανα δύο φορές αλλά δεν ήξερα ούτε το συγκρότημα, ούτε πότε βγήκε...

Πολύ συμπαθητικό τραγούδι αν σκεφτείς και πόσο πρόσφατο είναι και για λίγο μου θύμισε ένα παλιό συγκρότημα, τους The Mamas & The Papas...

Μόλις τελειώσαμε όλοι, ήρθε η ώρα της στέψης...το βραβείο μοιράστηκα εγώ και ο Κωστής (ο άντρας της Μαρίας) αν και υπήρξαν ενστάσεις από δυο, τρεις... Εκείνος τραγούδησε Abba - Dancing Queen...(με μεγάλη επιτυχία)...
Τώρα κερδίσαμε εμείς δίκαια ή τα φοβερά cult τραγούδια μας? ... Θα σας γελάσω! Το κοινό ωστόσο ζήτησε encore...(μιλάμε είμαστε μεγάλα ψώνια)...και δε χαλάσαμε χατίρι τραγουδήσαμε μαζί και αφιερώσαμε στο Μαράκι...



Πάντως έφυγα με την πρωτιά, την οποία χάρηκα που τη μοιράστηκα, και με γεμάτη τσέπη...Γιούπιιιιι!!!

Υ. Γ. : Πέρασα απίθανα!!!

ΕΝΑ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

Χθες...όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι...όταν ένα συναίσθημα σχεδόν αποπνικτικό έκανε το δωμάτιό μου πολύ μικρό για να ανασάνω και γενικά όλα γύρω μου θαμπά. Σκέψη νούμερο ένα...βάλε μουσική! Σκέψη νούμερο δύο...φτιάξε ένα παγωμένο καφέ! Σκέψη νούμερο τρία...τελείωσε το βιβλίο που άρχισες προχθές!

Μια ώρα μετά, το ίδιο συναίσθημα...τίποτα δεν άλλαξε. Οπότε...Οπότε βάζω λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, mp3 και βιβλίο στην τσάντα, αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και δρόμο...για πού όμως? Δε βαριέσαι ξεκινάω και θα το βρω! Κάπου μετά τους Άγιους Θεοδώρους συνειδητοποιώ ότι το μυαλό μου ταξιδεύει στο χωριό μου (στο χωρίο της μαμάς μου δηλαδή)...εκεί θα πάω. Εξάλλου κλειδιά έχει η κυρία που το προσέχει και αν είναι γυρνάω αύριο πρωί πρωί και πάω κατευθείαν στη δουλειά.

Σταματάω για καύσιμα αυτοκινήτου και καύσιμα δικά μου...καφεΐνη...κάνω και ένα αστραπιαίο τηλεφώνημα στη μαμά μου...

- Έλα μαμά πάω στο χωριό. Θα έρθω αύριο κατευθείαν στην οικοδομή...

- ...Είσαι τρελό παιδί εσύ πάντα το έλεγα. Σ' αγαπώ και να προσέχεις...

- Ναι ναι...

Γύρω στις 8 ήμουν εκεί...Ανοίγω την πόρτα της αυλής, παίρνω μια βαθιά ανάσα και χαμογελάω λες και η γιαγιά μου ήταν εκεί και με περίμενε. Τα λουλούδια όλα ανθισμένα...το πηγάδι μας περιποιημένο και καθαρό και το τραπέζι με την  καρέκλα έξω...(η καημένη η Μιμόζα όταν της τηλεφώνησα ότι πάω πήγε να συγυρίσει το σπίτι...).

Η σκέψη του να βγάλω φωτογραφίες πριν πέσει ο ήλιος κατανίκησε την μικρή αίσθηση κόπωσης...οπότε με τη μηχανή στο χέρι βγάζω μερικές γωνιές του σπιτιού και του κήπου που αγαπώ και που πάντα φωτογραφίζω (ενώ είναι ίδιες κάθε φορά...αν τις καλοκοιτάξεις θα διαπιστώσεις ότι δεν είναι και αυτό γιατί κάθε φορά που τις κοιτάς δεν τις κοιτάς με τον ίδιο τρόπο, ούτε με την  ίδια διάθεση) και μετά ξανά στο αμάξι και βόλτα γύρω από τη λίμνη.

Τα χρώματα της φύσης στη μέση του καλοκαιριού είναι φανταστικά...όλα είναι χρυσά και λαμποκοπάνε. Δείχνουν ελαφρώς καταπονημένα από την έντονη ζέστη αλλά πολύ χορτάτα από την ζεστή και ολοήμερη αγκαλιά του ήλιου.

Η λίμνη είναι υπέροχη...μια μικρή άχλη σηκώνεται αργά το απόγευμα...αποτέλεσμα της ζέστης και όλα καθρεφτίζονται πάνω της...σύννεφα, λουλούδια, δέντρα, πουλιά. Μοιάζει με καμβά που ωστόσο είναι ζωντανός γιατί σε αυτόν τον καμβά οι ζωγραφιές είναι ζωντανές σκιές...

Τα χωριά γύρω από τη λίμνη...μελαγχολικά και νωθρά μα τόσο όμορφα και γραφικά. Παππούδες με τραγιάσκα και μπαστούνι και γιαγιάδες με τσεμπέρια και ποδιές κάνουν τα χωριά να μυρίζουν άλλες εποχές...

Επιστροφή στο σπίτι...και ένα πιάτο μαγειρεμένα ζαρζαβατικά από τον κήπο της Μιμόζας με περιμένουν στην κουζίνα (η έγνοια της είναι συγκινητική...) και τριγυρνάω στο σπίτι και προσπαθώ να θυμηθώ...

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να ράβει στην αθάνατη singer ραπτομηχανή της και να μου διηγείται ιστορίες από την δική της εξορία και του παππού μου...


Θυμάμαι να μου μεταφέρει σκηνές, εικόνες, ήχους, μυρωδιές...τη δυστυχία μιας εποχής που ωστόσο η γιαγιά μου φρόντιζε να την κάνει τόσο ποιητική για να μπορώ να την ακούω χαμογελώντας...

Και κάπου εκεί να σου και τα δάκρυα της, σκεπτόμενη ότι ο παππούς μου δεν είναι πια εδώ...η αγάπη της.

Ειλικρινά τέτοια αγάπη δεν έχω ξαναδεί. Μοναδική, άπειρη και αμφοτερόπλευρη...στη σκέψη του η γιαγιά μου έχανε τον κόσμο γύρω της...πάντα από τότε έλεγα μέσα μου...έτσι είναι να αγαπάς. Να αγαπάς  και να νοιάζεσαι...να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς....να καρδιοχτυπάς και να συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα και αν η αγάπη σου έφυγε και έχεις μόνο τις αναμνήσεις και παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες...

Και κάπου εκεί θυμάμαι τη γιαγιά μου να απομονώνεται...εκείνη και η ραπτομηχανή της και εγώ σα σκιά δίπλα της να την ακούω να σιγοτραγουδάει το αγαπημένο τους τραγούδι "Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα..."...

Τέτοιες εικόνες πως να τις ξεχάσεις?
Και λίγο παραπέρα, στην τραπεζαρία το αγαπημένο μου σημείο...το μεγάλο ξύλινο ταβάνι με τον τέλειο φεγγίτη (ιδέα του παππού μου). Οι ώρες που έχω περάσει κοιτώντας το θολό φως να μπαίνει στο δωμάτιο από ψηλά δε μετριούνται...

 






 
Και να σου έξω από το σπίτι, στην αυλή, μπροστά από το πηγάδι που με έντυναν μικρή η μαμά μου και η γιαγιά μου με τα καλά μου και με φωτογράφιζαν μπροστά του...οι καμέλιες της που τις λάτρευε και ένα γιγάντιο πιθάρι που πάντα με φόβιζε...Κάθισα λίγο ακόμη έξω σκεπτόμενη ότι οι αναμνήσεις είναι κάποτε εκτός από γλυκιά συντροφιά και στυλοβάτης στη ζωή του καθενός...και ένας φόβος με έπιασε μήπως τυχόν και ξεχάσω...

Πήγα στο κρεβάτι μου και γύρω στις 5 το πρωί άφησα ένα σημείωμα στη Μιμόζα "Ευχαριστώ!" και γύρισα...εξάλλου με περίμενε και η μαμά μου στην οικοδομή...έπεφτε το μπετόν σήμερα...

Υ. Γ.: Ως δια ταύτα, έχω να πω ότι αυτό που παρατηρώ, σε μένα τουλάχιστον, είναι ότι όταν λειτουργώ  αυθόρμητα είμαι η καλύτερη και ειλικρινέστερη εκδοχή του εαυτού μου....

SODADE - ΕΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!!

"Δε βλέπεις καθαρά παρά μόνο με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια."

Αυτή είναι πράγματι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες. Μια από αυτές τις αξιωματικές αλήθειες, όπου η απόδειξη του αληθούς μοιάζει περιττός και ανεπιθύμητος πλεονασμός. Το έχω αναφέρει σε αρκετές παλιότερες αναρτήσεις πως τα μάτια που κατοικούν στην καρδιά είναι τα πραγματικά μάτια, αυτά με το μεγαλύτερο οπτικό φάσμα. Με αυτά τα μάτια, ο ορίζοντας είναι απέραντος και τα χρώματα πιο πολλά και πιο έντονα. 

Ωστόσο...παντού υπάρχει ένα ωστόσο για να δυσκολέψει και να περιπλέξει τα πράγματα και να καταφέρει να κάνει τα απλά, σύνθετα. Κόντρα λοιπόν σε αυτό το ωστόσο...εγώ βάζω ένα δικό μου ωστόσο και λέω ότι τι όμορφα που θα ήταν αν όλα τα απλά πράγματα τα διατηρούσαμε απλά...και δεν τους στερούσαμε τη φυσική μαγεία τους, καταστρέφοντάς τα με σύνθετες και ανούσιες περικοκλάδες αποτέλεσμα μιας υπερβολικής σκέψης που δεν οδηγεί πουθενά. Τότε θα αφήναμε τα μάτια της καρδιάς να δουν και μαζί τους να δούμε και εμείς... 

Το παραμύθι αυτό του Εξυπερύ είναι όντως ένα παραμύθι απλό και γι' αυτό τόσο μαγικό. Είναι επίσης ένα παραμύθι που όπως έλεγε ένας σοφός: "Υπάρχουν έργα που περιμένουν και που δεν καταλαβαίνουμε για καιρό. Είναι τα έργα εκείνα που φέρνουν απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν έχουν τεθεί ακόμη. Διότι η ερώτηση φτάνει, συχνά, τρομακτικά αργότερα από την απάντηση."

Ακόμη, είναι ένα παραμύθι που επιβεβαιώνει ότι τα όνειρα δεν κοστίζουν και δεν πονάνε, γι' αυτό και είναι ωραίο να ονειρευόμαστε τα πράγματα όπως θα θέλαμε να είναι και να λέμε...γιατί όχι?

Τέλος είναι ένα παραμύθι που σου δημιουργεί ένα σφίξιμο στην καρδιά άλλοτε από αισιοδοξία και άλλοτε από ένα απόκοσμο συναίσθημα φόβου...αλλά επίσης και από ένα διαρκές συναίσθημα απροσδιόριστης νοσταλγίας...

Υ. Γ. 1: Το παραμύθι αυτό το διάβασα πρώτη φορά στην έκτη δημοτικού όταν μου το έκανε δώρο η κυρία Άρτεμις (η δασκάλα μου) με μια αφιέρωση που εύχομαι να εκπληρωθεί...

Υ. Γ. 2: Η αγάπη μου για τα όνειρα και για μια αισιόδοξη αντίληψη της ζωής (προσπαθώντας να ξεφύγω από τον κλειστό χαρακτήρα μου) είναι δεδομένη. Απλά δυστυχώς ή ευτυχώς ζούμε σε καιρούς ρεαλισμού και κυνικότητας, στοιχεία όχι πάντοτε άσχημα, που όμως στην περίπτωση των ονείρων και της αισιοδοξίας ενίοτε τείνουν να απαντούν στο γλυκό ερώτημα "Γιατί όχι?" με την ειρωνική απάντηση "Θα 'θελες"...