3!!!

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια (εδώ)...πόσο μακρινά μου φαίνονται τα τρία χρόνια πριν....η ζωή μου ήταν 360 μοίρες αλλού...και στο μεσοδιάστημα έκανε άλλη μιάμισι περιστροφή...μία ολόκληρη όταν ένα χρόνο και δυο μήνες πριν έφυγα από την Ελλάδα και την άλλη μισή την έχει ξεκινήσει εδώ και λίγους μήνες που το μυαλό μου αποδεικνύεται όχι όπως μέχρι πρόσφατα νόμιζα δρομέας ταχύτητας, αλλά αντοχής...

Τελοσπάντων...πριν τρία χρόνια λοιπόν,δημιούργησα το παρόν ιστολόγιο... και από εκει και ύστερα εγώ και αυτό αρχίσαμε να ψάχνουμε θεματολογίες, ιδέες, μουσικές, άλλους ήχους, μυρωδιές, γεύσεις και εμπειρίες...με άλλα λόγια ξεκινήσαμε τα ταξίδια. 

Άλλοτε εγω και το ιστολόγιο μου ήρθαμε πολύ κοντά...τόσο κοντά που σχεδόν ό,τι σκεφτόμουν βρισκόταν μέσα του...άλλοτε πάλι απομακρυνθήκαμε για να επαναπροσδιορίσουμε και σε μερικά σημεία ίσως αποξενωθήκαμε κιόλας...αλλά στο δια ταύτα, πάντα εγω και αυτό εδω και τρία χρόνια κάθε μέρα βλεπόμαστε, έστω και αν κάποιες φορές δε λέμε τίποτα.

Χρόνια μου (του) πολλά...και όταν ηρεμήσω και εγώ και μάθω οτι δεν πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα και τόσο σοβαρά, ίσως καταφέρουμε πάλι εγώ και αυτό να ξαναρθουμε τόσο αξεκόλλητα κολλητά...όπως κάποτε!!!

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ...

Μα τελοσπάντων τι σου είναι αυτές οι αναμνήσεις. Είναι πάντοτε οι πιο αυθόρμητοι καλεσμένοι στο μυαλό του καθένα μας. Κάθεσαι ήσυχος ή ανήσυχος, δεν έχει σημασία, και ως δια μαγείας το μυαλό σου γεμίζει από ένα σωρό σκέψεις, από ένα σωρό σκηνές, από ένα σωρό πράγματα που κάποτε ήταν καθημερινότητα. 

Εμένα σήμερα, τρέχοντας στη δουλειά και χωρίς να καταλάβω το πως, μου χτύπησαν απρόσκλητα την πόρτα οι αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ελληνικής πανεπιστημιακής μου θητείας. Οι αναμνήσεις αυτές αφορούν μια καθημερινότητα απλή, γλυκιά, σχεδόν παιδική εκείνης της εποχής, με πολύ τρέλα και ανεμελιά. Και μπορεί ωστόσο μεγαλώνοντας λίγο, η ανεμελιά να παραχώρησε κάποιο χώρο στις ευθύνες, η τρέλα έμεινε ακλόνητη στη θέση της...απομεινάρι μιας παιδικότητας που ευτυχώς δε λέει να με εγκαταλείψει...

Έτσι συνειρμικά θυμήθηκα τα καλοκαίρια στα πρώτα χρόνια του Πανεπιστημίου. Λίγο μετά την εξεταστική, όλα άλλαζαν...Παραλία, αστεία και ατέλειωτα βράδια με επιτραπέζια...και πολύ γέλιο...μα πολύ γέλιο...Καθόμουν στο γραφείο σήμερα και θυμόμουν πως τότε στο σπίτι του ο καθένας είχε καμιά δεκαριά επιτραπέζια...και τα βράδια ξεκινούσαν παίζοντας και δεν τελείωναν πριν κοκκινίσει ο ουρανός από την ανατολή του ήλιου...

Έτσι γύρισα σπίτι και άνοιξα την πάνω ντουλάπα του δωματίου μου...Εκεί κρύβω τους θησαυρούς μου...ό,τι για μένα έχει νόημα από μια παιδική ηλικία γύρω στα 12 μέχρι και σήμερα...αυτοκόλλητα, ημερολόγια, γράμματα, εισιτήρια από συναυλίες, από θέατρα, από σινεμά, από την Αρειανάρα μου...ένα σωρό πράγματα καλοτακτοποιημένα που κάθε φορά που τα κοιτάζω με βοηθάνε να κάνω χρήσιμα και νοσταλγικά ταξίδια στο χρόνο. Εκεί λοιπόν μαζί με όλα αυτά βρίσκονται και τα φοβερά μου επιτραπέζια που τότε είχαν πάρει φωτιά...έβγαζαν καπνούς από την υπερχρήση...Τα έβγαλα έξω και τα κοίταζα και αναπόφευκτα ήμουν και πάλι εκεί. 

Ώρες επί ωρών να παίζουμε Trivial και να κυνηγάμε τα χρωματιστά πιτάκια...και οι απαντήσεις στις ερωτήσεις ενίοτε να προκαλούν αποκόλληση αυτιών και ματιών...

Η Monopoly πάντα κατέληγε σε πολιτικές συζητήσεις περί ιμπεριαλισμού και συναφών ιδεών και πάντα αυτό κατέληγε σε γέλια μέχρι δακρύων...

Το Scrabble έκανε με μας βαθιά τομή στην ελληνική γλώσσα...Ύστερα από κάθε γύρο κρινόταν πάντα αναγκαία μια ενημέρωση του λεξικού της νέας ελληνικής γλώσσας, καθότι η γλωσσική , και όχι μόνο, φαντασία όρια δεν είχε...

Και πάμε στο αγαπημένο μου Cluedo...το στοιχείο μου (σ' αυτό και στο trivial απλά σάρωνα)...αυτό το αστυνομικό παιχνίδι μυστηρίου άπλωνε μια άχλη μυστηρίου στην παρέα...υποψίες, αμφισβήτηση και συνοφρυωμένα πρόσωπα που προσπαθούσαν να διαλευκάνουν το μυστήριο...Ωστόσο η αφεντιά μου μετά από τέτοια εντρύφηση σε Ηρακλή Πουαρό και Miss Marple όλα αυτά τα χρόνια απεδείκνυε έμπρακτα ότι όντως η γνώση είναι δύναμη...(τρομάρα μου)...

Επίσης ατέλειωτες καμένες ώρες παίζοντας Jenga...τουβλάκια ξύλινα και άλλα "τουβλάκια" ανθρώπινα (εμείς) να παίζουμε... και εγώ ο φλώρος να τους αναλύω πως θα πετύχουμε στατική επάρκεια ώστε να μη γκρεμιστεί...(α ρε μάνα τόσα χρόνια στις οικοδομές και στα αρχιτεκτονικά γραφεία, δεύτερο πτυχίο πήρα...)...

Και φτάνουμε στο Taboo...μάχη...αγνή, καθαρή μάχη. Εδώ δεν ξέρω πως να περιγράψω την κατάσταση παρά μόνο θυμάμαι ένα περιστατικό στο σπίτι του Θωμά, να βγαίνει ο πατέρας του με τις πυτζάμες, ξημερώματα εργάσιμης μέρας, και να μας λέει "ε ρε Ευλογητός που σας χρειάζεται!" και εγώ ο φωστήρας να του απαντώ τότε "Κύριε Παντελή βλέπατε Λάμψη σαν τη γιαγιά μου? Από τα σύννεφα πέφτω!" ...και μετά χειρότερος χαμός και γέλια...απίστευτο παιχνίδι αλήθεια...

Αλλά και πόσα άλλα...Ναυμαχία, Μάντεψε ποιος, Γκρινιάρης (το φιδάκι ο Διαμαντής)...και παντομίμα με κινηματογραφικές ταινίες...

Κοιτάζοντας τα θυμήθηκα πόσο ωραία ήταν τότε. Πόσο ξέγνοιαστα και πόσο απλά. Ωστόσο το να φέρνω στο μυαλό τέτοιες αναμνήσεις, τις κάνει αφενός μεν ανεκτίμητες για μένα και για όσους τις ζήσαμε αλλά επίσης με κάνει να σκέφτομαι, πως με άλλο τρόπο και σίγουρα διαφορετικά, και η σημερινή καθημερινότητα είναι γλυκιά, όμορφη, ενδιαφέρουσα, ενίοτε αναπάντεχη και πολύ τρελούτσικη και παιδική. 

Διότι όταν ο άνθρωπος δε σταματά να παρέχει στο μυαλό του ερεθίσματα, στην καρδιά του αισθήματα και επίσης διατηρεί την καλώς εννοούμενη επαφή του με την παιδικότητά του, τότε είναι βέβαιο πως η καθημερινότητα του, όσο μίζερη ή όσο μουντή προσπαθούν να μας την κάνουν άνθρωποι και καταστάσεις, είναι μια καθημερινότητα γεμάτη, ζωντανή που συμπληρώνει ουσιαστικά το ψηφιδωτό της ζωής του καθένα μας.

Υ. Γ.: Εξάλλου για να ζεις πραγματικά είναι χρήσιμο να μην ξεχνάς τα όμορφα και να φιλτράρεις τα δύσκολα διότι όπως έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ "Η μνήμη είναι το ημερολόγιο που όλοι κουβαλάμε μαζί μας" και στο ημερολόγιο αυτό, η μνήμη είναι μια δεύτερη καρδιά που χτυπά μέσα μας και αποτελεί το στήριγμα για να βλέπουμε μπροστά και να ονειρευόμαστε όλα τα νέα πράγματα.

Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΟΥΛΟ...

Εδώ και αρκετά χρόνια ένα από τα πράγματα που με ενδιαφέρει πολύ είναι να κρατάω αποκόμματα από άρθρα εφημερίδων που μου φαίνονται ενδιαφέροντα ή που με κάποιο τρόπο θεωρώ ότι θέλω να τα κρατήσω. Ωστόσο τέτοιες συλλογές εύκολα μετατρέπονται σε μπάχαλο. Προσωπικά για την ώρα κάτι τέτοιο το αποφεύγω έντεχνα τακτοποιώντας τη συλλογή μου ανα τακτά διαστήματα. (Κάποια στιγμή θα φωτογραφίσω τη συλλογή και θα σας τη δείξω.)

Βέβαια κάπου αλλού θέλω να καταλήξω. Αυτό το κάπου πήρε αφορμή από ένα τέτοιο συγύρισμα άρθρων και αφορά τη συνέντευξη ενός πολύ αγαπημένου μου ποιητή και συγγραφέα, του Οκτάβιο Πας. (Ο Οκτάβιο Πας είναι ένας Μεξικανός νομπελίστας ποιητής και συγγραφέας, πολυγραφότατος και με έργο που τον κατατάσσει στους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα.)

Η συνέντευξη αυτή εδόθη στην εφημερίδα Το Βήμα, το 1998 και είναι από τις τελευταίες του. Ωστόσο εγώ τότε ήμουν μικρή και την κράτησα με παρότρυνση του πατέρα μου, ο οποίος τότε μου είχε πει να την φυλάξω διότι κάποτε αυτά που θα διαβάσω θα μου χρησιμεύσουν κάπου. Και είχε δίκιο. Σήμερα την ξαναείδα τη συνέντευξη και παρατήρησα πως όταν ένα φωτισμένο μυαλό μιλάει, ποτέ αυτά που λέει δε μπορεί να ξεπεραστούν από το χρόνο.

Έτσι συνειρμικά θυμήθηκα πως σε ένα βιβλίο του είχα διαβάσει μια φράση πολύ ειδική, πολύ ρεαλιστική, πολύ ουσιαστική και πέρα για πέρα ανθρώπινη.

"Ο άνθρωπος, ο εφευρέτης ιδεών και μηχανημάτων, ο δημιουργός ποιημάτων και νόμων, είναι πλάσμα τραγικό και γελοίο. Είναι ένας ακατάπαυστος δημιουργός ερειπίων."

Τα λόγια αυτά τα συνέδεσα με τη συνέντευξη στο Βήμα και συγκεκριμένα με ένα κομμάτι αυτής, όπου ο δημοσιογράφος ρωτά τον Οκτάβιο Πας αν υπάρχει μια μεγάλη εφεύρεση που πιστεύει ότι σήμερα είναι στην υπηρεσία μιας καλύτερης ζωής, ενός καλύτερου μέλλοντος. Και εκείνος είπε...

«Ναι... Σήμερα επιτακτικά καλούμεθα να εφεύρουμε και πάλι τον "άνθρωπο"! Πρέπει να ξαναπιστέψουμε στην ύπαρξη του μυαλού και της ψυχής μας! Τελευταία κινδυνεύουμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος είναι μόνο μυαλό, μόνο λογική! Με έναν πολύ έντεχνο τρόπο κάποιοι σκέπασαν με μια "βαριά κουβέρτα" τα συναισθήματά μας. Αρα δεν βρίσκουμε διέξοδο στο μυστήριο της ύπαρξης, αν και μας βασανίζει. Η ψυχή κάνει τον καθένα μας αναντικατάστατο. Η ψυχή μας κάνει μονάδα... Το μυαλό, η επικράτηση του μυαλού έναντι της ψυχής, μεταμορφώνει τη μονάδα σε ένα μεγάλο μηδενικό, μέρος ενός συνόλου! »

Μετά ο δημοσιογράφος τον ξαναρώτησε αν υπάρχει ελπίδα. Και εκείνος απάντησε...

«Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας από το "μπαούλο". Μόνο έτσι θα μπει φρένο στο τρεχαλητό του μυαλού μας. Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις από την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα. Αρα οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θαυμαστό κόσμο των ζώων. Με ρωτήσατε αν υπάρχει ελπίδα... Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά»

Τέλος ο Οκτάβιο Πας κλείνοντας, ανέφερε τα λόγια του πατέρα του. Μια μεγάλη αλήθεια που  χάνεται στις αμέτρητες ανακρίβειες και που ωστόσο υπήρξε για εκείνον πάντα πυξίδα και οδηγός...
«"Για να μπορείς να μιλάς μάθε να σιωπάς"! Στη σιωπή κατοικούν οι λέξεις του ποιητή. Εκεί πλένονται, εκεί αρωματίζονται, εκεί ντύνονται».

ΕΝΑ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

Χθες...όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι...όταν ένα συναίσθημα σχεδόν αποπνικτικό έκανε το δωμάτιό μου πολύ μικρό για να ανασάνω και γενικά όλα γύρω μου θαμπά. Σκέψη νούμερο ένα...βάλε μουσική! Σκέψη νούμερο δύο...φτιάξε ένα παγωμένο καφέ! Σκέψη νούμερο τρία...τελείωσε το βιβλίο που άρχισες προχθές!

Μια ώρα μετά, το ίδιο συναίσθημα...τίποτα δεν άλλαξε. Οπότε...Οπότε βάζω λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, mp3 και βιβλίο στην τσάντα, αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και δρόμο...για πού όμως? Δε βαριέσαι ξεκινάω και θα το βρω! Κάπου μετά τους Άγιους Θεοδώρους συνειδητοποιώ ότι το μυαλό μου ταξιδεύει στο χωριό μου (στο χωρίο της μαμάς μου δηλαδή)...εκεί θα πάω. Εξάλλου κλειδιά έχει η κυρία που το προσέχει και αν είναι γυρνάω αύριο πρωί πρωί και πάω κατευθείαν στη δουλειά.

Σταματάω για καύσιμα αυτοκινήτου και καύσιμα δικά μου...καφεΐνη...κάνω και ένα αστραπιαίο τηλεφώνημα στη μαμά μου...

- Έλα μαμά πάω στο χωριό. Θα έρθω αύριο κατευθείαν στην οικοδομή...

- ...Είσαι τρελό παιδί εσύ πάντα το έλεγα. Σ' αγαπώ και να προσέχεις...

- Ναι ναι...

Γύρω στις 8 ήμουν εκεί...Ανοίγω την πόρτα της αυλής, παίρνω μια βαθιά ανάσα και χαμογελάω λες και η γιαγιά μου ήταν εκεί και με περίμενε. Τα λουλούδια όλα ανθισμένα...το πηγάδι μας περιποιημένο και καθαρό και το τραπέζι με την  καρέκλα έξω...(η καημένη η Μιμόζα όταν της τηλεφώνησα ότι πάω πήγε να συγυρίσει το σπίτι...).

Η σκέψη του να βγάλω φωτογραφίες πριν πέσει ο ήλιος κατανίκησε την μικρή αίσθηση κόπωσης...οπότε με τη μηχανή στο χέρι βγάζω μερικές γωνιές του σπιτιού και του κήπου που αγαπώ και που πάντα φωτογραφίζω (ενώ είναι ίδιες κάθε φορά...αν τις καλοκοιτάξεις θα διαπιστώσεις ότι δεν είναι και αυτό γιατί κάθε φορά που τις κοιτάς δεν τις κοιτάς με τον ίδιο τρόπο, ούτε με την  ίδια διάθεση) και μετά ξανά στο αμάξι και βόλτα γύρω από τη λίμνη.

Τα χρώματα της φύσης στη μέση του καλοκαιριού είναι φανταστικά...όλα είναι χρυσά και λαμποκοπάνε. Δείχνουν ελαφρώς καταπονημένα από την έντονη ζέστη αλλά πολύ χορτάτα από την ζεστή και ολοήμερη αγκαλιά του ήλιου.

Η λίμνη είναι υπέροχη...μια μικρή άχλη σηκώνεται αργά το απόγευμα...αποτέλεσμα της ζέστης και όλα καθρεφτίζονται πάνω της...σύννεφα, λουλούδια, δέντρα, πουλιά. Μοιάζει με καμβά που ωστόσο είναι ζωντανός γιατί σε αυτόν τον καμβά οι ζωγραφιές είναι ζωντανές σκιές...

Τα χωριά γύρω από τη λίμνη...μελαγχολικά και νωθρά μα τόσο όμορφα και γραφικά. Παππούδες με τραγιάσκα και μπαστούνι και γιαγιάδες με τσεμπέρια και ποδιές κάνουν τα χωριά να μυρίζουν άλλες εποχές...

Επιστροφή στο σπίτι...και ένα πιάτο μαγειρεμένα ζαρζαβατικά από τον κήπο της Μιμόζας με περιμένουν στην κουζίνα (η έγνοια της είναι συγκινητική...) και τριγυρνάω στο σπίτι και προσπαθώ να θυμηθώ...

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να ράβει στην αθάνατη singer ραπτομηχανή της και να μου διηγείται ιστορίες από την δική της εξορία και του παππού μου...


Θυμάμαι να μου μεταφέρει σκηνές, εικόνες, ήχους, μυρωδιές...τη δυστυχία μιας εποχής που ωστόσο η γιαγιά μου φρόντιζε να την κάνει τόσο ποιητική για να μπορώ να την ακούω χαμογελώντας...

Και κάπου εκεί να σου και τα δάκρυα της, σκεπτόμενη ότι ο παππούς μου δεν είναι πια εδώ...η αγάπη της.

Ειλικρινά τέτοια αγάπη δεν έχω ξαναδεί. Μοναδική, άπειρη και αμφοτερόπλευρη...στη σκέψη του η γιαγιά μου έχανε τον κόσμο γύρω της...πάντα από τότε έλεγα μέσα μου...έτσι είναι να αγαπάς. Να αγαπάς  και να νοιάζεσαι...να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς....να καρδιοχτυπάς και να συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα και αν η αγάπη σου έφυγε και έχεις μόνο τις αναμνήσεις και παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες...

Και κάπου εκεί θυμάμαι τη γιαγιά μου να απομονώνεται...εκείνη και η ραπτομηχανή της και εγώ σα σκιά δίπλα της να την ακούω να σιγοτραγουδάει το αγαπημένο τους τραγούδι "Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα..."...

Τέτοιες εικόνες πως να τις ξεχάσεις?
Και λίγο παραπέρα, στην τραπεζαρία το αγαπημένο μου σημείο...το μεγάλο ξύλινο ταβάνι με τον τέλειο φεγγίτη (ιδέα του παππού μου). Οι ώρες που έχω περάσει κοιτώντας το θολό φως να μπαίνει στο δωμάτιο από ψηλά δε μετριούνται...

 






 
Και να σου έξω από το σπίτι, στην αυλή, μπροστά από το πηγάδι που με έντυναν μικρή η μαμά μου και η γιαγιά μου με τα καλά μου και με φωτογράφιζαν μπροστά του...οι καμέλιες της που τις λάτρευε και ένα γιγάντιο πιθάρι που πάντα με φόβιζε...Κάθισα λίγο ακόμη έξω σκεπτόμενη ότι οι αναμνήσεις είναι κάποτε εκτός από γλυκιά συντροφιά και στυλοβάτης στη ζωή του καθενός...και ένας φόβος με έπιασε μήπως τυχόν και ξεχάσω...

Πήγα στο κρεβάτι μου και γύρω στις 5 το πρωί άφησα ένα σημείωμα στη Μιμόζα "Ευχαριστώ!" και γύρισα...εξάλλου με περίμενε και η μαμά μου στην οικοδομή...έπεφτε το μπετόν σήμερα...

Υ. Γ.: Ως δια ταύτα, έχω να πω ότι αυτό που παρατηρώ, σε μένα τουλάχιστον, είναι ότι όταν λειτουργώ  αυθόρμητα είμαι η καλύτερη και ειλικρινέστερη εκδοχή του εαυτού μου....

ADAGIO...ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ JIM MORRISON...

3 Ιουλίου σήμερα. Ε και? Μπήκε το καλοκαιράκι για τα καλά. Κάνουμε σιγά σιγά τα μπάνια μας. Τρώμε τα παγωτά μας. Βλέπουμε παλιές ταινίες στα θερινά σινεμά...

Και όμως για μένα αυτή η μέρα δεν είναι σαν τις άλλες.Αυτή η ημερομηνία σημαίνει κάτι, και όχι απλά κάτι αλλά πολλά...και σημαντικά. Σαν σήμερα στις 3 Ιουλίου 1971 έφυγε ο Jim Morrison.

Ο Morrison υπήρξε τραγουδοποιός και τραγουδιστής των Doors, ποιητής και συγγραφέας και μαζί με αυτά υπήρξε και ένα λαμπρό και φωτισμένο μυαλό. Ένας ευέλικτος και ανοιχτός νους, διατεθειμένος να κατανοήσει όλα τα ακατανόητα.

Μιλώντας όμως για το Morrison θέλω να αποφύγω να αναφερθώ σε βιογραφικά στοιχεία διότι στην περίπτωση του κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ λίγο και ανεπαρκές. Εγώ σήμερα θα τιμήσω αυτό το "τρελό" και κατ εμέ απέραντο μυαλό μέσα από τον τρόπο που με επηρέασε αλλά και μέσα από σκέψεις και ιδέες που μου δημιούργησε διαβάζοντας για εκείνον, διαβάζοντας αυτά που διάβαζε εκείνον, διαβάζοντας αυτά που έγραψε, ακούγοντας ό,τι τραγούδησε και αφηγήθηκε και βλέποντας τον να δίνει παραστάσεις και όχι συναυλίες...

Έτσι λοιπόν, ο Morrison είναι η φιγούρα που σε ηλικία 12 ετών μου γνώρισε ο πατέρας μου, καθισμένοι και οι δυο στον καναπέ στο παλιό μας σπίτι στο Χαλάνδρι, έχοντας εκείνος γυρίσει κουρασμένος από το νοσοκομείο, μα έτοιμος να μου γνωρίσει τον μουσικό του κόσμο και να με κάνει να λατρέψω μουσικές, στίχους και πρόσωπα από τόσο μικρή ηλικία.

Αιτία και αφορμή λοιπόν για αυτή την ιδιαίτερη σχέση μου με το Morrison και τους Doors στάθηκε ο πατέρας μου. Και ύστερα από εκεί, όλα γίνανε μόνα τους και τελείως φυσικά. Δεν χόρταινα και δε χορταίνω να ακούω τη μουσική των τραγουδιών του και τη φωνή του. Δε χορταίνω να διαβάζω τα ποιήματά του και κάθε φόρα να τα ερμηνεύω διαφορετικά. Δε χορταίνω να βλέπω τη θεατρικότητα του στη σκηνή ζώντας τα λόγια που βγαίναν από το στόμα του και όχι απλά ερμηνεύοντας άψυχα τραγούδια και μελωδίες.

Εκτός όμως από όλα αυτά, γνωρίζοντας τον Morrison, γνώρισα και πολλά ακόμη. Γνώρισα τη γαλλική λογοτεχνία που λάτρεψα. Γνώρισα το Μπωντλέρ και τον Ρεμπώ...καθώς και πολλούς άλλους καταραμένους ποιητές που διάβαζε και εκείνος και τον επηρέασαν...διάβασα και ξαναδιάβασα William Blake...και οι πύλες της αντίληψης, που στάθηκαν μεγάλη επιρροή για εκείνον, έγιναν και για μένα ο δρόμος που ακολουθώ εδώ και χρόνια σε αναζήτηση του δικού μου παλατιού της σοφίας.

Γνώρισα ήχους μουσικούς που όμοιους δεν είχα ξανακούσει. Ήχους λυρικούς, ήχους "φάλτσους", ήχους "καλούς" και ήχους "κακούς"...ήχους ήρεμους και ήχους που κάνουν την καρδιά να σταματά προκειμένου να συντονιστεί με τη μουσική του τραγουδιού και να χτυπήσει σαν ένα ακόμη όργανο της μπάντας που με πρωταγωνιστή το Morrison κατάφερε εντελώς φυσικά να αποδείξει ότι η φαντασία και το ανοιχτό μυαλό είναι τα πιο αναγκαία εφόδια στο σάκο κάθε ταξιδιώτη που ψάχνει το δικό του παλάτι της σοφίας.

Για μένα ο Morrison ήταν ένας ταξιδιώτης...ένας αναζητητής και για αυτό ένας ακούραστος και "αχόρταγος" πολίτης του κόσμου. Όλα για εκείνον ήταν σημαντικά...ακόμη και τα φαινομενικά ασήμαντα ήταν στοιχεία της αναζήτησης για γνώση και κατανόηση, που όπως λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο Μύθο του Σίσυφου,   

"...αυτή η αναζήτηση γίνεται μέσα στο ανεπανάληπτο τοπίο της εμπειρίας και της καθημερινής διαδικασίας. Αυτή την αναζήτηση τη βοηθάνε η φωτεινή σκέψη και η άγρυπνη συνείδηση. Και για αυτό πρέπει πάντα να έχουμε μπροστά μας την αντίφαση και το παράλογο, σε όλο το μήκος αυτής της τρομερής πορείας, Γιατί το παράλογο βρίσκεται παντού, στο κάθε μας βήμα, είναι διάχυτο σ' αυτό το άδειο και βουβό σύμπαν".

Και ειλικρινά έτσι ήταν και ο Morrison...τέτοιου είδους ταξιδιώτης, με λατρεία στην αντίφαση και στο παράλογο και με αδυναμία στην αλληγορία. Για παράδειγμα, το ποίημα του "Celebration of the Lizard" είναι ένα ποίημα γεμάτο παράλογο, αντιφάσεις και αλληγορίες. Αλλά όλα γύρω του ήταν έτσι. Ο Morrison κατά τη γνώμη μου υπήρξε μια φιγούρα σχεδόν αβάσταχτα αέρινη που πλέον πιστεύω οτι θεωρούσε πως η σοφία και το παλάτι της είναι στην ουσία κάτι αέρινο...μια ιδέα που ο καθένας την αναζητά για να τη βιώσει και να ενισχυθεί από αυτή. 

Ωστόσο, αυτό το ιδεατό παλάτι δεν είναι για όλους ίδιο. Ο κάθε ταξιδιώτης είναι μόνος του σε αυτό το ταξίδι για το συγκεκριμένο παλάτι και αυτό γιατί η σοφία που βρίσκεται εκεί δε διδάσκεται...και δεν είναι μονόπλευρη. Πάνω σε αυτό, ο Ερμάν Έσσε στο βιβλίο του "Σιντάρτα" μεταξύ άλλων σημειώνει:

  

"Μια αλήθεια που μπορεί να διατυπωθεί και να περιβληθεί με λόγια είναι πάντα μονόπλευρη· ο κόσμος όμως δεν είναι ποτέ μονόπλευρος, ποτέ δεν είναι ένας άνθρωπος ολότελα άγιος ή εντελώς αμαρτωλός. Κι αν φαίνεται έτσι, είναι γιατί είμαστε υποταγμένοι στην πλάνη πως ο χρόνος είναι κάτι πραγματικό". 

Και αν το καλοσκεφτώ σε αυτή τη βάση πιστεύω πως κινούταν και ο Morrison...ότι δηλαδή τίποτα δεν είναι μονόπλευρο ή μονοσήμαντο...αλλά μια αλληλουχία πολλών στοιχείων ενίοτε παράλογων και αντιφατικών. Γι' αυτό και όλα, τα πάντα, έχουν τη σημασία τους...γι' αυτό και η ζωή είναι τόσο ενδιαφέρουσα και τόσο αντιφατικά πολύπλευρη...

Υ. Γ.: Το ντοκιμαντέρ - ταινία για τους Doors "When You´re Strange" του Tom Dicillo σε αφήγηση Johnny Depp είναι κατά τη γνώμη μου μια πολύ έντιμη και με προσήλωση στην αλήθεια προσπάθεια να παρουσιάσουν το συγκρότημα και το Morrison όπως ακριβώς ήταν. Για το λόγο αυτό θα σας πρότεινα όσοι ενδιαφέρονται να αφιερώσουν λίγο χρόνο.

Η ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΦΕΡΕ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Έχοντας επιστρέψει από Κεφαλονιά και σκεπτόμενη το περασμένο τριήμερο, διαπίστώνω οτι το μυαλό μου είναι ακόμα εκεί. Αν και γνωρίζω οτι για την ώρα δε μπορώ να τα παρατήσω όλα και να πάω κάπου ήρεμα, η ιδέα στο μυαλό μου ζεσταίνει πως θα ήθελα κάποτε να ζήσω όπως ζω εκεί.

Απλά, κοντά στη φύση...στο βουνό και στη θάλασσα. Και για όλα τα υπόλοιπα που με ενδιαφέρουν...όπως σινεμά, θέατρο, μουσική...να πετάγομαι για αθηναϊκές και όχι μόνο βόλτες.

Το σκεφτόμουν την Παρασκευή το βράδυ, ξημερώματα προς Σάββατο, στο μπαλκόνι μου στην Κεφαλονιά οτι...ιδανικά πλέον ξέρω πως θα ήθελα να ζω "όταν μεγαλώσω" (για να θυμηθώ και τη σχολική ατάκα)...

Θα ήθελα να ζω κάπου ήρεμα και ήσυχα, κάπου που να έχει θάλασσα αλλά και βουνό και πολλά λουλούδια..και κάθε τόσο "που ξυπναει" ο ανήσυχος εαυτός μου να βάζω στο σάκο βιβλία, φωτογραφική, ένα mp3 (με μεγάλη χωριτικότητα)...και λίγα ρούχα και να γίνομαι κατά διαστήματα πολίτης του κόσμου...και έτσι να περνάνε τα χρόνια και να ζω πραγματικά...

Βέβαια κάπου εδώ είναι πιθανό να ακουστεί από κάπου κάποια φωνή που να λέει...σαν κάπως πολλά να θές...Ωστόσο, αν με ρώταγε κάποιος αν πιστεύω οτι υπάρχει έστω και η απειροελάχιστη πιθανότητα να το ζήσω...θα απαντούσα χρησιμοποιόντας μια παλιά ανάρτηση (εδώ) και συγκεκριμένα, μνημονεύοντας τα λόγια του Bernard Shaw:  

"Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε «γιατί». Εγώ τα ονειρεύομαι όπως θα ήθελα να είναι και σκέφτομαι γιατί όχι".

Και αυτή η φράση είναι αλήθεια μαγική. Κρύβει ένα μεγάλο μυστικό και μια ουσιαστική αλήθεια...οτι δηλαδή τα πράγματα πολλές φορές χρειάζεται να τα βοηθήσουμε και να τα κάνουμε και με το μυαλό μας όμορφα, να τα πλάθουμε ή καλύτερα να τα υφαίνουμε ονειρευόμενοι πως όλα είναι πιθανά...ακόμη και τα πιο απίθανα. Και αυτή η αλήθεια που είναι και μυστικό είναι τόσο δυνατή..έχει τη δύναμη να σφίγγει το χέρι όσων την πιστεύουν και να τους βοηθά να πουν "γιατί όχι?"

Παράλληλα και κατά την προσφιλή μου συνήθεια...υπάρχει φυσικά ένα βιβλίο που μιλάει για αυτή την απλότητα και την ηρεμία στον τρόπο ζωής. Το βιβλίο αυτό είναι του Ερμάν Έσσε (γερμανοελβετός μυθιστοριογράφος και ποιητής) και έχει τίτλο «Πήτερ Κάμεντσιντ»:

«Ήθελα να σας θυμίσω ότι δεν είμαστε θεοί, που μόνοι και αβοήθητοι δημιουργήσαμε την ύπαρξή μας αλλά παιδιά και συστατικά μέρη της γης, του κοσμικού σύμπαντος. Ήθελα να σας θυμίσω ότι μαζί με τα τραγούδια των ποιητών και τα όνειρα της νύχτας μας, ποτάμια, θάλασσες, ταξιδιάρικα σύννεφα και καταιγίδες, γίνονται σύμβολα, φωλιές μιας νοσταλγίας που ζυγιάζει ανάμεσα γης και ουρανού τα φτερά της και που μόνος σκοπός της είναι η θριαμβευτική επιβεβαίωση της αθανασίας κάθε ζωντανού πλάσματος. Οροσειρές, θάλασσες και πράσινα νησιά, σε όλα ήθελα να δώσω δυνατή ελκυστική φωνή, να σας μιλήσουν και να σας αναγκάσω έτσι να δείτε πόσο πολύπλευρη, παλλόμενη είναι η ζωή που ανθίζει και ξεχύνεται παντού, έξω από τις πολιτείες και τα σπίτια σας.»

Υ. Γ.: Ένα είναι βέβαιο. Τα βιβλία είναι μεγάλη ανάσα. Κρυβούν πολλά μυστικά και πολλές απαντήσεις. Πολλές φορές μέχρι και απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν ακόμη τεθεί...

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ "ΣΤΑ ΙΣΑ"... & ΡΕΜΒΑΖΟΝΤΑΣ!!!

Σε ένα ωραίο καφέ στο Θησείο κοιτάζοντας την Ακρόπολη και λίγο παραδίπλα το Λυκαβητό, από το μπαλκόνι, δύο φίλες θυμήθηκαν το μακρινό πλέον Λονδίνο... το συζήτησαν και το ανέλυσαν και ως συνήθως άκρη δεν έβγαλαν. Αλλά και πάλι δεν πειράζει. Η βόλτα, η θέα και η κουβέντα είναι ανεκτίμητα και κάνουν το συμπέρασμα να μοιάζει, κάποτε, μέχρι και περιττό. 

Διότι όπως πλέον πιστεύω έντονα...Το προσόν της ευελιξίας είναι σχεδόν αρετή. Εξάλλου δεν καταλήγουν όλα τα πράγματα σε συμπέραμα. Κάποια πράγματα καταλήγουν σε αποσιωπητικά...

Συνεπώς, είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ευέλικτοι άνθρωποι και να μην κολλάμε στο αποτέλεσμα μόνο...διότι αυτή η ευελιξία σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πόρτα που ανοίγει σε έναν ορίζοντα απέραντο και δείχνει το δρόμο του πως να ζεις πραγματικά ξοδεύοντας κάποιο από το χρόνο σου στο να μάθεις τους γύρω σου... και ο,τι συμβαίνει γύρω σου...

ΓΡΑΜΜΑ ΕΚ ΛΟΝΔΙΝΟΥ...ΓΙΟΥΠΙ ΠΕΡΑΣΑ!!! ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ???

Αυτή την ανάρτηση εξ αρχής δεν ήξερα πως να την αρχίσω. Αιτία ή μάλλον καλύτερα αφορμή στάθηκε το γράμμα που έλαβα ότι πέρασα τα μαθήματα του έτους μου στο Πανεπιστήμιο και ευτυχώς με πολύ καλούς βαθμούς. Πρώτο συναίσθημα...χαρά-ανακούφιση...Πρώτη σκέψη...ευτυχώς δε θα πάω Λονδίνο καλοκαιριάτικα! Βέβαια, είπα πριν λίγο ότι τα αποτελέσματα στάθηκαν η αφορμή της ανάρτησης αλλά δεν είπα το θέμα της ανάρτησης.

Λοιπόν το θέμα μάλλον είναι...η χρονιά στο Λονδίνο στο μικροσκόπιο. Τι να πρωτοβάλω κάτω από το μικροσκόπιο αφού λίγη ώρα μετά που συνειδητοποίησα ότι πάει και με τη βούλα η χρονιά, οι σκέψεις με κατέκλυσαν. Για να είμαι πιο ακριβής οι αναμνήσεις καλύτερα. Οπότε λέω να το πιάσω με την παραγωγική μέθοδο από το γενικό και να καταλήξω - φαντάζομαι και εύχομαι - στο ειδικό.

Συνεπώς γενικά θα έλεγα πως φέτος υπήρξε η πιο μεγάλη και έντονη εμπειρία της ζωής μου...μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πολλές ήταν οι φορές που πίστεψα ότι ζω εξωσωματική εμπειρία. Ότι έχω βγει από το σώμα μου και με παρατηρώ από μια γωνιά...λέγοντας συνέχεια...Μα εκείνη τα ζει αυτά?...Όλα αυτά? Ίσως κάποιοι πουν υπερβολές...αλλά για μένα που ήμουν εκεί και το έζησα έτσι ήταν. Βέβαια τι μπορώ να αντέξω να βάλω στο μικροσκόπιο και να εξετάσω ενδελεχώς και τι μπορώ να μοιραστώ μέσα σε μια ανάρτηση?

Ούτε και εγώ ξέρω καλά καλά. Μάλλον δεν βλέπω την παραγωγική μέθοδο να μου βγαίνει...πιο πολύ για ατάκτως ειρημμένες σκέψεις το κόβω...πολύ σύνηθες για μένα...θα με "κρεμάσει" η κυρία Χωβαδά (εδώ). Να δούμε λοιπόν τι μπορώ να μοιραστώ και τι μπορώ να αντέξω η ίδια να εξετάσω.

Αναφορικά με το Πανεπιστήμιο...όλα πήγαν περίφημα εν τέλει...ωστόσο η κούραση, το τρέξιμο και η αγωνία άφησαν τα σημάδια τους στην αντοχή μου...υπό μία έννοια αύξησαν την αντοχή μου. Κατάφερα να αντεπεξέλθω αξιοπρεπώς σε κάτι που ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα...και όσον αφορά τις υποχρεώσεις του Πανεπιστημίου χαίρομαι που τα κατάφερα μόνη μου χωρίς βοήθεια...ωστόσο δε θα κατάφερνα τίποτα χωρίς την ηθική και όχι μόνο στήριξη της κυρίας Πηνελόπης (μαμά), του Αγγελάκου (το αδελφάκι μου και συνοδοιπόρος στα του Λονδίνου) και του κύριου Σωκράτη (μπαμπάς). Οικογένεια...μεγάλος στυλοβάτης!

Όσον αφορά τη ζωή στο Λονδίνο...δύσκολη, μονότονη, πολύ μοναχική, ενίοτε μουντή και μελαγχολική αλλά ευτυχώς υπάρχουν τα μουσεία, οι εκθέσεις, οι κήποι, το ποτάμι και η μικρή μου Βενετία (Little Venice εδώ). Επίσης, να προσθέσω ότι οι καφέδες με την Πέννυ στο Λονδίνο, συζητώντας, καθώς και οι "skype συνεδριάσεις" για τα του Πανεπιστημίου υπήρξαν ανεκτίμητα.

Ωστόσο γενικά ήταν πολύ περίεργη η φετινή χρονιά ως τρόπος ζωής. Όχι γιατί έκανα κάτι διαφορετικό...πάντα ήμουν άνθρωπος που του άρεσε η ησυχία του...οι ταινίες, το σινεμά, τα θέατρα, τα μουσεία, οι μοναχικές βόλτες περπατώντας και ανακαλύπτοντας κρυμμένους θησαυρούς των πόλεων...αλλά να...δεν ξέρω πως να το αποτυπώσω...παρά μόνο απλά...Ήταν δύσκολα!...(εύχομαι να μην είναι τόσο παράλογο όσο φαίνεται διαβάζοντάς το). 

Όσον αφορά τα επαγγελματικά...θα πω ότι τα καλύτερα πιστεύω θα έρθουν...και θα προσθέσω...αχ καλό μου National Gallery!

Χμμμ...μάλλον κάπου εδώ θα σταματήσω...τα υπόλοιπα δε μοιράζονται...τα υπόλοιπα θα τα σκεφτώ μόνη μου κοιτώντας παραγωγικά το ταβάνι του δωματίου μου (πάντα βοηθάει και δε μιλάει...), το οποίο έχει ακόμα κολλημένα εκείνα τα φωσφόριζε αστέρια και πλανήτες που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι και που κάθε φορά με ταξιδεύουν...απομεινάρι μιας παιδικής ηλικίας που δε λέει να με αφήσει...(ευτυχώς)!

Υ. Γ. 1: Τι κάνει ένα τόσο δα γράμμα? Μια τόση δα είδηση!!! Εντοπίζει και "τραβάει" κρυμμένες σκέψεις, αναμνήσεις και εμπειρίες. Τώρα αν και κατά πόσο αυτό είναι ωφέλιμο...αν γνωρίζει κάποιος ας μου πει και μένα...διότι εγώ ακόμη δεν έχω αποφανθεί! Ίδωμεν!

Υ. Γ. 2: Κάντε ένα κόπο και ακούστε το παρακάτω τραγούδι. Είναι μαγικά μοναδικό. Όπως γενικά μαγικός είναι ο Σταύρος Λάντσιας. Προσωπικά έχω περπατήσει χιλιόμετρα...και το μισό Λονδίνο κατά καιρούς ακούγοντας τα τραγούδια του και σε επανάληψη το συγκεκριμένο βαλς. Και μάλιστα, το συγκεκριμένο βιντεάκι συνοδεύει τη μουσική με έργα ενός υπέροχου καλλιτέχνη...Tadas Slajus

O GALLAGHER ΚΑΙ ΕΓΩ!!!

14 Ιουνίου 2012 - 14 Ιουνίου 1995...Σαν σήμερα έφυγε ένας πολύ μεγάλος μουσικός, ένας καλλιτέχνης που επιβεβαιώνει στο ακέραιο αυτή του την ιδιότητα. Το όνομά του...Rory Gallagher. Η σχέση μου μαζί του και με τη μουσική του ξεκίνησε πολλά χρονιά πριν, γύρω στα 12 όταν ο πατέρας μου μου μάθαινε για τη μουσική.

Καθόμασταν οι δυο μας στον καναπέ και μου μίλαγε για τη μουσική και τα συγκροτήματα που του άρεσαν καθώς και για τις συναυλίες που λάτρευε να πηγαίνει. Δε μου μίλαγε μόνο για ξένα συγκροτήματα...στο πικ απ βάζαμε δίσκους του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, της Μούσχουρη...ωστόσο όλα εκείνα τα χρόνια θυμάμαι έντονα να ασχολούμαστε με τους Doors και με το Rory Gallagher.

Ο πατέρας μου μου μίλαγε για εκείνον με λόγια θαυμασμού. Μου μίλαγε για τη μοναδική και αυτοδίδακτη δεξιοτεχνία του στην κιθάρα, που κάθε φόρα που την κρεμούσε στο λαιμό του και την  ακουμπούσε, όλα θάμπωναν και σκοτείνιαζαν γύρω. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τον Gallagher χωρίς καν να καταλαβαίνω τι ακούω τα μάτια μου άστραφταν. Κάτι με κατέκλυζε ακούγοντας τη μουσική του. Κάτι που εξακολουθεί να συμβάινει και που ούτε τώρα ακόμη μπορώ να προσδιορίσω και να περιγράψω. 

Ο ήχος της Στρατοκάστερ κιθάρας του στα χέρια του...αυτός ο τόσο μαγικός ήχος με έκανε από τότε να νιώθω ότι είμαι παντού και ας είμαι μόνο σε μια γωνιά του καναπέ.  Ακούγοντας τον να παίζει μουσική και να τραγουδάει ήταν η πρώτη φορά που ονειρεύτηκα με τα μάτια ανοιχτά. Και συνεχίζω να το κάνω...Αυτά εξάλλου είναι τα καλύτερα και πιο ζωντανά όνειρα.

Μακάρι να μπορούσα να είχα πάει σε μια συναυλία του και μακάρι το 1981 να ήμουν γεννημένη και να μπορούσα να πάω στη συναυλία του στην Αθήνα. Ωστόσο ευτυχώς έχω τις εικόνες στο μυαλό μου όπως μου τις περιέγραφε ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν εκεί και επίσης το δίσκο από εκείνη τη συναυλία με τίτλο Live in Athens.

Δε θα πω άλλα γιατί ο Gallagher για μένα δεν εξαντλείται σε καμία ανάρτηση. Μόνο θα πω ότι σε μένα λέει πολλά και σημαντικά και σημαίνει πολλά.

Υ. Γ.: Δεν υπάρχει τραγούδι του που δε λατρεύω. Ωστόσο τρία τραγούδια του, κάθε φορά που τα ακούω όλα αυτά τα χρόνια με κάνουν να νιώθω ότι είμαι εγώ και με βοηθούν να μην "ξεχνάω"...

ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΣΕΤΙΝΑΣ!!!

Σήμερα το απόγευμα σε μια τελείως τυχαία ανασκαφή στα καλά καταχωνιασμένα ενθύμια του παρελθόντος που κρατάω από την πέμπτη δημοτικού, μέσα στα άλλα που ανακάλυψα, ήταν και η κασετίνα μου από την πρώτη Γυμνασίου.

Από την πρώτη Γυμνασίου λοιπόν ως και κάπου στο δεύτερο έτος της πρώτης Πανεπιστημιακής μου θητείας αυτή η κασετίνα βρισκόταν όπου και εγώ και με το πέρασμα των χρόνων αποτυπώνονταν διάφορα. Σκέψεις, συγκροτήματα, στίχοι, τραγούδια. Αυτή η κασετίνα ήμουν εγώ ή καλύτερα μια μίνι περίληψη του εαυτού μου που μεγάλωνε και εξελισσόταν. Βέβαια κοιτώντας την κασετίνα θυμήθηκα ότι και τα βιβλία μου είναι σημαντικά ντοκουμέντα του εαυτού μου διότι και εκεί σκέψεις, στίχοι και τραγούδια είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ξεχασμένα στιχάκια που αν ανατρέξω στα σχολικά βιβλία θα τα βρω γραμμένα ξανά και ξανά και ξανά...Άλλα δικά μου και άλλα δανεικά...Να μερικά...

"Θέλω να ξεφύγω απ αυτό που είμαι 

Πάντα ήθελα να ήμουν κάποιος άλλος 

Και όχι αυτό που είμαι, 

Ένα τίποτα"
(από την ταινία ο Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ)

" Τούτη η φάρσα δεν έχει τέλος!
 Η αθωότητά μου είναι αρκετή να με κάνει να δακρύσω. 
Η ζωή είναι η φάρσα που όλοι πρέπει να παίξουμε."
(Αρθούρος Ρεμπώ - Μια Εποχή στην Κόλαση)

"Did you exchange 
A walk on part in the war
For a leading role in a cage?"
(Pink Floyd - Wish You Were Here)

"How did our life change

While i was asleep into the coma of youth"
 (δικό μου)

"Lost inside yourself
You've gotta break out soon
You've gotta try again
To hear a brand new tune"
(Rory Gallagher - Easy Come Easy Go)

"While you make pretty speeches 

I'm being cut to shreds

You feed me to the lions

A delicate balance"
( Radiohead - Like Spinning Plates)

"He went down South
And crossed the border
Left the chaos & disorder
Back there
Over his shoulder
One morning he awoke in a green hotel
With a strange creature groaning beside him.
Sweat oozed from its shiny skin.
Is everybody in?
Is everybody in?
The ceremony is about to begin."
(στίχοι από το ποίημα του Jim Morrison: Celebration of the Lizard)

Και μερικά ακόμα...τα οποία υπάρχουν παντού στα βιβλία μου και φυσικά στην κασετίνα μου, την οποία αμέσως θα ξαναβάλω εκεί που ανήκει...στην τσάντα μου και μαζί μου. Τώρα που τα ξανακοιτάω σκέφτομαι τα χρόνια εκείνα και τους γονείς μου να μου λένε ότι είμαι περίεργο παιδί χωρίς ποτέ να μου εξηγούν τι εννοούν...και εγώ βέβαια το άκουγα και στην ουσία δεν το άκουγα...δε με ένοιαζε η ερμηνεία του περίεργου παιδιού...μάλλον με ένοιαζε να γεμίσω την κασετίνα μου και το μυαλό μου με όλα αυτά που από μικρή μου άρεσαν...βιβλία, μουσικές, ταινίες, εικόνες!

Υ. Γ.: Προχθές είχε πανσέληνο αλλά σήμερα το φεγγάρι είναι ωραιότερο. Ποτέ δε μου άρεσε τόσο πολύ το τέλεια γεμάτο φεγγάρι. Πάντα η έλλειψη των δύο ημερών αργότερα από την πανσέληνο το έκαναν στα μάτια μου και στο μυαλό μου πιο ενδιαφέρον, πιο όμορφο και με πιο πολλά μηνύματα. Οπότε σήμερα δυο μέρες μετά την πανσέληνο είδα πριν λίγο την ανατολή του και τώρα το χαζεύω να βαδίζει προς τη δύση του...έτσι κουτσουρεμένο αλλά μαγικό, ατελές μα τόσο τέλειο.

ΠΕΡΑΣΕ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ + ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΕΡΙ "ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΩΝ"!!!

Είναι γεγονός πως νιώθω κάπως περίεργα σε διαφόρων ειδών συναθροίσεις...γάμους, βαφτίσεις. Δεν ξέρω γιατί. Νιώθω σα να είμαι έξω από τον εαυτό μου και παρατηρώ όσα γίνονται σε τέτοιες περιστάσεις. Χαίρομαι μέσα από την καρδιά μου για τους ανθρώπους και τις χαρές τους φυσικά αλλά δεν ξέρω νιώθω οτι δεν βρίσκομαι εκεί. Ίσως φταίει...λοιπόν δεν ξέρω τι φταίει και αν όντως φταίει κάτι. Απλά μάλλον έτσι είμαι εγώ. Για το λόγο αυτό, οι φορές που έχω παρευρεθεί σε τέτοιες περιστάσεις μετριούνται άνετα στα δύο χέρια.

Παρόλα αυτά, μόνο δύο φορές από αυτές ένιωσα οτι ναι εγω εκει θέλω να είμαι εκείνη την ώρα και πουθενά αλλού. 

Η πρώτη χρονικά ήταν όταν βάφτισα το μπουμπούκι μου, την Αγγελική. Με την οικογένεια της και τους γονείς της μας συνδέει βαθιά οικογενειακή αγάπη. Αλλά πέρα από αυτό, μόλις το είδα αυτό το μωρό (λίγων ημερών) το λάτρεψα και με λάτρεψε και αυτό. Έτσι οι γονείς του στην πρώτη μας συνάντηση με τη μπουμπού, μου είπαν εσύ είσαι η νονά της. Δεν ξέρω αν πιστεύω σε νονούς και νονές. Ένα όμως ξέρω οτι αυτή η μικρή (που τώρα βέβαια είναι 12 χρονών) με κάνει να θέλω να της μάθω ο,τι ξέρω, να της μιλήσω για πολλά, να της δείξω πολλά και να είμαι εκει για αυτή αν και εφόσον θελήσει κάτι. Θέλω οτι προέρχεται από μένα προς εκείνη να έχει κάποιο νόημα, ένα λόγο, μια σημασία.

Και πάμε τώρα στη δεύτερη, χρονικά, φορά πριν ένα χρόνο ακριβώς (πατήστε εδώ). Ένα ζεστό Μαγιάτικο απόγευμα Δευτέρας πάντρεψα την καλύτερη και πιο αγαπημένη μου φίλη. Την, από την εποχή των παγετώνων, παιδική μου φίλη που κάποτε στο σχολείο, κάπου μέσα στο μάθημα χαζεύοντας μου είπε : "Σόφη όταν μεγαλώσουμε εσύ θα είσαι αυτή που θα με παντρέψει". Η απάντηση μου τότε ήταν απλή αλλά με όλο το νόημα και τη σημασία μιας τόσο μικρής λέξης που έχει όμως τόσο απέραντη δύναμη όταν την εννοούμε: "Ναι".

Έτσι και έγινε λοιπόν στην πιο απλή, γλυκειά και συναισθηματική εκδοχή αυτής της τελετής. Σε ένα δημαρχείο, 10 άτομα, πολύ αγάπη, άπειρο συναίσθημα και πολύ ουσία.  Χωρίς πολλά φρου φρου. Απλά αλλά ουσιαστικά, διότι από τα απλά πράγματα απαρτίζονται τα σπουδαία. Πάντρεψα ένα άνθρωπο που εκτιμώ και σέβομαι απεριόριστα και παράλληλα απέκτησα και ένα πολύ καλό φίλο, τον άντρα της. Και έτσι τους βλέπω και τους δύο να αγαπάει ο ένας τον άλλον ουσιατικά, πραγματικά, επί της ουσίας και έμπρακτα. Και αυτή η αγάπη τους είναι τόσο δυνατή που μόνο να δημιουργεί καταφέρνει.

Οπότε, ακριβώς ένα χρόνο μετά, με αυτή την ανάρτηση και όχι μόνο, έρχομαι να τιμήσω δυο ανθρώπους που με τίμησαν με το να μου εμπιστευτούν την αγάπη που έχουν μεταξύ τους και με έκαναν μέρος μιας τόσο σπουδαίας στιγμής τους που δεν είχε καμία σχέση με οποιαδήποτε άλλη. Και αυτό γιατί ήταν η επιτομή του πιο ουσιαστικού νόηματος που καμουφλάρεται έντεχνα πίσω από τέτοιες τελετές: "ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΓΑΠΗ". Τόσο απλά μα τόσο ωραία. 

Υ. Γ.1: Πέπε και Φωτάκο να ζήσετε και να είστε πάντα τόσο και πιο αγαπημένοι και ενωμένοι. Αυτό εξάλλου είναι το πιο δυνατό θεμέλιο σας και η πιο ισχυρή ασπίδα σας σε ο,τι "μικρό" βρεθεί μπροστά σας.

Υ. Γ.2: Και το μουσικό μου δώρο με πολύ αγάπη στα παιδιά που θεωρώ οτι οι στίχοι του τους εκφράζουν απόλυτα!

ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΑΟΡΙΣΤΟ!!!

Σήμερα σκεφτόμουν πόσο όμορφα και γλυκά είναι τα παιδικά χρόνια...αυτό δεν αποκλείει προβλήματα και δυσκολίες αλλά κατά βάση η σκέψη τους δημιουργεί ένα ελαφρύ σφίξιμο χαράς στο στομάχι...

Κάποια στιγμή λοιπόν που καθόμουν, ασυνείδητα άρχισαν να μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από όλα αυτά που μου άρεσαν μικρή και που τώρα αναπολώ γλυκά χαζεύοντας παλιές φωτογραφίες...Οι σκέψεις στο μυαλό μου έρχονταν διαδοχικά...κάτι σα να διάβαζα λίστα...ένα ρολό από αναμνήσεις τόσο από σημαντικά οσο και από ασήμαντα πράγματα που ποτέ δεν ξεχνώ και σε καμία περίπτωση δεν πετώ... Να λοιπόν, μέρος της λίστας της δικής μου, κάπως ανακατεμένη, η οποία πάει κάπως έτσι...

Θυμάμαι πόσο όμορφα ήταν...

-στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου...

-που μετά το σχολείο πηγαίναμε απέναντι στο περίπτερο για παγωτό και αυτοκόλλητα...

-η συλλογή από τα αυτοκόλλητα ποδοσφαιρικών ομάδων...που όταν τα είχαμε διπλά τα ανταλλάζαμε...

-το παγωτό Καραμπόλα με το παιχνίδι από κάτω...και οι τσίχλες stimorol...

-το χάρτινο πενηντάδραχμο που μου έδινε ο μπαμπάς μου στην πρώτη δημοτικού το πρωί για να πάρω κουλούρι από το κυλικείο...

-το μπουγέλο κάθε 15 Ιούνη στην αυλή του σχολείου...

-την πρώτη φορά που πήγα κατασκήνωση 5 χρονών...

-τα κλάματα που έβαλα εκεί όταν με ρώτησαν από ποιο ταμείο είναι η μαμά μου και εγω το είχα ξεχάσει και φοβήθηκα μη με διώξουν... και τη Συννεφούλα που με έβαζαν κάθε βράδυ να τραγουδάω και καθόλου δε μου άρεσε...

-το ατελείωτο μπάσκετ με τα ξαδέρφια μου στη μπασκέτα του σχολείου...

-την πρώτη συναυλία που πήγα, με το μπαμπά μου, 12 χρονών στο γήπεδο των Μελισσίων και είδαμε τους Πυξ Λαξ...

-τα πάρτυ για τη γιορτή μου που από τη χαρά μου για το παιχνίδι και τα δώρα δεν κοιμόμουν για μέρες...

-το ετήσιο πάρτυ του συμμαθητή μου, του Χρήστου, για τις απόκριες στα Wendy's Χαλανδρίου...

-στις πρώτες τάξεις του δημοτικού που όταν επέστρεφε ο θείος μου από Ιταλία που σπούδαζε και ερχόταν να με πάρει όλα τα κορίτσια ήταν ερωτευμένα μαζί του και εγώ από το κόρδωμα δεν έβλεπα άσφαλτο κάτω...

-την πρώτη φορά που ήπια Coca Cola σε ένα πάρτυ και μου βγήκε από τη μύτη γιατί με έκαψε

-τα δρακουλίνια, τα φουντούνια και τα πακοτίνια που ποτέ δε μου έπαιρναν αλλά πάντα εξασφάλιζα στο σχολείο...όλοι είχαμε συνεννόηση με τον περιπτερά απέναντι...

-το μπαλέτο που το ξεκίνησα επειδή πήγαινε η φίλη μου η Εύα...

-την ετήσια παράσταση που δίναμε με το μπαλέτο στο Ευριπίδειο Θέατρο Χαλανδρίου...και τα τέλεια κοστούμια που μας έφτιαχνε η κυρία Λίνα...

-τη μπαλαρίνα και το χορευτή της παράστασης που πάντα χάζευα να βλέπω να χορεύουν και να σκέφτομαι τα δικά μου...

-τα παλιά παιδικά...Captain Planet, βαβουροπατάτες, Thundercuts,  η λεγεώνα των υπερηρώων...που έκαναν τα Σάββατα ακόμη ωραιότερα...

-την πρώτη κασέτα που αγόρασα με τα κάλαντα...Bryan Adams - So Far So Good...

-τα κάλαντα στις αρχές του δημοτικού με την Εύα...που μετά στη μοιρασιά δεν προσθέταμε και διαιρούσαμε...αλλά έπρεπε να έχουμε των ίδιο αριθμό χαρτονομισμάτων από τα ίδια χαρτονομίσματα...διότι αλλιώς στο μυαλό μας η μια έκλεβε την  άλλη...

-το παιχνιδάδικο Εvelco που πήγαινα με τη μαμά της Εύας για να ξοδέψουμε τα λεφτά σε παιχνίδια...γιατί τότε το παράπονο μου ήταν οτι τα Χριστούγεννα ενώ όλα τα παιδάκια έπαιρναν παιχνίδια, εγώ έπαιρνα βιβλία...

-τα Lego και τα viewmaster που αγόραζα...

-την πρώτη μου έκθεση στο δημοτικό για τις καλοκαιρινές διακοπές...2,5 ολόκληρες σειρές παρακαλώ...όταν την είδε η μαμά μου αρχικά έπαθε ένα σοκ...αλλά μετά γελώντας μέχρι δακρύων μου είπε...τουλάχιστον Σόφη μου είσαι περιεκτική...

-τα βιβλία που μου αγόραζε η μαμά μου στο τέλος κάθε χρονιάς για να διαβάζω το καλοκαίρι... της Αγγελικής Βαρελά, της Ζωρζ Σαρρή, της Άλκης Ζέη και πόσα ακόμα...(που εννοείται ακόμα έχω)...

-το πρώτο CD player και τα πρώτα CD που έφερε ο πατέρας μου από ένα ταξίδι του...και γενικά όλα τα CD που μου αγόραζε σε κάθε του ταξίδι...(ακόμη και τώρα το κάνει...)...

-τις ατέλειωτες ώρες που καθόμασταν εγω και αυτός στον καναπέ και βάζαμε τραγούδια στο πικ απ (doors, pink floyd, dire straits...) (που και αυτά ακόμα εχω) και μου έλεγε για το Morrison και για το Gallagher και για τις συναυλίες που πήγαιναν με τη μαμά μου όταν σπούδαζαν στη Ρώμη...

-το πρώτο μου σκυλάκι που η μαμά μου το ονόμασε Γκρέτα και από τη ντροπή μας κανείς δεν το φώναζε...

-τα πρωινά ξυπνήματα της μαμάς μου για να πάω σχολείο...ένας καθημερινός αγωνάς με αρχή και δίχως τέλος...

-τις Κυριακάτικες εκδρομές στην Πεντέλη με τα αδέρφια της μαμάς μου και τα ξαδέρφια μου για παιχνίδι και πικ νικ...

-τις σφεντόνες που μας έφτιαχνε η μαμά μου για να ρίχνουμε πέτρες στη θάλασσα κάποιες χειμωνιάτικες Κυριακές...

-τους λουκουμάδες στην Πεντέλη κάθε Παρασκευή απόγευμα με τους γονείς μου...

-τον χαρταετό μας που πήγαινε πιο ψηλά από όλους τους άλλους (μεγάλος μάστορας στο πέταγμα ο father...)...ενω του θείου μου του Σπύρου πάντα κάπου φούνταρε (σε δέντρο...σε κολώνα...σε καλώδια...)...δεν το κατείχε το άθλημα...

-τα πρώτα χρόνια στους Άγιους Θεόδωρους, όταν εκει ήταν αγροτικός γιατρός ο μπαμπάς μου, και ζούσαμε σε ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα και ο κυρ Λευτέρης ο ψαράς μας έφερνε κάθε μέρα ψάρια με τα οποία έπαιζα, βουτώντας σχεδόν στο νεροχύτη...

-τα τραπέζια της μαμάς μου...(κάποια είχαν και θεματολογία)...ποτέ δεν κουραζόταν να καλεί τους συγγενείς και να μαγειρεύει με αγάπη και μεράκι χωρίς να λογαριάζει κούραση και έγνοιες...

-την αποτυχημένη προσπάθεια κάθε χρόνο να βάψουμε αυγα...αλλά ποτέ δεν το βάζαμε κάτω...

-την λατρεμένη μου γιαγιά...που συνομωτικά πήγαινα να αγκαλιάσω ενω της έβγαζα από τον κότσο τις φουρκέτες και τις φύτευα στις γλάστρες...

Ειλικρινα το μυαλό μου έχει καταχωρημένο πολύ υλικό...γλυκό, ζωντανό και πάνω απ΄ολα αγαπημένο!

Υ. Γ.: Και επειδή η ανάρτηση έχει αέρα από τα παλιά...ένα τραγούδι που λατρεύω και που όλα αυτά τα χρόνια ακούω και συνοδεύει τις σκέψεις μου και τα όνειρα μου...

ΒΑΛΕΙ ΟΜΟ ΒΓΑΛΕΙ ΒΡΩΜΟ???

Καλημέρα σε όλους! Σήμερα παραμονή των εκλογών αποφάσισα να σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία με ηθικό δίδαγμα που επίσης πιστοποιεί ότι οι σχολικές γνώσεις είναι και χρήσιμες αλλά και κατά ένα αστείο τρόπο πάντα επίκαιρες. 

Λοιπόν... Κάποτε στις αρχές της νέας χιλιετίας, η Pansofix (η αφεντιά μου) πήγαινε Λύκειο με κατεύθυνση θεωρητική... Ως κλασικό παιδάκι και εγώ μετά το σχολείο έκανα ιδιαίτερα μαθήματα στα θεωρητικά με την κυρία Χωβαδά. Η κυρία Χωβαδά λοιπόν είναι η συμπρωταγωνίστρια της ιστορίας και η υπέρτατη μορφή που σημάδεψε τα σχολικά μου χρόνια. 

Η συγκεκριμένη φιλόλογος υπήρξε και νεοδιορισμένη φιλόλογος στο σχολείο της μαμάς μου όταν ήταν και εκείνη στην ηλικία μου και μετά από πολλά χρόνια κατά τύχη τη βρήκαμε για να βοηθήσει και μένα. Από την κυρία Χωβαδά έχει περάσει σχεδόν όλη μου η οικογένεια αλλά και πολύς άλλος κόσμος καθότι όπως συνήθιζα να της λέω...

- Όποια πέτρα και αν σηκώσεις κάπου θα υπάρχει και η κυρία Χωβαδά.

Επίσης η κυρία Χωβαδά είχε και ένα παρατσούκλι...η κυρία με τα Κοτόπουλα γιατί κάθε φορά που έψηνε κοτόπουλο και κάναμε μάθημα έτρεχε να το σώσει από βέβαιο κάψιμο, πάντα στο παρα πέντε (φωνάζοντας αχ το κοτόπουλο πάλι!)...Οι λέξεις είναι φτωχές για να την περιγράψουν...υπέρτατη μορφή με το πιο αεράτο χτένισμα...σα φωτοστέφανο ήταν...

Τέλοσπάντων, η κυρία Χωβαδά, πάντα ευρηματική, προσπαθούσε να βρει έξυπνους και χιουμοριστικούς τρόπους για να με κάνει να θυμάμαι τη Γραμματική στα Αρχαία. Ένας από αυτούς τους τρόπους αφορούσε τα ανώμαλα παραθετικά και συγκεκριμένα τα παραθετικά του επιθέτου "Ολίγος". Συνήθιζε δηλαδή να μου λέει...

-Λοιπόν Σοφάκι το επίθετο ολίγος δεν έχει ομαλά παραθετικά.

-Μάλιστα κυρία Χωβαδά.

-Αλλά για να μη ξεχνάς τα παραθετικά του, να θυμάσαι το απορρυπαντικό ΟΜΟ...Θυμάσαι Σοφάκι τη διαφήμιση "Βάλει ΟΜΟ βγάλει βρώμο"? Τα αρχικά του σχηματίζουν τα παραθετικά. Δηλαδή Ολίγος - Μείων - Ολίγιστος... (γέλια)

-(γέλια)...καλά κυρία Χωβαδά δεν παίζει να το ξεχάσω ούτε στα άπειρα σύμπαντα...

Έτσι και έγινε λοιπόν...μια σχολική γνώση τόσα χρόνια μετά το σχολείο έρχεται να τυλίξει τις σκέψεις μου σχετικά με την εκλογική - πολιτική επικαιρότητα. Διότι τα κόμματα είναι 32 αλλά δυστυχώς τα παραθετικά μόνο τρία...οπότε χρήσιμο θα ήταν, αξιολογώντας πολιτικούς και κόμματα πριν ψηφίσουμε, να τους κατατάξουμε σε μια από τις τρεις ομάδες (ΟΛΙΓΟΣ - ΜΕΙΩΝ - ΟΛΙΓΙΣΤΟΣ). Και έπειτα με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό στη θέση του να ρίξουμε υπεύθυνα την ψήφο μας....διότι μετράει και ναι μια ψήφος κάνει τη διαφορά...γιατί συνήθως τα μικρά πράγματα κάνουν τη διαφορά!

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι έλεγε:

«Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν κι εκείνοι που δεν βλέπουν.» 

Ποιοι θα επιλέξουμε να είμαστε ανήμερα και την επαύριο των εκλογών?

Υ. Γ. 1: Δόξα και τιμή σε αυτή τη μορφή που λέγεται κυρία Χωβαδά. Την αγαπώ και τη σκέφτομαι πάντα γιατί εκτός όλων των άλλων υπήρξε και η φιγούρα που πάντα κοιτώντας με μου έλεγε..."Σοφάκι ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΗΘΟΣ" και με το δάχτυλο της έδειχνε ψηλά...

...με την ελπίδα ότι θα πάψουμε να βαδίζουμε στη λεωφόρο των χαμένων ονείρων...

Υ. Γ. 2: Έχουμε και Πανσέληνο όχι όμως μια τυχαία Πανσέληνο, αλλά μια "σούπερ Σελήνη" γιατί το φεγγάρι θα βρίσκεται στην πιο κοντινή δυνατή απόσταση από τη Γη. Τυχαίο? Μήπως για να μπούμε όλοι μετά την ψηφοφορία πιο εύκολα στη ζώνη του Λυκόφωτος? Όπως και να έχει δε βλάπτει να το κοιτάξουμε και να ονειρευτούμε γιατί όπως λέει και ο αδερφός μου "Τα όνειρα δεν κοστίζουν και δεν πονάνε".

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ &... ΕΞΟΡΜΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ!!!

Πολύ καιρό έχω να ασχοληθώ με το blog. Κοινώς χάθηκα λίγο λόγω καλοκαιριού αλλά και εκκρεμοτήτων που έχουν προκύψει. Οχι οτι έλειπα τόσο καιρό αλλά οσο καιρό ήμουν Αθήνα ήταν αδυνατο να κάτσω να γράψω.

Μια και πέρασε λοιπόν καιρός θα ξεκινήσω κάπως από το τέλος, λέγοντας πως το φετινό καλοκαίρι εξελίσσεται κάπως διαφορετικά...Πολλά πλάνα ματαιώθηκαν, άλλα αναβλήθηκαν, άλλα έγιναν όπως ακριβώς προγραμματίστηκαν και άλλα απλά προέκυψαν τελευταία στιγμή. Ίσως φταίει και η συγκυρία που τα βλέπω λίγο περίεργα, καθότι σε λίγο καιρό μετακομίζω στο Λονδίνο και με έχει πιάσει μια φοβία για αυτό το ρημάδι το άγνωστο.

Επιστρέφοντας όμως στο καλοκαίρι έχω να πω ότι αν και υπήρξαν δύσκολες στιγμές όταν ήρθε η στιγμή για χαλάρωση και διακοπές, όλα ήταν τέλεια. Το κεφάλι κενό από σκέψεις, ανησυχούσε μόνο για το σε ποια θάλασσα θα κολυμπήσουμε, που θα φάμε και γενικά τέτοια κομβικά ερωτήματα. Τα πλάνα περιείχαν το Νησί των νησιών, δηλαδή το Νησί μου (σ.σ. Κεφαλλονιά), και κάποιες άλλες μικρές αποδράσεις.

Μια από αυτές τις αποδράσεις ήταν το μέρος που σας έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση και φυσικά δεν είναι άλλο από το μοναδικό Καρπενήσι. Ναι ναι ξέρω...Βουνό καλοκαιριάτικα? Ναι λοιπόν βουνό καλοκαιριάτικα καθότι ο συγκεκριμένος προορισμός δεν είναι καθόλου τυχαίος μιας και στο Καρπενήσι βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας στην οποία η μητέρα μου έχει τάμα. Έτσι λοιπόν κάθε Ιούλιο και με αφορμή το τάμα αυτό της μαμάς μου, στο Καρπενήσι Ευρυτανίας λαμβάνει χώρα η ετήσια οικογενειακή μας εκδρομή. Η εκδρομή αυτή περιλαμβάνει τη μητέρα μου, τα αδέρφια της, τα ξαδέρφια της και τις οικογένειες τους. Ο αριθμός δεν είναι πάντα ίδιος καθότι μέσα στα χρόνια οι μικροί έγιναν μεγάλοι και για κάνα δυο χρόνια μπορεί να απομακρύνθηκαν για λίγο, αλλά υπάρχει πάντα ένας βασικός πυρήνας των μεγάλων, τον οποίο εμπλουτίζουμε εμείς οι μικρότεροι κάθε χρόνο ανάλογα με τα σχέδια.

Προσωπικά πέρασα και εγώ τη φάση ότι είμαι πια μεγάλη για να ακολουθώ τους γονείς αλλά όλοι τα ίδια είπαμε και όλοι σχεδόν εκεί είμαστε ακόμα. Και αν το καλοσκεφτώ, το τι έχουμε περάσει όλα αυτά τα χρόνια αυτής της εκδρομής μόνο γέλιο, και γλυκιά ανάμνηση μου φέρνουν. Αποκλεισμοί στο φαράγγι Πάνταβρέχει και αναγκαστική διάσχιση του με τζιπ, ατέλειωτες πεζοπορίες που πάντα για αλλού ξεκινούσαν και αλλού οδηγούσαν, απίστευτες στιγμές ατελείωτου καψίματος εγκεφάλου σε ένα τοπίο που το πράσινο του ελάτου και το διάφανο του νερού εξαφανίζουν κάθε ψήγμα σκέψης και πόσα ακόμη που θυμάμαι...

Τελοσπάντων ας μιλήσω και λίγο για αυτόν τον υπέροχο προορισμό ο οποίος λανθασμένα λογίζεται μόνο χειμερινός και αυτό γιατί το καλοκαίρι το τοπίο είναι καταπράσινο, υπάρχουν παντού τρεχούμενα νερά και τέλος στο τελείωμα μιας ζεστής μέρας η ατελείωτη βραδινή δροσιά είναι πάντοτε ανεκτίμητη. Στο Καρπενήσι έχεις πολλές επιλογές.

Για την ακρίβεια είσαι όλο επιλογές. Ξεκινώντας από την πόλη του Καρπενησίου, γραφική και πέτρινη και συνεχίζοντας στα χωριά (πολλά από αυτά ιστορικά) κάπου στο ενδιάμεσο συνειδητοποιείς ότι βουνό το καλοκαίρι δεν είναι και τόσο κακή ιδέα. Και αυτό βγαίνει από το στόμα ανθρώπου που κυριολεκτικά λατρεύει τη θάλασσα. Πάλι ξέφυγα όμως. Επειδή έχω πολλά να σας προτείνω και αυτά μπερδεύονται με τις αναμνήσεις μου και το κουβάρι δεν ξετυλίγεται θα το κάνω μέσα από φωτογραφίες, οι οποίες είναι ενδεικτικές καθώς όπως προείπα υπάρχουν πολλά για να δείτε.

Το Μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας

Το φοβερό σαλούν στο δρόμο για το Μικρό και το Μεγάλο χωριό. Καφές, ποτό και υπέροχα γλυκά και σνακ.

Και πάλι το φοβερό σαλούν στο δρόμο για το Μικρό και το Μεγάλο χωριό

Η γέφυρα πάνω από το διπόταμο

Το διπόταμο (η ένωση των ποταμών Κρικελιώτη και Καρπενησιώτη)

Στην πλατεία του χωριού Προυσσός κάτω από τον πλάτανο

Το προαύλιο από το ασύλληπτο παραδοσιακό αλλαντοποιείο μετά το Μικρό και Μεγάλο χωριό

Η ταβέρνα της κυρίας Ελένης στο χωριό Γαύρος με μενού, ό,τι βγάζει το μποστάνι

Το ιστορικό χωριό Κορυσχάδες (εκεί έγινε η πρώτη κυβέρνηση του βουνού)

Η πλατεία των Κορυσχάδων κάτω από τον πλάτανο

Υ. Γ.1: Μην παραλείψετε την επίσκεψη στο αλλαντοποιείο καθότι φτιάχνει το ωραιότερο προσούτο και βραστό και καπνιστό το οποίο μπορείτε να προμηθευτείτε σε ειδική συσκευασία αλλά και να δοκιμάσετε εκεί σε μια απολαυστική και οικονομική ποικιλία κάτω από το κιόσκι με παγωμένη μπυρίτσα. Εγώ αγόρασα βραστό και σας προτείνω να το φτιάξετε μια θρυλική ομελέτα με μπόλικο πιπέρι.

Υ. Γ.2: Μην ξεχάσετε ότι στο Μεγάλο και στο Μικρό χωριό πωλούνται υπέροχα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και σε όλο το μήκος του δρόμου, μοναδικό μέλι ελάτου.

Υ. Γ.3: Αν θέλετε συνδυάστε το Καρπενήσι με διακοπές στη Ναύπακτο και στην Ορεινή Ναυπακτία. Η απόσταση δεν είναι καθόλου απαγορευτική και τα τοπία θα σας ανταμείψουν.

Υ. Γ. 4: Δόξα και τιμή στην κυρία Βιργινία από το χωριό Βουτύρο που όλα αυτά τα χρόνια μας φιλοξενεί στα καταλύματα της στον ξενώνα Villa Virginia και το πρωινό της εξακολουθεί να είναι μοναδικά απλό, γιατί είναι σπιτικό και γιατί περιλαμβάνει τις πιο περίεργες μαρμελάδες φτιαγμένες από τα ακούραστα χέρια της.

Υ. Γ. 5: Να προσθέσω και κάτι άσχετο. Συν του ότι φέτος στο Καρπενήσι είδα και την Αρειανάρα και κόντεψα να ξεχάσω το όνομα μου. A ρε Αρειανάρα μου χεις πάρει τα μυαλά!!!