ΦΑΚΕΛΟΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 'Η Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ???

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια τέτοιες μέρες που μόνο οι πράξεις θα έπρεπε να σηκώνουν όλο το βάρος των περιστάσεων.
Εκλογές σήμερα και φευ...πιθανόν να επαληθευτεί για μια ακόμα φορά πως η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί, η γλώσσα φοβάται να πει και το μυαλό φοβάται να δράσει!

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕΙ...???

Μου πήρε λίγες μέρες αλλά τελικά τα εντόπισα...

Ιδού μερικά από τα ελληνικά ή εμπνευσμένα από την Ελλάδα ποιήματα που ταξιδεύουν κατά μήκος και πλάτος όλου του υπόγειου Λονδίνου...ως ένδειξη τιμής από την Αγγλία για την ελληνική προεδρεια της Ευρωπαικής Ένωσης.

ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ

Με αφορμή την παγκόσμια επικαιρότητα, εν μέσω πολέμων, εμφυλίων διενέξεων, πείνας κακουχίας και οικονομικής καταβαράθρωσης, το απόσπασμα από το βιβλίο "Ένας κόσμος ανάποδα" του Eduardo Galeano, τα λέει όλα με το όνομα τους. Χωρίς τίποτα για σάλτσα...ωμή, αγνή καθαρή αλήθεια

"Όσοι εργάζονται, φοβούνται μήπως χάσουν τη δουλειά τους
Όσοι δεν εργάζονται, φοβούνται μήπως δε βρουν δουλειά

Όσοι δε φοβούνται την πείνα, φοβούνται το φαγητό

Οι οδηγοί φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα

Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να μιλήσει

Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς και οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη των όπλων και τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων

Είναι ο καιρός του φόβου

Ο φόβος της γυναίκας απέναντι στην αντρική βία και ο φόβος του άντρα στη γυναίκα χωρίς φόβο

Φόβος για τους κλέφτες αλλά και φόβος για την αστυνομία

Φόβος στην πόρτα χωρίς κλειδαριά, στο χρόνο δίχως ρολόγια, στο παιδί δίχως τηλεόραση

Φόβος στη νύχτα δίχως χάπια για τον ύπνο και στη μέρα δίχως χάπια για το ξύπνημα

 Φόβος στο πλήθος, φόβος στη μοναξιά, φόβος για ότι έγινε και για ότι μπορεί να γίνει, φόβος στο θάνατο, φόβος στη ζωή"

Eduardo Galeano 
Ένας κόσμος ανάποδα

"Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo.

Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar nunca trabajo.

Quien no tiene miedo al hambre, tiene miedo a la comida.

Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo de ser atropellados.

La democracia tiene miedo de recordar y el lenguaje tiene miedo de decir.

Los civiles tienen miedo a los militares, y los militares tienen miedo a la falta de armas y las armas tienen miedo a la falta de guerras.

Es el tiempo del miedo.

Miedo de la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujer sin miedo.

Miedo a los ladrones, miedo a la policía

Miedo a la puerta sin cerradura, al tiempo sin relojes, al niño sin televisión, miedo a la noche sin pastillas para dormir y miedo al día sin pastillas para despertar.

Miedo a la multitud, miedo a la soledad, miedo a lo que fue y a lo que puede ser, miedo de morir, miedo de vivir."

Eduardo Galeano.

Patas Arriba.

La escuela del mundo al revés.

Υ.Γ.1: Η μετάφραση είναι δική μου...οπότε ελπίζω να τα πήγα καλά.

Υ.Γ.2: Πραγματικά αν είχα να προτείνω κάτι είναι αυτός ο συγγραφέας. Μοναδικός και για μένα πολύ σημαντική λογοτεχνική μορφή του 20ου και 21ου αιώνα. Το "Ένας κόσμος ανάποδα" είναι αποκάλυψη αλλά εξίσου ωραίο είναι και το "Καθρέφτες. Μία σχεδόν παγκόσμια ιστορία" αλλά και όχι μόνο.

BLUE MOON...ΕΝΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΜΠΛΕ ΦΕΓΓΑΡΙ!!!

Ειδική μέρα σήμερα...για την ακρίβεια ειδικό βράδυ...Πρωταγωνιστής αυτής της βραδιάς, το δεύτερο γεμάτο φεγγάρι του μήνα. Το ζουμερό, ολοστρόγγυλο και μπλε αυγουστιάτικο φεγγάρι...Ειλικρινά το περιμένω εδώ και μέρες...πάντα μου άρεσε να το βλέπω να κάνει αυτό το τοξοειδές ταξίδι από την ανατολή στη δύση...Έτσι και σήμερα θα το απολαύσω...μόνο που θα ταξιδέψω για το Σαββατοκύριακο σε αναζήτηση πιο ειδυλλιακού τοπίου...και θα επανέλθω με λεπτομέρειες...

Ως τότε...η μοναδικά ατμοσφαιρική Ella Fitzgerald έντυσε με τη φωνή της ένα τραγούδι υπέροχο για το μπλε φεγγάρι που όποτε το ακούω ταξιδεύω και ξεχνάω αυτά που πρέπει αλλά θυμάμαι και όσα πρέπει...

Η ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ...!!!

Ζούμε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ξανά τη μέρα μετά τις εκλογές...Deja vu ή κάτι νέο? Ιδού το ερώτημα! Και το συγκοινωνούν ερώτημα...Και τώρα τι?

Μένει να δούμε! Προσωπικά σκεφτόμουν πως να προσεγγίσω το υπάρχον εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά νιώθω κάπως μουδιασμένη. Ακόμα οι σκέψεις στο μυαλό μου δε βγάζουν κάποιο νόημα που να μπορεί να αποτυπωθεί γραπτώς. Το μόνο που μπορώ να πω κοιτάζοντας τα νούμερα για τους δύο πρώτους είναι ότι οι Έλληνες θέλουν Ευρώπη αλλά συγχρόνως ισχυρή(?) (πολύ το εύχομαι) αντιπολίτευση.

Μακάρι όλα να πάνε καλά και να είναι για καλό!

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ???

"Φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν"...είπε ο Αριστοτέλης στο έργο του Πολιτικά.

Παραμονή των εκλογών σήμερα. Βρισκόμαστε προ των πυλών μιας πολιτικής ακολουθίας που έχει διαρκέσει πολύ και λογικά οδεύει προς την κορύφωση. Δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι και για ποια πράγματα είμαστε έτοιμοι. Επίσης δεν ξέρω αν είμαστε αποφασισμένοι και προς ποια κατεύθυνση είμαστε αποφασισμένοι.

Μίλαγα με ένα καθηγητή μου από την ελληνική θητεία μου στο Πολιτικό της Νομικής και αναλύαμε τα πολιτικά δρώμενα. Πολύ χρήσιμη και διαφωτιστική κουβέντα. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις γόνιμους διαλόγους πάνω σε κάποιο θέμα, παράλληλα σε βοηθά να συγκροτήσεις τις άτακτες συνειρμικά σκέψεις σου και αν όχι να αποκρυσταλλώσεις άποψη, τουλάχιστον να προσεγγίσεις το θέμα σφαιρικά.

Συνεπώς και αναφορικά με τις επικείμενες εκλογές, έπειτα από μια πολύ δημιουργική και επιστημονική συζήτηση αποφάσισα να διαφοροποιήσω την προσέγγιση του θέματος και να το  πλησιάσω κάπως εναλλακτικά...ίσως λίγο αλληγορικά...ενδεχομένως και με μια δόση ρομαντισμού.

Σημείο αναφοράς σε αυτή την προσέγγιση υπήρξε μια ταινία που αγαπώ για πολλούς λόγους. Η ταινία "Ταξίδι στα Κύθηρα" του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μια ταινία γυρισμένη το 1984 με κεντρικό ήρωα ένα ηλικιωμένο άνθρωπο τον κυρ-Σπύρο (Μάνος Κατράκης), ο οποίος πουλάει λεβάντες στο δρόμο. Ο Σπύρος λοιπόν, ένας πρώην κομμουνιστής και εξόριστος στην Τασκένδη  επιστρέφει στην πατρίδα του μετά από 32 χρόνια εξορίας. 

Γυρνώντας στο χωριό του, τον τόπο του που κάποτε υπερασπίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, βλέπει τον ξεπεσμό και το ξεπούλημα όχι μόνο της γης αλλά και των ιδεών και των αξιών. Έντιμος και πιστός αγωνιστής προσπαθεί να σταθεί εμπόδιο σε αυτή την κατρακύλα και αν μπορεί να την αποτρέψει. Βέβαια η κατρακύλα έχει καταφέρει να τα συμπαρασύρει όλα και ο Σπύρος δε βρίσκει κάποιον να αντισταθεί μαζί του. Ούτε τα παιδιά του δε μπορεί να πλησιάσει παρά μόνο τη γυναίκα του, η οποία καρτερικά και πιστά τον ακολουθεί ως το τελευταίο ταξίδι..."στα Κύθηρα".

Η συγκεκριμένη ταινία είναι μια υπέροχη ταινία, πολύ ατμοσφαιρική και με τοπίο ομιχλώδες γεμάτο νοήματα. Εδώ ο Αγγελόπουλος μέσα από μια απλή ιστορία σκιαγραφεί μια πολιτική κατάσταση, την οποία αν εντοπίσουμε στο σήμερα θα δούμε πως δεν απέχει καθόλου. Το κεντρικό στοιχείο της ταινίας είναι το διαρκές δίλημμα Ιστορία - Πολιτική, δίλημμα που και στις μέρες μας φαίνεται να μας ταλαιπωρεί αλλά και να μας επισκιάζει. Και αυτό διότι για να κατανοήσουμε την πολιτική χρειαζόμαστε αρωγό και στυλοβάτη την ιστορία, την οποία ωστόσο εδώ και πολλά χρόνια δείχνουμε να απαξιώνουμε ή να παραγκωνίζουμε ή να αγνοούμε ή εν ολίγοις να αδιαφορούμε.

Ωστόσο εκείνη διαθέτει πολλές από τις απαντήσεις των πολιτικών ερωτημάτων που μας βασανίζουν. Έτσι και στην ταινία λοιπόν, ο Σπύρος αγνός αγωνιστής και με όπλο του την ιστορία θέλει να αγωνιστεί για να αλλάξει τα πράγματα...βέβαια ανακαλύπτει πόσο μόνος είναι σε αυτό τον αγώνα και απομονώνεται. Μέχρι και οι σύντροφοι του δεν τον συνδράμουν πια και ο παρακάτω διάλογος της ταινίας το υπογραμμίζει:

-Σπύρος: «Εδώ σ' αυτόν τον τόπο πιστέψαμε πως μπορούσε να αλλάξει ο κόσμος»

-Ο σύντροφός του: «Ξοδευτήκαμε σε ραντεβού με την Ιστορία»

Και προσθέτω εγώ και το στίχο από το τραγούδι Κεμάλ (σε στίχους Ν. Γκάτσου και μουσική Μ. Χατζιδάκι) που λέει στο τέλος "Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...". Αν και εύχομαι να αλλάξει.

Συνειρμικά ωστόσο μου ήρθε και η ταινία με το Δημήτρη Χορν "Μια Ζωή την Έχουμε" στην οποία το ταξίδι στα Κύθηρα αποτυπώνει μια αλληγορία καθόλου πολιτική, μα πέρα ως πέρα ανθρώπινη και  ουσιαστική. Στην ουσία σκιαγραφεί μια στάση ζωής, μια φιλοσοφία ζωής. Μια επιλογή να ζεις με βάση την πραγματική λογική...αυτή που βρίσκεται στην καρδιά και τροφοδοτείται από τα όνειρα και τη φαντασία.

Jean-Antoine Watteau - Ταξίδι στα Κύθηρα

Και βέβαια αν το καλοσκεφτούμε γιατί αυτό να είναι μη πολιτικό? Το αντίθετο μάλιστα. Αν αυτό εφαρμοζόταν και στις πολιτικές μας επιλογές τότε μπορεί ακόμα να ήμασταν "χρεωμένοι" και στον "οικονομικό πάτο"...με βεβαιότητα όμως δε θα βρισκόμασταν στον αξιακό, ηθικό, πολιτιστικό πάτο που βρισκόμαστε σήμερα όντας αντιμέτωποι με ανθρώπους και καταστάσεις μιας κοινωνίας που δείχνει όλο και πιο έντονα να χαλάει την αισθητική μας και να μας παρασύρει.

Υ. Γ. 1: Η ψήφος δεν είναι όπλο. Είναι δύναμη (καλώς και κακώς εννοούμενη)...είναι σίγουρα δικαίωμα αλλά επειδή δε μας συμφέρει να το θυμόμαστε....είναι παράλληλα και υποχρέωση...όχι σε κάποια εξουσία ή δύναμη αλλά είναι η ιερή υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας, στα πιστεύω μας και σε ό,τι θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας!

Υ. Γ. 2: Στην ταινία του Αγγελόπουλου, όπως προανέφερα, πρωταγωνιστής είναι ο Μάνος Κατράκης και αυτή ήταν η τελευταία του ταινία. Ο Κατράκης είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μου ηθοποιός. Υπήρξε εξόριστος μαζί με τον παππού μου, με τον οποίο στην εξορία έγιναν φίλοι. Από τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου πρόκειται για πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και γι αυτό υπήρξε σεμνός, ταπεινός και συνεπής σε ο,τι πίστευε.

Υ. Γ. 3: Σε μια διαδικτυακή ανασκαφή βρήκα ένα ανέκδοτο ποίημα που είχε γράψει ο Αγγελόπουλος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας...

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

Υ. Γ. 4: Η Ελένη Καραΐνδρου δημιούργησε και για αυτή την ταινία υπέροχες μουσικές. Από το συγκεκριμένο cd αυτό το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου.

"ΡΙΝΟΚΕΡΙΣΜΟΣ" ΗΤΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΚΟΥΡΙΑ!!!

Σε μια εποχή που της αρέσουν τα καλούπια...

Σε μια εποχή που οι ακρότητες έχουν γίνει ρουτίνα της καθημερινότητας... 

Σε μια εποχή που η επιτηδευμένη (και ενίοτε προπαγανδιστική) πρόκληση, πάντως τύπου, έχει γίνει  το ψωμοτύρι μας...

Σε μια εποχή που δείχνει να επιβεβαιώνει ότι οι ιδεολογίες δυστυχώς μας χωρίζουν και ακόμη δυστυχέστερα όχι ότι απλά μας διαχωρίζουν...

Σε μια εποχή που τα όνειρα και οι αγωνίες της πραγματικότητας που ζούμε δε στέκονται επαρκή ώστε να μας ενώσουν...

Σε αυτή την εποχή λοιπόν..."Το να σκέφτεσαι αντίθετα από την εποχή σου είναι ηρωισμός. Αλλά το να το λες είναι τρέλα" (Ευγένιος Ιονέσκο)

Μα πόσο δίκιο έχει! Διότι πράγματι, σε αυτή την εποχή που η πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα δείχνει να μας ξεπερνάει όλους, το να σκέφτεσαι και να πράττεις διαφορετικά στα μάτια των άλλων φαντάζει τρέλα. 

Πάνω σ' αυτό υπάρχουν πολλά παραδείγματα. Άλλα πιο μεγάλα και άλλα πιο μικρά. Και δεν αφορούν μόνο τη σύγχρονη εποχή, αλλά για κάποιο λόγο ανέκαθεν υπήρχαν στον κόσμο. Ωστόσο επειδή προσωπικά είμαι έντονα της άποψης ότι τα μικρά κάνουν τα μεγάλα θα σας δώσω ένα απλούστατο παράδειγμα της καθημερινότητας που σκιαγραφεί τα παραπάνω.

Η ιστορία έχει ως εξής: Παραλία...μεσημέρι...κόσμος πολύς...άλλοι κολυμπάνε, άλλοι παίζουν, άλλοι απολαμβάνουν τον καφέ τους, άλλοι διαβάζουν, άλλοι τρώνε. Τικ Τακ Τικ Τακ....λίγες ώρες αργότερα, απόγευμα πια...η παραλία μισοάδεια από κόσμο, μισογεμάτη από σκουπίδια. Μια κοπέλα μαζεύει τα θαλασσινά τσιμπράκαλά της, τον καφέ και ότι άλλο κατανάλωσε και κοιτάζοντας για τελευταία φορά τη θάλασσα πριν φύγει βλέπει λίγο πιο δίπλα ένα σωρό από άδεια κυπελάκια και μπουκάλια. Χωρίς δεύτερη σκέψη σκύβει να τα μαζέψει για να τα πετάξει...
Ένας "κύριος" λίγο πιο δίπλα σχολιάζει στο φίλο του..."Αχ αυτή είναι από τας Ευρώπας και χαλιέται με την εικόνα...τι Ευρωπαία (ειρωνικά)" Η κοπέλα χωρίς να κοιτάξει φεύγει με γεμάτα τα χέρια από τα σκουπίδια...όσο για τις σκέψεις της...πολλές...αλλά πολύ εύστοχα συνοψίζονται στα παραπάνω λόγια του Ιονέσκο.

Ωστόσο πέρα από το παραπάνω απλό παράδειγμα, η φράση του Ιονέσκο όπως προανέφερα δείχνει να επαληθεύεται σε πολλές κοινωνίες και σε ποικίλα χρονικά πλαίσια, τόσο του παρελθόντος όσο και σύγχρονα. Τρανή απόδειξη σε αυτό αποτελούν οι καλλιτέχνες, οι συγγραφείς, οι φιλόσοφοι...Τα λόγια τους μπορεί να φαντάζουν ηρωικά, παρόλα αυτά η πρακτική εφαρμογή τους, τους μετατρέπει αυτόματα σε τρελούς. Και αυτό αποτελεί και βασικό λόγο που πολλά μεγάλα μυαλά είτε αναγνωρίσθηκαν μετά θάνατον, είτε αναγνωρίσθηκαν με τη συμβολή άλλων μεγάλων μυαλών (και πάλι βέβαια εκ των υστέρων). 

Για παράδειγμα, πως γίνεται να αγνοήσουμε ότι ο Έντγκαρ Άλαν Πόε αναγνωρίσθηκε μέσα από το Μπωντλέρ και εκείνος μέσα από το Ρεμπώ...Μόνο σε μένα μοιάζει αυτό με μια σχετικά παράλογη ακολουθία? Είναι τυχαίο πως αυτοί οι άνθρωποι (όπως και πολλοί άλλοι)  διατύπωναν ιδέες και σκέψεις όχι και τόσο ευκολόπεπτες ή και καθημερινές? 
Γιατί ας πούμε ο Πόε να αρχίσει να αποτιμάται στο μέγεθός του μέσα από την κριτική του Μπωντλέρ και όχι άμεσα μέσα από τα έργα του? Φανταστείτε όλοι αυτοί (και πόσοι ακόμη) να αναγνωρίζονταν έγκαιρα και να γίνονταν αντιληπτοί από την κοινωνία της εποχής τους! Θεωρητικά είτε ο κόσμος θα ήταν υπέρλαμπρος διανοητικά, είτε όλοι αυτοί θα ήταν "χαζοί". 

Ο Ιονέσκο επίσης, κάπου αναφέρει πως "δεν είναι η απάντηση που μας διαφωτίζει αλλά η ερώτηση". Νομίζω πως συμφωνώ. Η ερώτηση σκιαγραφεί το περιεχόμενο, την ουσία...η απάντηση μπορεί και να ποικίλει...ο ορίζοντας εξάλλου είναι απέραντος. 

Συνεπώς παράλληλα με τις παραπάνω ερωτήσεις θέτω ακόμα μία. Την κεντρική ερώτηση αναφορικά με την κοινωνία που ζούμε και με το αβέβαιο πολιτικά-οικονομικά μέλλον μας. Είναι εν τέλει η βλακεία το κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα μιας ευτυχισμένης ζωής ή κάτι άλλο? 
Για παράδειγμα, λάβετε υπόψιν ότι πάρα, μα πάρα πολλά από τα "μεγάλα μυαλά" κατέληξαν άδοξα...επομένως, αν η ευτυχία μετριόταν σε βαθμούς Κελσίου, οι παραπάνω  θα "χτύπαγαν" πολικές θερμοκρασίες.


Υ. Γ.1: Η δική μου απάντηση στο ερώτημα εντοπίζεται στο κάτι άλλο (και όχι στη βλακεία)..και έρχεται μέσα από ένα ποίημα του William Blake με τίτλο Eternity(=Αιωνιότητα)
He who binds to himself a joy Does the
winged life destroy;
But he who kisses the joy as it flies Lives
in eternity's sun rise.
Δηλαδή σε ελεύθερη μετάφραση, όποιος απεγνωσμένα πιάνεται από κάτι που πιστεύει ότι θα του φέρει την ευτυχία, στην ουσία τη διώχνει μακριά. Όποιος όμως απολαμβάνει μια ευτυχισμένη στιγμή ή μια ευτυχισμένη εκδοχή από κάτι, χωρίς να αποζητά την ευτυχία ως εδραιωμένη κατάσταση, θα είναι ευτυχισμένος για πάντα.


Υ. Γ.2: Αν διαβάσει κανείς το "Ρινόκερο" του Ιονέσκο θα παρατηρήσει με πολύ εύγλωττο και παραστατικό τρόπο όλα τα παραπάνω. Για μένα εξάλλου αυτό το βιβλίο αποτέλεσε την έμπνευση αυτής της ανάρτησης. Στην μετάφραση από τις εκδόσεις Δωδώνη η περιγραφή και μόνο του βιβλίου προϊδεάζει: 
"Ο «Ρινόκερος», αναμφισβήτητα, είναι έργο αντιναζιστικό. Κυρίως όμως, είναι ένα έργο που αντιτίθεται σε κάθε μαζική υστερία, σε κάθε επιδημία, που κρύβεται κάτω από την καλύπτρα της λογικής και των ιδεών, αλλά που δεν παύει να είναι κοινωνική αρρώστια, της οποίας οι ιδεολογίες, στην πραγματικότητα, είναι το «άλλοθι»."


Υ. Γ.3: Επίσης χθες το βράδυ σε μια πολιτική εκπομπή του Ant1, άκουσα την κυρία Φώφη Γεννηματά να λέει ότι η κρίση που ζούμε είναι κοινωνική και οικονομική και κινδυνεύουμε να γίνει και πολιτική. Ειλικρινά αναρωτιέμαι που ζει αυτή η γυναίκα (και όχι μόνο αυτή δυστυχώς)? Ποιος θα την ενημερώσει ότι ο φόβος της για πολιτική κρίση είναι η ελληνική πραγματικότητα εδώ και πολύ...πολύ...πολύ καιρό? 
Γιατί τα ακούμε αυτά τα πράγματα? Γιατί δε σκέφτονται πριν μιλήσουν? Γιατί αφού δεν ξέρουν, δε ρωτάνε κάποιον ώστε να μάθουν πριν ανοίξουν το στόμα τους? Πόσα ακόμα γιατί χρειάζονται, που θα σταθούν ικανά ή έστω επαρκή, ώστε να συγκροτηθεί μια τόση δα αλλαγή?

Υ. Γ.4: Ένα τελευταίο σχόλιο. Δε μπορώ να ακούω άλλους εθνικούς σωτήρες. Όλοι θέλουν να μας σώσουν αλλά κανείς δεν το κάνει. Πολλά λόγια, λίγα έργα. Έχουμε στην κυριολεξία πήξει στους "επάρατους" εθνικιστές και ποιος μας σώζει!

Υ. Γ. 5: Το παρακάτω τραγούδι αναφερόμενο στη "σκουριά" (Black Label Society - Rust) έχει δύο σοφούς στίχους που περιγράφουν όσα ζούμε πολιτικά. "All that shines turns to rust. All that stands in time turns to dust."

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΠΟΔΑΣ!!!

Ζούμε θα έλεγα μέρες βουτηγμένες στο παράλογο. Πολιτικά και κοινωνικά. Καθημερινά διατυπώνονται ακραίες απόψεις και στάσεις, οι οποίες βέβαια εφαρμόζονται κιόλας μέσα στο πλαίσιο της παράνοιας που ζούμε. Είμαστε στην ουσία μπροστά από ένα πολύ παράλογο και σουρεαλιστικό σταυροδρόμι, όπου με ένα πολύ περίεργο τρόπο τα αντίθετα πολιτικά άκρα συγκλίνουν. Μα πως γίνεται αυτό?

Αυτό αποτελεί εύλογο ερώτημα, το οποίο διατυπωμένο σε έλλογους καιρούς θα είχε την έννοια του ρητορικού ερωτήματος. Ωστόσο, όπως προανέφερα ζούμε σε παράλογους καιρούς οπότε το ερώτημα επιδέχεται (ή καλύτερα απαιτεί) απάντηση. Σε αναζήτηση λοιπόν αυτής της απάντησης, ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να το προσεγγίσει διαφορετικά και ανάλογα με την οπτική του και τον προσανατολισμό του. Και αυτό διότι ζούμε στους καιρούς που μάλλον έχει γίνει η παραδοχή ότι γενικά αποδεκτή πραγματικότητα δεν υφίσταται. Ο καθένας κουβαλάει τη δική του, κατά το δοκούν.

Οπότε σε αυτή τη βάση και σκεπτόμενη τον πολιτικό παραλογισμό που ζούμε εδώ και καιρό και ο οποίος προβλέπεται να κρεσεντάρει το προσεχές Σαββατοκύριακο κάθισα να σκεφτώ τη δική μου εκδοχή στο ερώτημα αναφορικά με το πως γίνεται δύο αντίθετα άκρα να συγκλίνουν. Και επειδή δεν είμαι και κανένας φωστήρας, αλλά ένας απλός άνθρωπος είπα να στηριχθώ στην στέρεη γνώση που μου έχουν παράσχει τα βιβλία.

Συνεπώς κατ' εμέ δύο τινά ισχύουν. Είτε πρόκειται για επαλήθευση του νόμου της φυσικής ότι τα ετερώνυμα έλκονται, είτε ισχύει αυτό που περιέγραψε πολύ εύστοχα ο αγαπημένος μου Νίτσε ότι δηλαδή "Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας."

Κλείνοντας, όσο βλέπω τις μέρες να πλησιάζουν και την Κυριακή να αχνοφαίνεται ευτυχώς ακόμα μέσα μου ελπίζω και προσπαθώ να ονειρεύομαι αισιοδοξώντας. Βέβαια πολύ φοβάμαι ότι όσους ακόμη απεγνωσμένα θέλουμε να ελπίζουμε, θα έρθει η ώρα που θα μας πούνε και χαζούς και πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να έχουν και δίκιο. 

Αλλά όπως είχα αναφέρει και σε δύο πιο παλιές αναρτήσεις (πατήστε εδώ και εδώ) κάποιοι και μέσα στο "σκοτάδι" επιλέγουν να κοιτάνε τ' αστέρια...μέσα σε αυτούς και εγώ διότι πιστεύω ότι συνήθως οι άνθρωποι όπου κοιτάμε εκεί κατευθυνόμαστε (κάποιες φορές συνειδητά και κάποιες ασυνείδητα). Επομένως, επιλέγοντας να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, συνειδητά και ασυνείδητα, οδηγούμαστε στο να ελπίζουμε, αποφεύγοντας ωστόσο την αεροβασία.

Y. Γ.: Αντί υστερόγραφου, ακολουθεί η μουσική μου εκδοχή απέναντι στο παράλογο και στην πολιτική παράνοια της εποχής που ζούμε!

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ, ΜΙΑ ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ!!!

 Ο Σίσυφος υπήρξε μια πολύ ιδιαίτερη μορφή της ελληνικής μυθολογίας . Υπήρξε ο ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας (Κόρινθος) και ο μύθος του είναι πολύ ενδιαφέρον, κάπως σκοτεινός και ανατριχιαστικά επίκαιρος.

Αρχικά όλα ξεκινούν από το ίδιο του το όνομα, Σίσυφος, που θα πει πολύ σοφός. Όσο για το μύθο γύρω από το όνομά του, όλα άρχισαν όταν ο Δίας αποπλάνησε την Αίγινα (κόρη του ποταμού και θεού Ασωπού). Ο Ασωπός ζήτησε από τον Σίσυφο να τον ενημερώσει σχετικά, με αντάλλαγμα μια πηγή με νερό που θα ανάβλυζε ασταμάτητα από την ακρόπολη της πόλης του.

Ο Σίσυφος γνώριζε πολλά και τα είπε στον Ασωπό, ο οποίος κυνήγησε τον Δία. Ωστόσο ο Δίας ξέφυγε και έτσι ο Ασωπός τιμώρησε το Σίσυφο στέλνοντάς τον στον Άδη. Βέβαια ο Σίσυφος επιβεβαιώνοντας το όνομα του, την εξυπνάδα και την πονηριά του κατάφερε να φυλακίσει τον Άδη, ο οποίος δε μπορούσε πλέον να πάρει τις ψυχές των νεκρών με αποτέλεσμα ο κόσμος να γεμίσει από τραυματισμένα, ακρωτηριασμένα και ανήμπορα έμψυχα όντα. 

Οι θεοί αναστατώθηκαν και ο Άρης ελευθέρωσε τον Άδη από τα δεσμά του (καθώς ο Πλούτωνας δε μπορούσε να βλέπει ερειμωμένη την αυτοκρατορία του), στέλνοντας ξανά τον Σίσυφο στον Άδη. Ωστόσο,εκείνος όντας πονηρός, είχε πει στη γυναίκα του να μη θάψει το σώμα του και ζήτησε από τον Άδη τρεις μέρες για να επιστρέψει στη γη και να φροντίσει το ζήτημα. Ο Άδης το δέχτηκε όμως ο Σίσυφος δεν επέστρεψε. Έτσι ήρθε η σειρά του Ερμή να τον πάει στον Άδη και η τιμωρία του Σισύφου από τους «κριτές των νεκρών» ήταν να κουβαλάει ένα βράχο στην κορυφή ενός βουνού και κάθε φορά που θα φτάνει στην κορυφή, η πέτρα δεν θα σταθεροποιείται και θα πέφτει από την άλλη. Αυτή η τιμωρία είναι αιώνια για τον «νικητή» του Άδη.

Συνεπώς, το επιμύθιο αυτού του μύθου εντοπισμένο στο σήμερα είναι ότι η πανουργία και η κακώς εννοούμενη εξυπνάδα πολλών ανθρώπων του πολιτικού, κοινωνικού, θρησκευτικού αλλά και καθημερινού φάσματος καθώς και η κοντόφθαλμη αντίληψη τους περί ευδαιμονίας κατάφεραν και συνεχίζουν δυνατά και με χειρουργική ακρίβεια να κάνουν βαθιές τομές στο χιλιοταλαιπωρημένο σώμα της Ελλάδας, καθιστώντας την ένα ανίατα νοσούντα οργανισμό και κάνοντας το μύθο του πανούργου και πονηρού Σισύφου πιο επίκαιρο από ποτέ.

Παράλληλα μία άλλη εκδοχή αυτού του μύθου συναντιέται και στο έργο ενός πολύ μεγάλου συγγραφέα, του Αλμπέρ Καμύ και συγκεκριμένα στο βιβλίο του "Ο Μύθος του Σισύφου". Πρόκειται για ένα δοκίμιο πάνω στο παράλογο. Βέβαια και εδώ το βάρος του επιμυθίου εξακολουθεί να είναι το ίδιο αλλά εδώ ο συγγραφέας αλλάζει την οπτική γωνία. 

Δηλαδή για τον Καμύ, ο μύθος του Σισύφου αποτελεί μία έκφανση του παραλόγου και στην ουσία ο ίδιος ο Σίσυφος είναι ένας παράλογος ήρωας που τα πάθη του τον στιγμάτισαν περισσότερο και από το ίδιο του το μαρτύριο που αποτέλεσε τη φοβερότερη τιμωρία. 

Η τιμωρία της χωρίς όφελος και ελπίδα εργασίας, ως ποινή της πανουργίας και της πονηριάς ενός ανθρώπου που ζει σε ένα παράλογο και χωρίς έννοια περιβάλλον. Το ίδιο περιβάλλον που και εμείς ζούμε σήμερα προσπαθώντας να πληρώσουμε το τίμημα της πανουργίας και της πονηριάς μιας καθόλα παράλογης πολιτικής στην οποία ωστόσο σχεδόν όλοι μας πήραμε μέρος, συνειδητά ή ασυνείδητα, και συνεπώς διαμορφώσαμε.

Υ. Γ.1: Εγώ απλά αναρωτιέμαι: Υπάρχει ελπίδα να αποσοβηθεί αυτή η τιμωρία μας να προσπαθούμε για αυτό που φαντάζει μάταιο? Και αν ναι ποιος είναι ο τρόπος (πρακτικά όχι θεωρητικά)?

Υ. Γ.2: Κάπου διάβασα τη δήλωση κάποιου (δε μπορώ να θυμηθώ ποιος το είπε αν και η σημασία είναι στο τι είπε και αυτό το θυμάμαι) "Εσείς πολιτικοί που διατείνεστε ότι είστε μπροστά μας, βγείτε επιτέλους μπροστά μας" (και θα συμπληρώσω εγώ) και έστω και την ύστατη ώρα πράξτε τα δέοντα.

Υ. Γ.3: Στην πρώτη σελίδα του βιβλίου του Καμύ, ο συγγραφέας έχει πολύ εύστοχα (κατ εμέ) προσθέσει τα σοφά λόγια ενός μεγάλου λυρικού ποιητή του Πίνδαρου: "Ω ψυχή μου, μη ζητάς αθάνατη ζωή, αλλ' επιδίωκε μονάχα ο,τι μπορείς να κατορθώσεις." από τον 3ο Πυθιόνικο

Υ. Γ.4: Είχα σκοπό να βάλω άλλο τραγούδι αλλά τελευταία στιγμή σκέφτηκα πως με τόσα παράλογα, θα ταίριαζε ένα παράλογο τραγούδι. Δε συμπαθώ τον τραγουδιστή παρά μόνο αυτό το τραγούδι. Από πολλούς έχει χαρακτηριστεί στιχουργικά παράλογο. Για άλλους (μέσα σε αυτούς και εγώ) θεωρείται ένα τραγούδι με τόσο παράλογους στίχους, όσο είναι αναγκαίο για να επιτευχθεί μια πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα ευελιξία στην ερμηνεία και στο τι σημαίνει για τον καθένα. Για μένα ας πούμε έχει την ερμηνεία του, αλλά μην ξεφεύγω...Robbie Williams - Me And My Monkey

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ Ή ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΗ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ!!!

Αρχικά καλό μήνα να έχουμε! Το καλοκαιράκι ημερολογιακά τουλάχιστον, μας άνοιξε την πόρτα. Βέβαια οι εξελίξεις τρέχουν, το ίδιο και η επικαιρότητα και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα κληθούμε να αποφασίσουμε για το (πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικό) μέλλει γενέσθαι αυτής της ταλαιπωρημένης πατρίδας.

Την έχουν γονατίσει, μας έχουν γονατίσει αλλά δυστυχώς δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Σε καθέναν από μας αντιστοιχεί μερίδιο ευθύνης και συνευθύνης. Όλοι είμαστε η Ελλάδα! Οπότε θα ήταν σώφρον να μην αποποιούμαστε τις μικρές ή μεγάλες ευθύνες μας. Το δεδομένο και σημαντικό είναι ότι υπάρχουν αρά καθόρισαν, καθορίζουν και θα καθορίσουν την ελληνική πραγματικότητα.

Σκεπτόμενη λοιπόν σε αυτή τη βάση και έχοντας περάσει επαρκές χρονικό διάστημα σπουδάζοντας πολιτικές επιστήμες (πριν αποφασίσω να ασχοληθώ και με τη Νομική) και ύστερα από ουκ ολίγες ώρες πάνω από βιβλία πολιτικής θεωρίας, ανάλυσης και ιστορίας έχω καταλήξει σε ένα συμπέρασμα:

Όλες οι τεκμηριωμένες θεωρίες και αναλύσεις αναφορικά με τις πολιτικές επιστήμες αποτελούν το στέρεο έδαφος και το αναγκαίο εφόδιο για μια ορθά δομημένη και επιστημονικά άρτια πολιτική θέση. Ωστόσο, η μαγεία της τέχνης πολύ άνετα κάποιες φορές μπορεί να αποδυναμώσει ή ακόμα και να παρακάμψει τέτοιες θεωρητικοεπιστημονικές αναφορές, με την αόρατη αλλά πανίσχυρη δύναμή της να μιλάει εκεί που πραγματικά κατοικεί η λογική - στην καρδιά μας - χωρίς δύσκολες έννοιες, με λόγια απλά πλην όμως τίμια, ειλικρινή και ουσιαστικά.

Κάτι τέτοιο ισχύει και στην παρακάτω περίπτωση, όταν ο Μπρεχτ έγραψε το ποίημα "Άννα μην κλαις", ο μοναδικός Μάριος Πλωρίτης το μετέφρασε, ο Θάνος Μικρούτσικος το μελοποίησε και η  (τα λόγια είναι φτωχά για να την περιγράψουν) Μελίνα Μερκούρη "έντυσε" με τη φωνή της.

Υ. Γ.1:  Αυτή είναι μία από τις περιπτώσεις που κανένας θεωρητικός της πολιτικής επιστήμης ή αναλυτής δε θα μπορούσε τόσο εύγλωττα να σκιαγραφήσει σε καμία θεωρία και σε κανένα πολιτικό κώδικα.

Υ.  Γ.2: Σχετικά με τις επερχόμενες εκλογές απλά θα παρατηρήσω οτι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν το σοφό "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού"...συνεπώς εύχομαι να περιοριστούν αν δε γίνεται να εξαλειφθούν οι περιπτώσεις ανθρώπων που θα πάνε να ψηφίσουν μόνο και μόνο για να ελαφρύνουν την τσέπη τους από το ψηφοδέλτιο ή γιατί σκέφτονται πως αφού είναι εκλογές και πάνε όλοι, ας πάω και εγω!

Ο ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΙΔΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΔΕΕΣ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ!!!

Μπήκα σήμερα στο μετρό, άρπαξα γρήγορα γρήγορα μια εφημερίδα και κατέβηκα τα σκαλιά. Κάθομαι και αρχίζω να διαβάζω ακούγοντας μουσική. Σελίδα 12...ρεπορτάζ για τις αιγυπτιακές εκλογές, τις πρώτες θεωρητικά ελεύθερες και δίκαιες εκλογές. Στη φωτογραφία του άρθρου, το δάχτυλο μιας Αιγύπτιας βαμμένο μπλε με μελάνι μετά την ψηφοφορία για να εξασφαλίσουν έτσι, λέει, το αδιάβλητο των εκλογών...

Συνειρμικά έρχεται στο μυαλό μου η περίοδος της λαϊκής αντικυβερνητικής εξέγερσης εναντίον ενός πολωμένου και αγκιλωμένου καθεστώτος.

Συνειρμικά σκέφτομαι τις δικές μας περσινές εξεγέρσεις. Τις ειρηνικές συναντήσεις στους δρόμους, με συνθήματα που είχαν νόημα αλλά κυρίως με ανθρώπους που στα μάτια τους έβλεπες τη σπίθα της δημιουργικής αγανάκτησης. Αυτό το συναίσθημα που σε κάνει να θες να ξεχυλίσεις και να τα παρασύρεις ολα μαζί σου, που σε κάνει να νιώθεις οτι αυτό που έχεις μέσα σου είναι τόσο έντονο που το κορμί σου δεν έχει τη δύναμη να το συγκρατήσει. Έτσι ένιωθα εγω στις πορείες. Αλλά έτσι έβλεπα και τους γύρω μου. Οπότε με ενα χαμόγελο έλεγα...ωραία είμαστε πολλοί οπότε σίγουρα υπάρχει ελπίδα και ορίζοντας.

Υπάρχει όμως? Αναρωτιέμαι. Ποιός ή τι ευθύνεται για αυτό το κατέβασμα των μηχανών?...που πήγε η δυναμική μας?...τίποτα δεν αλλάζει με την ακινησία...Άραγε τι είναι αυτό που άλλαξε τα πράγματα και συμπεριφερόμαστε σα να επαφιόμαστε σε κάτι που θα μας σώσει? Ειλικρινά ποιοί είδαν κάτι και δεν το λένε? Διαφορετικά γιατί τόση απάθεια?

Στη Φυσική στο σχολείο όταν μαθαίναμε για τη δράση, μαθαίναμε και για την αντίρροπη δύναμη, την αντίδραση. Οι πολιτικοί δρουν σχεδόν ερήμην μας και σίγουρα εναντίον μας αλλά εμείς γιατί δεν αντιδρούμε? 

Επίσης στο σχολείο μαθαίναμε στις Αρχές Φιλοσοφίας το "Cogito Ergo Sum" - "Σκέφτομαι άρα υπάρχω" του Descartes. Γιατί αφού το ξέρουμε το αποφεύγουμε? 

Βέβαια είναι γεγονός οτι μεταξύ δικαίου και αδίκου δεν υπάρχει ίση απόσταση και αυτό γιατί δεν υπάρχει ίση απόσταση μεταξύ αυτού που υποδουλώνει και αυτού που υποδουλώνεται. Είναι δεδομένο οτι αυτός που υποδουλώνει χαράσσει, αποφασίζει και επιβάλλει.

Είναι βλέπετε και αυτή η ρημάδα η Αναγέννηση που μας άφησε πολιτιστική προίκα την λατρεία στον Πλάτωνα. Χωρίς αυτό όλα αυτά θα ήταν απλά διαπιστώσεις μεταξύ τύρου και αχλάδου και οχι η πικρή διαπίστωση οτι η κλασική Ελλάδα κατόρθωσε να κληροδοτήσει υψηλές έννοιες καθώς και θεμελιώδη δικαιώματα και ιδανικά που εμείς διανύουμε την περίοδο που πασχίζουμε ακόμα να καταννοήσουμε πόσο μάλλον να διεκδικήσουμε - κατοχυρώσουμε.

Υ. Γ: Βέβαια υπάρχει και η οδός της επανάστασης...αλλά θέλει γερά στομάχια...ας ελπίσουμε στις 17 του Ιούνη να σημάνουν οι καμπάνες...

Don't you know

They're talking about a revolution

It sounds like a whisper

Don't you know

They're talking about a revolution

It sounds like a whisper

While they're standing in the welfare lines

Crying at the doorsteps of those armies of salvation

Wasting time in the unemployment lines

Sitting around waiting for a promotion

Poor people gonna rise up

And get their share

Poor people gonna rise up

And take what's theirs

Don't you know

You better run, run, run

Oh I said you better

Run, run, run

Because finally the tables are starting to turn

Talking' about a revolution

(LED) ZEPPELIN...ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΦΟΝΤΟ!!!

Άλλη μια πολύ συννεφιασμένη και κρύα μέρα στο Λονδίνο. Ξύπνησα νωρίς νωρίς λόγω δουλειάς...Πίνω καφέ, κάνω μπάνιο, ντύνομαι και φεύγω...Ανοίγω την εξώπορτα και νιώθω το κρύο τόσο έντονο που μια μικρή ανατριχίλα κάνει για λίγο την ανάσα μου να κομπιάσει...Ασυναίσθητα μιλάω φωναχτά στον εαυτό μου..."Που πας? Γύρνα πίσω στη ζέστη σου!" Δυστυχώς όμως έτσι είναι με τις δουλειές...πρέπει να τις κάνεις...είναι εξάλλου η ημερήσια υπενθύμιση οτι ανήκεις κάπου που οι υποχρεώσεις είναι κανόνας του παιχνιδιού...Περπατώντας λοιπόν στην ευθεία του σπιτιού μου μέχρι το μετρό και έχοντας στα αυτιά μου τα ακουστικά για να ακούω τη μουσική μου, σκεφτόμουν διάφορα...

"Άντε να περάσουν οι μέρες να πάω Αθήνα..."

"Κοίτα να δεις όλα τα σπίτια έχουν σκαλωσιές...κατασκευαστικός οίστρος λόγω Ολυμπιακών..."

"Τι αστείο που είναι να βλέπεις τα σπίτια να καπνίζουν...από το αέριο βλέπεις κάπου και που να ξεφεύγει μια τολύπη καπνού..."

"Αχ άντε να μπω στο μετρό να ζεσταθώ λιγάκι...Έπρεπε να πάρω και το κασκόλ μου..."

"Εκλεισα την καφετιέρα άραγε ή το φαντάστηκα?..."

"Τι ωραίο δέντρο αυτό...πάω στοίχημα οτι όταν έχει ήλιο οι ακτίνες του θα περνούν μέσα από το φύλλωμα σα σταγόνες φωτιάς..."

Κάπου μέσα σε αυτές και άλλες σκέψεις, ένας ήχος κατάφερε να ενοχλήσει τα πολύ όμορφα τραγούδια που άκουγα και τις σκέψεις μου...Λίγο ξεβολεμένη σηκώνω τα μάτια μου ψηλά (είναι μάλλον αντανακλαστική κίνηση...λες και στον ουρανό είναι όλες οι απαντήσεις, όλα τα όνειρα)...τίποτα όμως...ο ήχος εξακολουθούσε να ακούγεται και να πλησιάζει σε σημείο που με έκανε να σταματήσω και να κοιτάξω ψηλά κάνοντας μια, ανευ λογικής, σβούρα γύρω από τον εαυτό μου...

 

Και να...η αιτία της ξαφνικής αναταραχής! Το Αγγλικό Zeppelin έκανε την εμφάνιση του στους πολύ μελαγχολικούς λευκογκρί ουρανούς του Λονδίνου...Έχουμε Ολυμπιακούς βλέπετε...Όλα εδω το φωναζουν...οι σκαλωσιές στα σπίτια, τα έργα στους δρόμους, τα έργα στο μετρό, οι διαφημίσεις στην τηλεόραση, οι σοκολάτες Dairy Milk που έχουν δώσει πακτωλό χρημάτων για διαφήμιση και εισητήρια, και τώρα το Zeppelin...

Λες και δεν φτάνουν οι χιλιάδες κάμερες CCTV στο Λονδίνο που όλα τα βλέπουν και τα καταγράφουν, χρειάζεται και το θορυβώδες Zeppelin για την απειροελάχιστη πιθανότητα να ξεφύγεις από το διαπεραστικό, αγενές, γαλάζιο αγγλικό μάτι...μόνο που δεν είναι μόνο οτι σε παρακολουθεί...(αυτό το έχουμε πάρει απόφαση εξάλλου)...είναι που πρέπει αδιαλείπτως να σου χαλάει τη διάθεση αυτός ο διαπεραστικός ήχος της μηχανής του, υπενθυμίζοντας σου οτι και το βλέμμα να σηκώσεις ψηλά θα νιώσεις μία τέντα κακώς εννοούμενης ασφάλειας και όχι την αναφέρετη ελευθερία οτι σηκώνοντας το κεφάλι ψηλά έχεις τουλάχιστον τον ουρανό!

Γρήγορα βγάζω τη φωτογραφική από την τσάντα μου και βγάζω 2-3 φωτογραφίες...έπειτα την ξαναβάζω μέσα, ξαναβάζω τη μουσική μου, βάζω τα χέρια στις τσέπες και μπάινω στο μετρό...

Υ. Γ.1: Σήμερα το πρωί πίνοντας τον καφέ μου στο δωμάτιο και ακούγοντας μουσική μέχρι να φύγω...παρατήρησα ότι μάλλον διαθέτω την πιο ρομαντική ορχιδέα...με τα ανθισμένα λουλούδια της είναι σχεδόν έτοιμη να δημιουργήσει μια πλήρη καρδιά...

Υ. Γ.2: Νομίζω πως σε αυτή την αναρτηση κολλάνε οι Led Zeppelin...και συγκεκριμένα το παρακάτω τραγούδι...διότι όσο και να προσπαθούν...ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!!

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ!!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΟΝΑΝΕ(!)(?)

Τα Άνθη του Κα(λ)(κ)ού?

Για μένα οι προτάσεις είναι σαν ένα μαγικό φίλτρο με σπουδαία δυνατότητα ύψωσης ή κατακρύμνησης ανθρώπων, καταστάσεων και ιδεών. Οι λέξεις είναι τα ειδικά βότανα και η σειρά των λέξεων, που δημιουργούν το νόημα, είναι το απαραίτητο μαγικό ξόρκι που κάνει με το ραβδί-μολύβι του ο δημιουργός τους. 

Επίσης οι προτάσεις είναι βέλη στη φαρέτρα του καθενός μας. Με τη διαφορά ότι τα βέλη μερικών έχουν στρογγυλεμένες μύτες με σκοπό να ξυπνήσουν, να εμπνεύσουν, να ταρακουνήσουν. Ενώ υπάρχουν και κάποιοι με βέλη που η μύτη τους είναι ακονισμένη για να φθείρουν, να αλλοιώσουν και αν εν τέλει τα καταφέρουν να σκοτώσουν ανθρώπους και ιδέες.

Με βάση τις παραπάνω παρατηρήσεις σκεφτόμουν τα λόγια ενός σπουδαίου συγγραφέα... του Bernard Shaw 

"Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε «γιατί». Εγώ τα ονειρεύομαι όπως θα ήθελα να είναι και σκέφτομαι γιατί όχι".

  

Σε πείσμα της κατάστασης που ζούμε, σε πεισμα της εποχής, σε πείσμα της μιζέριας, σε πείσμα όλων όσων θέλουν να με προσγειώσουν με τη βία σε μια πραγματικότητα, ποιότητα και ύφος ζωής πολύ μακριά από μένα και γενικά σε πείσμα κάθε πείσματος γενικά...

Εγώ αποφασίζω να κλείσω τα μάτια...να ανοίξω τα μάτια της πραγματική λογικής που κατοικούν στην καρδιά, να ανοίξω το μυαλό μου στη φαντασία μου και περπατώντας στο δρόμο, μιλώντας με ανθρώπους, ακούγοντας τη μουσική μου, διαβάζοντας τα βιβλία μου και παρατηρώντας γύρω μου, να χαμογελάσω και να πω ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ...όλα μπορούν να πάνε κατ ευχήν. 

Ακόμα και αν τα εμπόδια είναι δυσθεώρητα, ακόμα και αν η ανθρωπιά των ανθρώπων είναι ολικώς ή μερικώς παραδομένη...αποφασίζω οτι εν γνώσει μου και ηθελημένα θέλω να παραμείνω αθεράπευτα ονειροπόλα...και ας μου βγει και σε κακό, που λέει και ο Αύγουστος του Παπάζογλου! Είναι εξάλλου το μοναδικό μου "όπλο" (άκακο αλλά πανίσχυρο) σε ό,τι δε μου αρέσει, σε ό,τι δεν αναγνωρίζω και δε θέλω να αναγνωρίσω, σε ό,τι με θλίβει, σε ό,τι με στενοχωρεί και γενικά σε οτιδήποτε δε μου αφήνει το περιθώριο να ανέβω σκαλί για να απομακρυνθώ από όλα τα προηγούμενα που δε θελω και δεν διατίθεμαι να θελήσω...

Υ. Γ.: Σήμερα το πρωί χαζεύοντας, είδα κάπου οτι σαν χθες γεννήθηκε ο πιο αγαπημένος μου ζωγράφος...Salvador Dali...λάτρης του ονείρου και της φαντασίας... ελευθερωμένη να απλωθεί στο + άπειρο!

 

ΔΕ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ...ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΤΙΣ ΓΥΡΙΣΑΜΕ!!!

Ζούμε και επίσημα την επαύριο των εκλογών...και δε μιλάμε για αλλαγή του πολιτικού τοπίου αλλά για ολική επαναφορά. Οι επιλογές μας γύρισαν το πηδάλιο 360 μοίρες. Επιτέλους έπαψε ο άκαρπος δικομματισμός που ουσιαστικά υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια μια αντιπαραγωγική ή και ανύπαρκτη προσπάθεια για αντιπολίτευση μεταξύ δύο κομμάτων που χρόνο με το χρόνο πετύχαιναν να χάνονται όλο και περισσότερο στη μετάφραση. 

Παρόλα αυτά όμως υπάρχει και κάτι ακόμη που προσδιορίζει το σημερινό πολιτικό πεδίο και δε νομίζω οτι απλά το προσδιορίζει αλλά το στιγματίζει. Είχα γράψει και προ ολίγων ημερών για την πιθανή είσοδο στη Βουλή της Χρυσής Αυγής (πατήστε εδώ) αλλά μέσα μου πίστευα πως δε μπορεί...είναι απλά μια υπερβολική δήλωση και δε μπορεί θα ξεπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα ως παρωχυμένη. Πόσο ηλίθια υπήρξα! Αποδεικνύεται περίτρανα οτι η άκρατη ναζιστική και εθνικιστική τάση για μερικούς (αν και διαπιστώνω με λύπη οτι είναι πολλοί) δεν αποτελεί όπως για όλους εμάς μια παρωχυμένη ιδέα. 

Δυστυχώς διαπιστώνω οτι ζούμε σε μια παρωχυμένη πραγματικότητα, στερημένη από κάθε έννοια πολιτικής συνείδησης και ταυτότητας, όπου η πρόσφατη δραματική και μαύρη ιστορία μας δεν κατάφερε να αποτυπώσει κανένα δίδαγμα για τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος. Αν ξεχνάμε τόσο εύκολα γεγονοτα τόσο κοντινά χρονικά, τότε δε μπορούμε παρά να καταλήξουμε μια θλιβερή σκιά μιας άλλοτε εμπνευσμένης και πολυπολιτισμένης χώρας.

Υ. Γ.1: Σκέφτηκαν τα παρακάτω λόγια όσοι χθες ψήφισαν πριν εν τέλει ψηφίσουν?  

Υ. Γ.2: Άραγε σε ποιο δρόμο βαδίζουμε...?

ΒΑΛΕΙ ΟΜΟ ΒΓΑΛΕΙ ΒΡΩΜΟ???

Καλημέρα σε όλους! Σήμερα παραμονή των εκλογών αποφάσισα να σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία με ηθικό δίδαγμα που επίσης πιστοποιεί ότι οι σχολικές γνώσεις είναι και χρήσιμες αλλά και κατά ένα αστείο τρόπο πάντα επίκαιρες. 

Λοιπόν... Κάποτε στις αρχές της νέας χιλιετίας, η Pansofix (η αφεντιά μου) πήγαινε Λύκειο με κατεύθυνση θεωρητική... Ως κλασικό παιδάκι και εγώ μετά το σχολείο έκανα ιδιαίτερα μαθήματα στα θεωρητικά με την κυρία Χωβαδά. Η κυρία Χωβαδά λοιπόν είναι η συμπρωταγωνίστρια της ιστορίας και η υπέρτατη μορφή που σημάδεψε τα σχολικά μου χρόνια. 

Η συγκεκριμένη φιλόλογος υπήρξε και νεοδιορισμένη φιλόλογος στο σχολείο της μαμάς μου όταν ήταν και εκείνη στην ηλικία μου και μετά από πολλά χρόνια κατά τύχη τη βρήκαμε για να βοηθήσει και μένα. Από την κυρία Χωβαδά έχει περάσει σχεδόν όλη μου η οικογένεια αλλά και πολύς άλλος κόσμος καθότι όπως συνήθιζα να της λέω...

- Όποια πέτρα και αν σηκώσεις κάπου θα υπάρχει και η κυρία Χωβαδά.

Επίσης η κυρία Χωβαδά είχε και ένα παρατσούκλι...η κυρία με τα Κοτόπουλα γιατί κάθε φορά που έψηνε κοτόπουλο και κάναμε μάθημα έτρεχε να το σώσει από βέβαιο κάψιμο, πάντα στο παρα πέντε (φωνάζοντας αχ το κοτόπουλο πάλι!)...Οι λέξεις είναι φτωχές για να την περιγράψουν...υπέρτατη μορφή με το πιο αεράτο χτένισμα...σα φωτοστέφανο ήταν...

Τέλοσπάντων, η κυρία Χωβαδά, πάντα ευρηματική, προσπαθούσε να βρει έξυπνους και χιουμοριστικούς τρόπους για να με κάνει να θυμάμαι τη Γραμματική στα Αρχαία. Ένας από αυτούς τους τρόπους αφορούσε τα ανώμαλα παραθετικά και συγκεκριμένα τα παραθετικά του επιθέτου "Ολίγος". Συνήθιζε δηλαδή να μου λέει...

-Λοιπόν Σοφάκι το επίθετο ολίγος δεν έχει ομαλά παραθετικά.

-Μάλιστα κυρία Χωβαδά.

-Αλλά για να μη ξεχνάς τα παραθετικά του, να θυμάσαι το απορρυπαντικό ΟΜΟ...Θυμάσαι Σοφάκι τη διαφήμιση "Βάλει ΟΜΟ βγάλει βρώμο"? Τα αρχικά του σχηματίζουν τα παραθετικά. Δηλαδή Ολίγος - Μείων - Ολίγιστος... (γέλια)

-(γέλια)...καλά κυρία Χωβαδά δεν παίζει να το ξεχάσω ούτε στα άπειρα σύμπαντα...

Έτσι και έγινε λοιπόν...μια σχολική γνώση τόσα χρόνια μετά το σχολείο έρχεται να τυλίξει τις σκέψεις μου σχετικά με την εκλογική - πολιτική επικαιρότητα. Διότι τα κόμματα είναι 32 αλλά δυστυχώς τα παραθετικά μόνο τρία...οπότε χρήσιμο θα ήταν, αξιολογώντας πολιτικούς και κόμματα πριν ψηφίσουμε, να τους κατατάξουμε σε μια από τις τρεις ομάδες (ΟΛΙΓΟΣ - ΜΕΙΩΝ - ΟΛΙΓΙΣΤΟΣ). Και έπειτα με το χέρι στην καρδιά και το μυαλό στη θέση του να ρίξουμε υπεύθυνα την ψήφο μας....διότι μετράει και ναι μια ψήφος κάνει τη διαφορά...γιατί συνήθως τα μικρά πράγματα κάνουν τη διαφορά!

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι έλεγε:

«Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που βλέπουν, εκείνοι που βλέπουν όταν τους δείχνουν κι εκείνοι που δεν βλέπουν.» 

Ποιοι θα επιλέξουμε να είμαστε ανήμερα και την επαύριο των εκλογών?

Υ. Γ. 1: Δόξα και τιμή σε αυτή τη μορφή που λέγεται κυρία Χωβαδά. Την αγαπώ και τη σκέφτομαι πάντα γιατί εκτός όλων των άλλων υπήρξε και η φιγούρα που πάντα κοιτώντας με μου έλεγε..."Σοφάκι ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΗΘΟΣ" και με το δάχτυλο της έδειχνε ψηλά...

...με την ελπίδα ότι θα πάψουμε να βαδίζουμε στη λεωφόρο των χαμένων ονείρων...

Υ. Γ. 2: Έχουμε και Πανσέληνο όχι όμως μια τυχαία Πανσέληνο, αλλά μια "σούπερ Σελήνη" γιατί το φεγγάρι θα βρίσκεται στην πιο κοντινή δυνατή απόσταση από τη Γη. Τυχαίο? Μήπως για να μπούμε όλοι μετά την ψηφοφορία πιο εύκολα στη ζώνη του Λυκόφωτος? Όπως και να έχει δε βλάπτει να το κοιτάξουμε και να ονειρευτούμε γιατί όπως λέει και ο αδερφός μου "Τα όνειρα δεν κοστίζουν και δεν πονάνε".

"ΒΡΕΧΕΙ" ΕΚΛΟΓΕΣ!!!

Και επίσημα έχουμε μουχλιάσει...Στο Λονδίνο από το περασμένο Σάββατο βρέχει σχεδόν αδιαλείπτως...Ελάχιστες είναι οι ώρες που μέσα στη μέρα δε βρέχει...Και όταν λέμε βρέχει, βρέχει! Πράγμα που δε βοηθά και ιδιαίτερα το κρύωμά μου, το οποίο εξακολουθεί ακάθεκτο από την προηγούμενη βδομάδα. Δε λέω, τη λατρεύω τη βροχή και πραγματικά το να περπατάς και να βρέχει είναι μοναδικό. Ενώ ουσιαστικά περπατάς απλά στη βροχή, νιώθεις οτι κάνεις κάτι ιδιαίτερο...αλλά με ρέγουλα διότι κλείσαμε βδομάδα με ασταμάτητη βροχή! Έζησα κιόλας αυτό που λένε πως αν στην Αγγλία αρχίσει να βρέχει δε σταματάει αλλά εντάξει φτάνει...μπαίνει και Μάιος...

Στα της επικαιρότητας, σε μια βδομάδα εκλογές...Κυριακή κοντή γιορτή...και σαν ευσυνείδητη πολίτης (λέμε τώρα) είπα να δω τι μπορώ να κάνω για να ψηφίσω και εγώ εστω και από εδώ...Πρώτη σκέψη να τηλεφωνήσω στην Πρεσβεία...Εσάς σας απάντησαν? Διότι εμένα όχι...Έχω συνδεθεί με Κάιρο και περιμένω... Δεν γνωρίζω καν αν μπορώ να ψηφίσω αλλά αν μπορώ θέλω να το κάνω γιατί δε θέλω να αφήσω την τύχη μου σε κανένα, Πάνο ή μη, καμμένο πολιτικό...Αλλά ποιός ξέρει αν θα βρει απάντηση το ερώτημα για την διαδικασια...???

Πάντως εδώ που το συζητούσα με κάτι Άγγλους...όλοι λίγο πολύ μου είπαν...τι σκας? το πολύ πολύ δεν ψηφίζεις σιγα...εμείς στις εκλογές πάμε για μπύρες...Τι θέλω και εγώ και μπλέκω σε τέτοιες συζητήσεις...την πήρα την απάντηση στα μούτρα από ένα λαό με πλήρη απαξίωση σε ότι έχει να κάνει με τα πολιτικά του δικαιώματα, γειώθηκα και ησύχασα...Μήπως να πάω και εγώ για μπύρα? Μην τους κατακρίνω κιόλας χωρίς να το έχω ζήσει...Τι λέω Σαββατιάτικα....!!!!???

Όπως και να έχει το σίγουρο είναι οτι Προφανώς μας κοροϊδεύουν για να πάρουν την ψήφο μας, Προφανώς κάνουν σα λυσσασμένοι για να πάρουν τα ηνία μιας χώρας χωρίς να έχουν καμία βιώσιμη προδιαγεγραμένη πορεία για τους πολίτες της και Προφανώς υπάρχουν άνθρωποι που έτσι ελαφρά τη καρδία θα πάνε να αφήσουν μία ψήφο λες και τους βαραίνει την τσέπη...

Ο ήρωας του Sir Arthur Conan Doyle, Σέρλοκ Χόλμς, συνήθιζε να λέει κατά τις ερευνες του οτι δεν υπάρχει τίποτα πιο απατηλό από το προφανές.




Υ. Γ.: Και κάτι που ταιριάζει τόσο με τον καιρό εδώ αλλά και λίγο με την εκλογική επικαιρότητα..."There´s a calm before the storm"...από C.C.R. (Creedence Clearwater Revival) - Have You Ever Seen The Rain?

ΑΧ ΑΥΤΗ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ!!!

Καλησπέρα σε όλους και χρόνια πολλά! Βρίσκομαι ακόμα στην Ελλάδα, για λίγο ακόμα, και κοντοζυγώνει η επιστροφή στο Λονδίνο! Από τη μια χαίρομαι γιατί θα περάσει ο καιρός και θα έρθει το καλοκαίρι για να επιστρέψω πάλι, από την άλλη στενοχωριέμαι απίστευτα γιατί αφήνω το σπίτι μου και γενικά όλα όσα μου αρέσουν εδώ (και που να πάρει είναι πολλά). 

Ταυτόχρονα όμως καταπίνω και την ψυχή μου γιατί οι υπόλοιπες μέρες μέχρι τον Ιούνιο θα είναι ένας αγώνας δρόμου εξετάσεων διότι και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να χρειαστεί να επιστρέψω το καλοκαίρι για επαναληπτικές εξετάσεις παθαίνω τεταρταίο πυρετό... Αναφορικά με τις μέρες μου στην Αθήνα ήταν υπέροχες!... Είδα την οικογένειά μου και τους φίλους μου και ένιωσα όπως και τα Χριστούγεννα, σαν να μην έφυγα ποτέ, σαν απλά η Αγγλία να είναι μια παρένθεση, κάτι σα ζώνη του λυκόφωτος τώρα που το καλοσκέφτομαι! 

Βέβαια όλες αυτές τις μέρες έγιναν και πολλά. Ανακοινώθηκαν εκλογές, συνέλαβαν και φυλάκισαν τον Τσοχατζόπουλο, πέθανε ο Μητροπάνος! 

Για τις εκλογές έχω να πω πως αν και φαινομενικά έχουμε στα χέρια μας μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δηλώσουμε την αγανάκτηση μας έμπρακτα, αφενός μεν δεν είμαι αισιόδοξη ότι θα το κάνουμε και αφετέρου δεν ξέρω ακόμα και αν το κάνουμε ποιο θα είναι το πρακτικό αντίκρυσμα! Θέλω να πω δηλαδή πως από τον άκρατο δικομματισμό έχουμε φτάσει σε ένα πολυκομματισμό από ενώσεις ανθρώπων που δεν ξέρω κατά πόσο είναι κόμματα, με σκόρπιες ιδέες και με προτάσεις που ακόμα και στις ιδανικότερες των συνθηκών ή στη σφαίρα της φαντασίας μοιάζουν απομακρυσμένες από την πραγματικότητα. 

Αναφορικά με τον Τσοχατζόπουλο, άλλη μια κακοστημένη παρωδία εκτυλίσσεται εδώ και λίγες μέρες με ενδεχόμενη κορύφωση λίγο μετά τις εκλογές! Είναι πραγματικά τραγικά αστείο το πόσο εύκολα μπορεί να νομίζουν κάποιοι ότι διυλίζοντας τον κώνωπα και καταπίνοντας την κάμηλο αποδίδουν δικαιοσύνη!  

Τέλος ο θάνατος του Μητροπάνου αποτελεί το θάνατο ενός έντιμου ανθρώπου, σεμνού και ταπεινού καλλιτέχνη που κατάφερνε να ζωγραφίζει εικόνες στα μυαλά μας με τα τραγούδια του χωρίς καν να το αντιλαμβάνεται και άρα να κορδώνεται για αυτό, ακόμα και σε ανθρώπους (όπως εγώ) που έχουν άλλες μουσικές συνήθειες και επιλογές.

Κατά βάση δηλαδή ακολούθησε το δρόμο της απλότητας. Σχετικά με αυτό, ο Ουγκώ έλεγε πως τα ζώα ζουν βασισμένα στην πραγματικότητα και οι άνθρωποι υπάρχουν βασισμένοι σε αυτό που μπορούν να βρουν αναζητώντας το ιδεατό. Τείνω να πιστεύω όλο και πιο δυνατά πλέον πως αυτό αναζητείται μόνο στην απλότητα!

ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΡΦΙ ΜΕΡΟΣ Β'... ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΟΥ ΓΥΡΙΣΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ!!!

Αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε με όλη την καλή διάθεση μιας και ελάχιστες μέρες με χωρίζουν από την επιστροφή στην Αθήνα και όλα εδώ κινούνται με γνώμονα αυτή την ανεβασμένη διάθεση. Μέχρι και που πήγα χθες στο σπίτι του διάσημου ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς, δημιούργημα του μεγάλου συγγραφέα Sir Arthur Conan Doyle, στη διάσημη οδό 221b Baker Street έβγαλα φωτογραφίες και ήθελα να σας τις δείξω. 

Αλλά οι άτιμοι οι νόμοι του Μέρφι αποδεικνύονται πανίσχυροι. Νόμος: Όταν έχεις καλή διάθεση και πιστεύεις ότι τίποτα δε μπορεί να στη χαλάσει, γελιέσαι γιατί τότε σίγουρα θα βρεθεί κάτι που θα στη χαλάσει. Και εγώ που το πιστεύω και ξέρω ότι τις περισσότερες φορές έτσι είναι, την πάτησα σαν ερασιτέχνης. Για να γίνω πιο σαφής, διάβαζα όπως κάνω καθημερινά, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, αρθρογραφία από κάποιους αγαπημένους μου δημοσιογράφους και έκανα και μια βόλτα από blogs και sites. Ένα από αυτά τα sites ήταν και το Σαν Σήμερα, όπου στην πρώτη σελίδα του έχει μια νέα ψηφοφορία με θέμα: Ποιο κόμμα θα ψηφίσετε στις επικείμενες εκλογές; Στις επιλογές ήταν και η Χρυσή Αυγή αλλά είπα Σόφη κάνε ότι δεν το είδες και συνεχίζω για να ψηφίσω. 

Βλέποντας τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας έρχομαι αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα πολύ σκοτεινή, διότι μέχρι στιγμής, πρώτο κόμμα στη συνείδηση των αγαπημένων συμπολιτών μου είναι η Χρυσή Αυγή με 16%. Για λίγο μου πέρασε μήπως πρόκειται για κακόγουστο και καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο. Αλλά φαίνεται πως καθυστερημένη είμαι εγώ που πιστεύω σε πράγματα που γύρω μου βλέπω να σβήνουν και να πεθαίνουν. 

Από πότε οι Έλληνες ξέχασαν έτσι μονομιάς το παρελθόν τους? Και δε μιλάω μόνο για το λαμπρό αρχαίο κλασικό παρελθόν τους αλλά και για το νεότερο. Είναι δυνατόν αυτές οι τόσο συντηρητικές και δοσίλογες κυβερνήσεις που μας κυβερνούν να έχουν τόσο άμεσο και ταχύ αντίκτυπο στην ιδεολογία μας? Δυστυχώς πίστευα πως δεν είναι δυνατόν. Αχ βρε άτιμε Μέρφι...αδυσώπητοι είναι οι νόμοι σου! 

Εδώ στο Λονδίνο κάνοντας ένα δίκαιο σχετικά με τη συκοφαντική δυσφήμιση και τις  διαθέσιμες νομικές διόδους , διάβασα πως η συκοφαντική δυσφήμιση σταματάει να ισχύει όταν αυτός που συκοφαντείται πεθάνει. Αμέσως σκέφτηκα μα πως? Εμείς στην Ελλάδα από το σχολείο μαθαίναμε ότι οι άνθρωποι αξίζει να ζουν και να πεθαίνουν παλεύοντας για την υστεροφημία τους! Αλλά μάλλον η Ελλάδα αλλάζει και γίνεται κακή και σκοτεινή σκιά της! Όπως έλεγε και ο Χορν: " Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΣΥΝΕΧΩΣ ΞΕΨΥΧΑΕΙ". Εμένα πάντως δε μου αρέσει αυτή η Ελλάδα, δε μου λέει κάτι, δε μου θυμίζει τίποτα γνώριμο, τίποτα οικείο! Πότε γίναμε ρατσιστές, εθνικιστές και ξενόφοβοι? Ας μου πει κάποιος? Πότε?  

Υ. Γ.1: Ειλικρινά ούτε ξέρω το λόγο που βάζω τις φωτογραφίες...δεν έχει νόημα! Αλλά σκέφτομαι ας υπάρχει κάτι όμορφο σε αυτή την ανάρτηση!

 

 

Υ. Γ.2: Πραγματικά νιώθω 1.000.000 μίλια μακριά...