30 και 14!

Η αναβολή αποδεικνύεται το υποκοριστικό μου. Η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι στην αναμονή εδώ και ένα δίμηνο περίπου. Ο λόγος; Εκτός από το προφανές...δηλαδή αναβλητικότητα...δεν έχω την παραμικρή ιδέα.

Το θέμα της;

Ένα νούμερο. -30-

Και τι με αυτό θα μου πεις; Εύλογη απορία. 

Λοιπόν το θέμα έχει ως εξής. Προ ενός μήνα και σχεδόν δυο βδομάδων περίπου έγινα και επίσημα 30. 

Πρώτη σκέψη: Ωραίος αριθμός. Έχει το 3 που είναι ο αγαπημένος μου αριθμός (ένεκα της Αριανάρας) και το 0 που μου δίνει την αισιόδοξη αίσθηση της εκκίνησης...(απομεινάρι μιας αισιοδοξίας που ευτυχώς δε λέει να με εγκαταλείψει).

Μετέπειτα σκέψεις; Χαμός. Άπειρες. 30. Που πάω; Τι κάνω; Γιατί το κάνω; Μου αρέσει αυτό που κάνω; Και αν δε μου αρέσει για πάντα; 

Θα ακολουθήσω την επίλυση προβλημάτων που μαθαίναμε στο δημοτικό.

Πρόβλημα: 30.

Σκέψη: Εντάξει, ένα νούμερο είναι. Και εγώ νούμερο είμαι. 

Σοβαρά τώρα. 

Είμαι ακόμη Λονδίνο...εδώ και αρκετά χρόνια, μετρώντας αντίστροφα σαν κατάδικος για να γυρίσω πίσω. Ζεστή σκέψη αυτή. Αλλά τι είναι το πίσω; Ναι εντάξει η Αθήνα. Αλλά τι υπάρχει για μένα εκεί εκτός από την οικογένεια μου και 2-3 φίλους; Εκεί που πάω να τα σκεφτώ όλα σοβαρά...να μια βλακειούλα ξεπηδάει από το μυαλό μου και σκέφτομαι άλλα. Να δεις που το βλαμμένο το μυαλό μου επίτηδες το κάνει για να πάρω καμιά απόφαση έτσι στην ψύχρα, να όπως όταν αποφάσισα να έρθω Λονδίνο.

Όπως και να έχει, αυτό που σκέφτομαι είναι πως είναι αστείο αλλά και τρομακτικό...αγχωτικό αλλά και αναζωογονητικό σαν την αρχή ενός νέου έρωτα το να σκέφτεσαι πως μια ηλικία..ένας αριθμός στην ουσία είναι ενδεχομένως το ορόσημο για να κάνεις κάτι. 

Να αρχίσεις κάτι...

Να τελειώσεις κάτι...

Να ξαναπιάσεις κάτι που άφησες...

Να κάνεις και κάτι ακόμα...

Ή και να μην κάνεις τίποτα...

Να εμένα για παράδειγμα τα 30 μάλλον σημαίνουν επιστροφή στα πάτρια. Λίγος συντονισμός και λίγη ανασυγκρότηση γιατί τόσα χρόνια έξω έχουν γίνει όλα κάπως ασαφή. 

Είναι φοβερό πράγμα πως όταν ζεις κάπου που δε σου αρέσει ή σε συνθήκες που δε σου αρέσουν ο οργανισμός ενεργοποιεί αυτόματα μηχανισμούς προστασίας. Για παράδειγμα σε μένα που το Λονδίνο δεν προσφέρει καθόλου ελκυστικό τρόπο ζωής, ο οργανισμός μου με έκανε να το βλέπω όλο αυτό το διάστημα σαν παρένθεση. 

Σα να μπήκα σε μια παρένθεση φεύγοντας από την Αθήνα και τώρα έρχεται σιγά σιγά η ώρα να την κλείσω και να συνεχίσω την πρόταση. Μια πρόταση ωστόσο που και ο Θουκυδίδης θα ζήλευε. Τόσο μεγάλη που νομίζω ξέχασα τι έλεγα στην αρχή. Αλλά δεν είναι από τις προτάσεις που μπορείς να κόψεις σε μικρότερες βάζοντας εδώ και εκεί τελείες. Αυτή η πρόταση επιδέχθηκε μόνο κάποια κόμματα, άνω τέλειες και πολλά αποσιωπητικά (αν και δεν είναι δόκιμο σημείο στίξης εν μέσω πρότασης, στη δίκη μου περίπτωση αποδείχθηκε σε ύψιστο πρωταγωνιστή).

Και μάλλον στο ῾σωτήριο῾( ; ) έτος των 30 μένει να δούμε το παρακάτω...

Λύση: ...

Υ.Γ.: 30 χρονών και 14 ημερών...

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕΙ...???

Μου πήρε λίγες μέρες αλλά τελικά τα εντόπισα...

Ιδού μερικά από τα ελληνικά ή εμπνευσμένα από την Ελλάδα ποιήματα που ταξιδεύουν κατά μήκος και πλάτος όλου του υπόγειου Λονδίνου...ως ένδειξη τιμής από την Αγγλία για την ελληνική προεδρεια της Ευρωπαικής Ένωσης.

PANSOFIX...the almost English side of it!!! Ή ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!!!

Σήμερα μάλλον λόγω σχετικής κατοχής χρόνου στα χέρια μου, αποφάσισα να δημιουργήσω την Αγγλική εκδοχή του ιστολογίου ταύτου...

http://pansofixvol2.blogspot.co.uk/

Συμπέρασμα...είμαι επικίνδυνη όταν με αφήνουν με ελεύθερο χρόνο...

Λοιπόν το δημιούργησα και ελπίζω να το κρατήσω...διότι καμιά φορά  σκέφτομαι πως η Αγγλια εχει υπαρξει μεγαλη επιροη και πως αν δεν ερχόμουν εδώ θα ήμουν κάποια που δε θα αναγνώρισα...οπότε τιμής ένεκεν και οχι μόνο ελπίζω να τα λέμε και στα δύο...ούτως η άλλως δε θα εχουν πάντα την ίδια θεματολογία...

Αυτά...

P

ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ ΘΈΜΑ ΟΠΤΙΚΉΣ. ..!!!

Είναι και αυτό ένα αξιοθέατο πια...ένα σημείο αναφοράς για το Λονδίνο. ..ο πύργος του τηλεπικοινωνιακου κολοσσού της BT είναι η θέα που αντικριζω από το παράθυρο του πανεπιστημίου μου...πάντα εκεί, πίσω απο αυτο το καταθληπτικό τζάμι, πάντα ενοχλητικά ακαλαισθητος, πάντα εκνευριστικά δυσαναλογος...

... αλλά ενα ελληνικο φραπεδακι μέσα στο ψοφόκρυο, στο Βυζάντιο στο Bayswater, δίνει μια ιδέα από ελληνικό καφενείο. ..με άρωμα ελληνικού καφέ και γλυκό του κουταλιού. ..

 

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΕΊΝΑΙ ΠΆΝΤΟΥ. ..

Το ελληνικό σουβλάκι είναι παντού. ..και μυρίζει Ελλάδα. ..κλαψ! !! 

Γυρνώντας από κάτι δουλίτσες. ...

μια στάση στο ελληνικό - αγγλικό σουβλατζιδικο...και νόμιζα ότι ήμουν. ..σπίτι! Αλλά και εδώ καλά είναι

SUNNY DAY!!!

VICTORIA EMBANKMENT

ROYAL COURT OF JUSTICE

Ηλιόλουστη μέρα σήμερα...ύστερα από πολλές μέρες κακοκαιρίας κυριολεκτικά και μεταφορικά! Σε ενα διάλειμα από τη δουλεια, ο ήλιος τα χρωμάτισε όλα!

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ "ΣΤΑ ΙΣΑ"... & ΡΕΜΒΑΖΟΝΤΑΣ!!!

Σε ένα ωραίο καφέ στο Θησείο κοιτάζοντας την Ακρόπολη και λίγο παραδίπλα το Λυκαβητό, από το μπαλκόνι, δύο φίλες θυμήθηκαν το μακρινό πλέον Λονδίνο... το συζήτησαν και το ανέλυσαν και ως συνήθως άκρη δεν έβγαλαν. Αλλά και πάλι δεν πειράζει. Η βόλτα, η θέα και η κουβέντα είναι ανεκτίμητα και κάνουν το συμπέρασμα να μοιάζει, κάποτε, μέχρι και περιττό. 

Διότι όπως πλέον πιστεύω έντονα...Το προσόν της ευελιξίας είναι σχεδόν αρετή. Εξάλλου δεν καταλήγουν όλα τα πράγματα σε συμπέραμα. Κάποια πράγματα καταλήγουν σε αποσιωπητικά...

Συνεπώς, είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ευέλικτοι άνθρωποι και να μην κολλάμε στο αποτέλεσμα μόνο...διότι αυτή η ευελιξία σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πόρτα που ανοίγει σε έναν ορίζοντα απέραντο και δείχνει το δρόμο του πως να ζεις πραγματικά ξοδεύοντας κάποιο από το χρόνο σου στο να μάθεις τους γύρω σου... και ο,τι συμβαίνει γύρω σου...

ΓΡΑΜΜΑ ΕΚ ΛΟΝΔΙΝΟΥ...ΓΙΟΥΠΙ ΠΕΡΑΣΑ!!! ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ???

Αυτή την ανάρτηση εξ αρχής δεν ήξερα πως να την αρχίσω. Αιτία ή μάλλον καλύτερα αφορμή στάθηκε το γράμμα που έλαβα ότι πέρασα τα μαθήματα του έτους μου στο Πανεπιστήμιο και ευτυχώς με πολύ καλούς βαθμούς. Πρώτο συναίσθημα...χαρά-ανακούφιση...Πρώτη σκέψη...ευτυχώς δε θα πάω Λονδίνο καλοκαιριάτικα! Βέβαια, είπα πριν λίγο ότι τα αποτελέσματα στάθηκαν η αφορμή της ανάρτησης αλλά δεν είπα το θέμα της ανάρτησης.

Λοιπόν το θέμα μάλλον είναι...η χρονιά στο Λονδίνο στο μικροσκόπιο. Τι να πρωτοβάλω κάτω από το μικροσκόπιο αφού λίγη ώρα μετά που συνειδητοποίησα ότι πάει και με τη βούλα η χρονιά, οι σκέψεις με κατέκλυσαν. Για να είμαι πιο ακριβής οι αναμνήσεις καλύτερα. Οπότε λέω να το πιάσω με την παραγωγική μέθοδο από το γενικό και να καταλήξω - φαντάζομαι και εύχομαι - στο ειδικό.

Συνεπώς γενικά θα έλεγα πως φέτος υπήρξε η πιο μεγάλη και έντονη εμπειρία της ζωής μου...μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που πολλές ήταν οι φορές που πίστεψα ότι ζω εξωσωματική εμπειρία. Ότι έχω βγει από το σώμα μου και με παρατηρώ από μια γωνιά...λέγοντας συνέχεια...Μα εκείνη τα ζει αυτά?...Όλα αυτά? Ίσως κάποιοι πουν υπερβολές...αλλά για μένα που ήμουν εκεί και το έζησα έτσι ήταν. Βέβαια τι μπορώ να αντέξω να βάλω στο μικροσκόπιο και να εξετάσω ενδελεχώς και τι μπορώ να μοιραστώ μέσα σε μια ανάρτηση?

Ούτε και εγώ ξέρω καλά καλά. Μάλλον δεν βλέπω την παραγωγική μέθοδο να μου βγαίνει...πιο πολύ για ατάκτως ειρημμένες σκέψεις το κόβω...πολύ σύνηθες για μένα...θα με "κρεμάσει" η κυρία Χωβαδά (εδώ). Να δούμε λοιπόν τι μπορώ να μοιραστώ και τι μπορώ να αντέξω η ίδια να εξετάσω.

Αναφορικά με το Πανεπιστήμιο...όλα πήγαν περίφημα εν τέλει...ωστόσο η κούραση, το τρέξιμο και η αγωνία άφησαν τα σημάδια τους στην αντοχή μου...υπό μία έννοια αύξησαν την αντοχή μου. Κατάφερα να αντεπεξέλθω αξιοπρεπώς σε κάτι που ήταν πιο δύσκολο από ότι περίμενα...και όσον αφορά τις υποχρεώσεις του Πανεπιστημίου χαίρομαι που τα κατάφερα μόνη μου χωρίς βοήθεια...ωστόσο δε θα κατάφερνα τίποτα χωρίς την ηθική και όχι μόνο στήριξη της κυρίας Πηνελόπης (μαμά), του Αγγελάκου (το αδελφάκι μου και συνοδοιπόρος στα του Λονδίνου) και του κύριου Σωκράτη (μπαμπάς). Οικογένεια...μεγάλος στυλοβάτης!

Όσον αφορά τη ζωή στο Λονδίνο...δύσκολη, μονότονη, πολύ μοναχική, ενίοτε μουντή και μελαγχολική αλλά ευτυχώς υπάρχουν τα μουσεία, οι εκθέσεις, οι κήποι, το ποτάμι και η μικρή μου Βενετία (Little Venice εδώ). Επίσης, να προσθέσω ότι οι καφέδες με την Πέννυ στο Λονδίνο, συζητώντας, καθώς και οι "skype συνεδριάσεις" για τα του Πανεπιστημίου υπήρξαν ανεκτίμητα.

Ωστόσο γενικά ήταν πολύ περίεργη η φετινή χρονιά ως τρόπος ζωής. Όχι γιατί έκανα κάτι διαφορετικό...πάντα ήμουν άνθρωπος που του άρεσε η ησυχία του...οι ταινίες, το σινεμά, τα θέατρα, τα μουσεία, οι μοναχικές βόλτες περπατώντας και ανακαλύπτοντας κρυμμένους θησαυρούς των πόλεων...αλλά να...δεν ξέρω πως να το αποτυπώσω...παρά μόνο απλά...Ήταν δύσκολα!...(εύχομαι να μην είναι τόσο παράλογο όσο φαίνεται διαβάζοντάς το). 

Όσον αφορά τα επαγγελματικά...θα πω ότι τα καλύτερα πιστεύω θα έρθουν...και θα προσθέσω...αχ καλό μου National Gallery!

Χμμμ...μάλλον κάπου εδώ θα σταματήσω...τα υπόλοιπα δε μοιράζονται...τα υπόλοιπα θα τα σκεφτώ μόνη μου κοιτώντας παραγωγικά το ταβάνι του δωματίου μου (πάντα βοηθάει και δε μιλάει...), το οποίο έχει ακόμα κολλημένα εκείνα τα φωσφόριζε αστέρια και πλανήτες που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι και που κάθε φορά με ταξιδεύουν...απομεινάρι μιας παιδικής ηλικίας που δε λέει να με αφήσει...(ευτυχώς)!

Υ. Γ. 1: Τι κάνει ένα τόσο δα γράμμα? Μια τόση δα είδηση!!! Εντοπίζει και "τραβάει" κρυμμένες σκέψεις, αναμνήσεις και εμπειρίες. Τώρα αν και κατά πόσο αυτό είναι ωφέλιμο...αν γνωρίζει κάποιος ας μου πει και μένα...διότι εγώ ακόμη δεν έχω αποφανθεί! Ίδωμεν!

Υ. Γ. 2: Κάντε ένα κόπο και ακούστε το παρακάτω τραγούδι. Είναι μαγικά μοναδικό. Όπως γενικά μαγικός είναι ο Σταύρος Λάντσιας. Προσωπικά έχω περπατήσει χιλιόμετρα...και το μισό Λονδίνο κατά καιρούς ακούγοντας τα τραγούδια του και σε επανάληψη το συγκεκριμένο βαλς. Και μάλιστα, το συγκεκριμένο βιντεάκι συνοδεύει τη μουσική με έργα ενός υπέροχου καλλιτέχνη...Tadas Slajus

ΘΕΩΡΙΕΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ, ΛΟΝΔΡΕΖΙΚΗΣ, ΜΙΚΡΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ!!!

Μου αρέσουν πολύ τα μεγάλα ποτάμια των πόλεων. Εκεί συναντάς μια πρώτης τάξεως επιτομή της ζωής στην πόλη. Ο Τάμεσης, ο Σηκουάνας, ο Τίβερης...τόση ομορφιά συγκεντρωμένη στις δύο πλευρές αυτών των ποταμιών. 

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές! Οι δυο όχθες των ποταμιών είναι σαν δύο ερωτευμένους με ανεκπλήρωτο τον έρωτά τους. Αγαπιούνται και γι αυτό ζουν παράλληλα αλλά δε μπορούν να ανταμώσουν...παρά μόνο όταν με εξωτερική παρέμβαση (ανθρώπινη) δύο μοναδικά σημεία τους ενωθούν με κάποια γέφυρα. Και έτσι ο έρωτας τους βρίσκει δίοδο μέσα από τις πατημασιές των ανθρώπων που γνωρίζουν στη μια όχθη, τα χώματα της άλλης. Είναι σαν την ταινία "Ο λύκος και το γεράκι" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων! 

Αυτές οι ερωτευμένες όχθες ζουν παράλληλα πάντα, δεν ξεστρατούν, μόνο που η τραγική ειρωνεία είναι πως ό,τι δεν έζησαν στα χρόνια της ευλαβικής παράλληλης κίνησής τους, ήταν ουσιαστικά όλη τους η ύπαρξη. Ήταν μικρά πράγματα, απλά, ίσως θεωρητικά αλλές φορές πάλι πιο πρακτικά. Ήταν λόγια, πράξεις και παραλήψεις. Ήταν όλα εκείνα τα πράγματα (μικρά, μεγάλα, σημαντικά, ασήμαντα, σοβαρά, ασόβαρα, τρυφερά, σκληρά) που κάνουν το σκηνικο της ζωής μοναδικό και που αποτελούν το ζεστό χαλί στα γυμνά πόδια των ερωτευμένων την ώρα που αγκαλιάζονται χωρίς να τους νοιάζει τίποτα.

Έγραφα χθες στο μικρό μου μαύρο τετράδιο και κατέληξα οτι τα λόγια και οι πράξεις δεν υπακούουν απαραίτητα στο νόμο της βαρύτητας. Εδώ ο αγαπητός κύριος Νεύτωνας ξέχασε να λάβει μια παράμετρο κάτω από τη μηλιά. Και δεν είνα άλλη από τα ανάλογα και τα αντιστρόφως ανάλογα ποσά.

Θέλω να πω πως όταν έχουμε ποσά ανάλογα τότε, όσο πιο μεγάλο το εκάστοτε ποσό τόσο πιο εύκολα πέφτει...δηλαδή ανάλογα με το μέγεθός του γειώνεται από την έλξη της Γης. Αντίθετα, στην περίπτωση των αντιστρόφως ανάλογων ποσών κάτι τέτοιο δείχνει να μην ισχύει πάντα.

Για παράδειγμα, στην περίπτωση των λέξεων και των πράξεων δεν ακολουθείται ο νόμος ευλαβικά και αυτό γιατί τα λόγια και οι πράξεις αποτελούν ενίοτε ποσά αντίστροφα ανάλογα με τη βαρύτητα. Δηλαδή πολλές φορές τα λόγια και οι πράξεις μπορεί να έχουν βάρος δυσβάσταχτο, παραταύτα να μην καταφέρνουν να βρουν το δρόμο τους στη Γη λόγω του οτι το φορτίο τους είναι ουσιαστικά κενό...ανευ σημασίας.

Άλλες πάλι φορές υπάρχουν λόγια και πράξεις που φαινομενικά το δισάκι που κουβαλούν στους ώμους τους είναι πολύ μικρό...ελαφρύ... και όμως η έλξη τους στη Γη είναι κάτι παραπάνω από αναπόφευκτή και αυτό γιατί το ειδικό βάρος της σημασίας δε μετριέται με καμία μονάδα μέτρησης και σε κανένα σύστημα, παρά υπακούει σε μερικά ανεξήγητα αλλά αξιωματικά φαινόμενα...έτσι απλά χωρίς απόδειξη!

Πολλές φορές λοιπόν, τα απλά πράγματα είναι αυτά με το φαινομενικά ελαφρύ φορτίο που όμως με μαθηματική αλλά κυρίως με μαγική ακρίβεια πάντα επιβεβαιώνουν την έλξη. Μια έλξη ωστόσο διόλου μαγική παρά αληθινή, μαγνητική και δυνατή. Και αυτή της η δύναμη δεν ομοιάζει με καμία άλλη και αυτό γιατί προέρχεται από αυτή την μη απτή, ωστόσο παντοδύναμη ώθηση που έχουν όσα πράγματα υπάρχουν γιατί υπάρχουν και οχι μόνο επειδή βρέθηκε ενας τύπος για να τα αποδείξει. 

Έτσι πολύ συχνά λέω και από εδώ αλλά και στη ζωή μου οτι τα απλά πράγματα είναι αυτά που επιδιώκω και που εν τέλει αποδεικνύνονται τα πιο δύσκολα. Ίσως αυτό να είναι κάτι σαν καταδίκη, από όλα εκείνα τα σύνθετα, πολύπλοκα, δαιδαλώδη και πολλές φορές ανούσια πράγματα, που κουβαλάει ως τιμωρία πάνω του οτιδήποτε είναι απλό. Ίσως πάλι και όχι!

Είναι αλήθεια οτι στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή τρέχουν πολλές ακόμη θεωρίες σχετικά με όσα έγραψα παραπάνω...απλά μάλλον πρέπει να μείνουν εκει. Μέσα στο ασφαλές(?) συρτάρι του μυαλού μου, άντε ίσως και του μικρού μαύρου τετραδίου μου.

Και αν σκεφτείς οτι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε για τα ποτάμια!!! Και αν ακόμα σκεφτείς οτι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε με αφορμή ένα συγκεκριμένο πολύ μικρό ποτάμι...παραπόταμο του Τάμεση που βρίσκεται δέκα λεπτά από το σπίτι μου!!!

Τώρα να σας πω δεν ξέρω πως να τα συνδέσω όλα αυτά. Αλλά ξέρω οτι και εδω θα συμβουλευτώ την Έκθεση - Έκφραση του σχολείου και με επαγωγική(?) ή με παραγωγική(?) μέθοδο (δεν το έχω διαλευκάνει ακόμα) θα σας μιλήσω για τη δική μου μικρή Βενέτια. Ένα μέρος υπέροχο!...Ονομάζεται όντως Little Venice, ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του Maida Vale (όπου και κατοικώ) και πρόκειται όπως σας προείπα για ένα παραπόταμο του Τάμεση που διασχίζει το Paddington Arm και το Regent´s Canal. 

Η ομορφιά και η ιδιαιτερότητα αυτού του ποταμιού είναι οτι στις όχθες του δε συγκεντρώνει μια καθημερινή ζωή όπως άλλα ποτάμια, αλλά μια ζωή πιο ποιητική, πολύ μποέμ και με ύφος χαλαρό. Και αυτό γιατί στα νερά του βρίσκονται αραγμένα πλωτά σπίτια - βάρκες, πλωτές καφετέριες, πλωτά θέατρα...Όλη η ζωή εδώ κινείται με κεντρικό γνώμονα το ποτάμι. Και σας πληροφορώ οτι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον συμβατικό τρόπο ζωής. 

Ωστόσο, επειδή στο μυαλό μου στριφογυρνάνε ακόμα σκέψεις για τα προηγούμενα που σας έλεγα, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους. Και αυτό είναι σίγουρα καλύτερο, πιο παραστατικό και πιο αντάξιο της ομορφιάς ενός μέρους που είναι λες και το ξεκόλλησες από τις σελίδες ενός παραμυθιού!

 

 

 

 

 

 

 

Υ. Γ.1: Αντί τραγουδιού. Τρεις στίχοι (από ενα τραγούδι) που σε μένα λένε πολλά και για πολλά πράγματα. "Did You Exchange A Walk On Part In The War For A Leading Role In A Cage?"

Υ. Γ.2: Άλλαξα γνώμη θα το προσθέσω το τραγούδι γιατί είναι απίθανο και κολλάει με τα προηγούμενα αλλά και επειδή ο David Gilmour των Pink Floyd κατοικούσε στο Maida Vale για αρκετά χρόνια, οπότε ένας λόγος παραπάνω...τιμής ένεκεν!

Ο ΗΛΙΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ!!!

Σήμερα κανονικά είχα προγραμματίσει άλλη ανάρτηση αλλά αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας. Ωστόσο θα σας παρουσιάσω το ντελίριο χαράς που έχει πιάσει τα Αγγλάκια από αυτή την παρατεταμένη καλοκαιρία της 1,5 βδομάδας. Κυριολεκτικά από τη ζέστη λιώνουμε σαν τα κεριά. Ειλικρινά δεν ξέρω και δεν καίγομαι και να μάθω πως θα τα βγάλουν πέρα στους Ολυμπιακούς αν ο καιρός είναι τόσο ζεστός. 

Το μετρό είναι σαν τους φούρνους της κολάσεως. Μπαίνεις στεγνός και βγαίνεις βρεγμένος από τη ζέστη και την αποπνικτική ατμόσφαιρα. Ωστόσο, τα Αγγλάκια όπως σας προείπα έχουν ξεσαλώσει. Ξεφαντώνουν στα πάρκα...όχι με τους Beatles αλλά με μπύρες (πόσο πρωτότυπο γι αυτούς) και κάτω από αντίσκηνα. Στα πάρκα δε χωράς να περάσεις. Διασχίζεις πατούσες, κεφάλια και δάχτυλα που χαροπαλεύουν από μια λάθος κίνηση. Ακόμα και το πρωί που υποτίθεται δουλεύουν...κλέβουν χρόνο και καταλαμβάνουν τα πάρκα. 

Το δε Σαββατοκύριακο μιλάμε για χαλασμό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έχει αλλάξει και η συμπεριφορά τους. Δεν είναι οι ίδιοι Άγγλοι. Που είναι αυτοί οι κρύοι, μη μου άπτου λόρδοι των προηγούμενων ημερών που ενοχλούνται από τα πάντα? Τώρα οι άντρες έχουν βγει με τα μαγιό στα πάρκα, οι γυναίκες με τα σουτιέν και παντού περιφέρονται μωράκια με τα βρακιά τους. Κόρνες στους δρόμους. Υπηρεσίες με απόντες υπαλλήλους. Και πολλά ακόμα. 

Άρα το συμπέρασμα είναι ότι αν οι Άγγλοι είχαν καλοκαιρία πιο συχνά δε θα ήταν αυτοί οι δήθεν καθωσπρέπει που θέλουν επίμονα να περάσουν ότι είναι, με την κριτική για όλους και για όλα στην πρώτη γραμμή.

 

 

Επίσης σήμερα σε ένα διάλειμμα πήγα και εγώ στο παρκάκι εκεί κοντά με το βιβλίο μου (Σατόρι στο Παρίσι - Κέρουακ) και τη μουσική μου και είπα να πάρω και ένα καφέ παγωμένο. Βέβαια εδώ κάτι τέτοιο δεν υφίσταται, οπότε αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου ήταν ένα δημιούργημα αγγλικό, συνεπώς αντιλαμβάνεστε τη μοναδικότητα του αποτελέσματος... 5/6 γάλα και 1/6 νερό και μια επίγευση από καφέ κάπου εκεί να αχνοφαίνεται.

Υ. Γ.1: Μην ξεχάσω να αναφέρω ότι εδώ και δύο μέρες το Λονδίνο βουλιάζει από τουρίστες καθότι το Σαββατοκύριακο είναι και ο εορτασμός για τα 60 χρόνια βασιλείας της "βασιλεμένης" Ελισάβετ. Ο αδαμάντινος ιωβιλαίος (κατά τον αγγλικόν κόσμον "diamond jubilee")...και τα σημαιάκια πάνε και έρχονται...μέχρι και αργία ανακήρυξαν τη Δευτέρα και την Τρίτη. Τι να σας πω...ζούμε μεγάλες στιγμές...(εδώ γελάμε...).

Υ. Γ.2: Κανονικά και σύμφωνα με τη διάθεση της ανάρτησης, εγώ λογικό θα ήταν να βάλω ένα ανοιξιάτικο, ίσως κάπως ηλιόλουστο τραγούδι. Έλα όμως που σήμερα στο καφέ του πάρκου που ήμουν αχνοακουγόταν το παρακάτω τραγούδι που αναγνώρισα και το οποίο είχα να ακούσω από το σχολείο. Δεν είναι εύθυμο αλλά είναι πολύ μελωδικό και ατμοσφαιρικό.

ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!!

Πριν από λίγες μέρες και με σχετικά καλό καιρό, έκανα μια από τις συνηθισμένες μου βόλτες σε ένα πολύ όμορφο πάρκο που βρίσκεται δίπλα στο σπίτι μου. Μόλις δύο λεπτά με τα πόδια και βρίσκεσαι μπροστά σε ένα καταπράσινο πάρκο, γεμάτο λουλούδια, αθλητικές εγκαταστάσεις και άπλετο χώρο για περπάτημα, τρέξιμο και γενικά χαλάρωση. Το πάρκο ονομάζεται Paddington Recreation Ground και ειλικρινά έχει γίνει το μόνιμο καταφύγιό μου.  Ατελείωτες βόλτες με τα πόδια! Η μουσική μου, η φωτογραφική μηχανή και ένα βιβλίο είναι πάντα στην τσάντα μου πριν από κάθε εξόρμηση. 

Να λοιπόν το πάρκο μου...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Υ. Γ.: Χθες μιλούσα με τον πατέρα μου και κάπου στη συζήτηση από κάπου που δε θυμάμαι ξεφύτρωσε και μια κουβέντα για το Rory Gallagher...Και τώρα που το καλοσκέφτομαι καμία βόλτα στο πάρκο δεν έχει γίνει χωρίς έστω ένα τραγούδι του Rory!