ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΑ...

Τελικά όταν όντως ηρεμούμε έρχονται τα καλύτερα και ενίοτε τα πιο αισιόδοξα. Το διαπίστωσα το φετινό καλοκαίρι και από την καλή και από την ανάποδη. Και από την πλευρά της μη ηρεμίας αλλά και από την πλευρά της γαλήνιας σκέψης που σου προσφέρει μια βαθιά ανάσα και η επακολόλουθη διαπίστωση πως με ηρεμία...όλα καλά θα πάνε. Και έτσι και έγινε λοιπόν.

Το καλοκαίρι ήταν φανταστικό. Οι μέρες στην Κεφαλλονιά πέρασαν σα νεράκι. Με μισή καρδιά έφυγα αλλά με γεμάτη καρδιά από απίστευτες στιγμές. Το φετινό ημερολόγιο παραλίας ήταν...ήταν...ένα πολύ ενδιαφέρον και σχεδόν μαγικό ταξίδι και τώρα που γύρισα θα ενσωματωθεί στο γενικότερο ημερολόγιο του καλοκαιριού που υπήρξε ίσως το πιο περίεργο, ιδιαίτερο, γεμάτο και ενδιαφέρον καλοκαίρι των τελευταίων πολλών χρόνων...Μέσα σε αυτό το καλοκαίρι είδα, άκουσα, έζησα πολλά και επανεκτίμησα αρκετά...κάνοντας για τρίτη φορά σε διάστημα 2 περίπου χρόνων στροφή 180 μοίρες...με κατεύθυνση όλα αυτά που αποτελούν τις φετινές καλοκαιρινές εμπειρίες.

Υ. Γ.1: Πως γίνεται κάθε φορά στην Κεφαλλονιά να πηγαίνω και να γυρνάω άλλος άνθρωπος....για μένα αυτό το νησί τείνει να αποδειχθεί μαγικό...

Υ. Γ.2: Παραμύθια...κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν..σε πείσμα τους και επειδή κάποιους από μας, μας μάθανε να πιστεύουμε σε τέτοια μαγικά κατασκευάσματα...τα παραμύθια υπάρχουν!!!

...ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ...ΚΑΙ ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ!!!

"Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που συνειδητοποιείς ποιος έχει σημασία, ποιος δεν είχε ποτέ, ποιος δεν θα έχει ξανά και ποιος θα έχει για πάντα. Γι' αυτό μη στεναχωριέσαι για ανθρώπους από το παρελθόν σου, υπήρχε λόγος που δεν κατάφεραν να είναι μαζί σου στο μέλλον σου."

Με αυτή τη σκέψη θα κλείσω σήμερα το laptop για το υπόλοιπο των διακοπών, αφού τόσες μέρες ήταν αναγκαίο να το κρατήσω ανοιχτό λόγω ανοιχτών εργασιών με Αθήνα. Σήμερα όμως διευθετήθηκαν όλες οι λεπτομέρειες και επομένως ο υπολογιστής κλείνει...ωσότου αυτό το ευτυχές και αναπάντεχα ιδιαίτερο ταξίδι στην αγαπημένη μου Κεφαλλονιά λάβει τέλος...και τα κεφάλια μπουν και πάλι μέσα...

Ωστόσο τα ηλιοβασιλέματα και τα βράδια στην παραλία είναι ακόμη μπροστά...και μαζί με τα προηγούμενα δημιουργούν ένα εκπληκτικό ημερολόγιο παραλίας για το γενέθλιο έτος 2012...που ως τώρα αποδεικνύεται ιδιαίτερο και θεωρητικά προμηνύεται ενδιαφέρον...

Y. Γ.: ... αποσιωπητικά...το έχω ξαναπεί...μεγάλο σημείο στίξης...λέει πολλά και επιτρέπει να εννοηθούν περισσότερα...

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑΣ...

Έλα να παίξουμε.

Θα σου χαρίσω την βασίλισσα μου

( Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη

Τώρα πια δεν έχω αγαπημένη )

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου

( Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου

Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα )

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;

( Τραβάνε μπρος , τυφλοί , χωρίς καν όνειρα ) 

Όλα , και τ’ άλογα μου θα σ’ τα δώσω

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω

Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει

Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη

Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου

Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά

Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.
(Μ. Αναγνωστάκης - Το Σκάκι)

 

Μύρτος 04/08/2012...μια Αθηναϊκή παρέα με συντροφιά ένα υπέροχο ελλειπτικό φεγγάρι 2 ημερών...πέρασε ένα αξέχαστο βράδυ σε μια παραλία που η μαγεία υπάρχει σε αφθονία...αλλά και η παρέα ήταν μοναδική...

Y .Γ.1: Ειλικρινά κάντε ένα κόπο και ακούστε το τραγούδι...είναι πολύ ωραίο...

Υ. Γ.2: Μια σοφή ψυχή, χθες, μου ψιθύρισε ένα μεγάλο μυστικό...και μαζί με τη δροσούλα και την αύρα της θάλασσας του Μύρτου μου γαργάλισαν το αυτί...."Σοφάκι όταν ηρεμούμε έρχονται τα καλύτερα..."...μπορεί και να έχει δίκιο...οψόμεθα...

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ...

Όταν είσαι εδώ...

 

όλα φαντάζουν αλλιώς...

όλα αποκτούν άλλο νόημα...

το μυαλό στροφάρει με ένα τρόπο νηφάλια μαγικό...
μακριά από την τρέλα μιας πόλης και μιας ζωής που πολλές φορές δε μου φαντάζει καν οικεία...

Adios και à bientôt...

ΕΦΥΓΑ...ΦΕΥΓΩ...ΘΑ ΦΥΓΩ...

Τι μπορεί να εννοεί ο ποιητής (λέμε τώρα) με αυτόν τον τίτλο? Η ανάρτηση αυτή θα είναι λιτή πλην όμως περιεκτική...

Επιστρέφοντας στα του τίτλου δε με έχει πιάσει καμιά τρέλα με το να κλίνω ρήματα προφανώς...αλλά έτσι νιώθω εδώ και λίγες μέρες. Και αμέσως γίνομαι πιο σαφής.

ΕΦΥΓΑ: Θα πει πως εδώ και μέρες το μυαλό μου έχει φύγει και ταξιδεύει ήδη στις διακοπές. Κλείνω τα μάτια και βλέπω θάλασσα, λίγη αναγκαία ξεγνοιασιά, ξεκούραση...με λίγα λόγια ευτυχισμένες στιγμές...

ΦΕΥΓΩ: Εδώ και λίγες ώρες ετοιμάζομαι για τις διακοπές. Κλασική Σόφη τελευταία στιγμή...Πήγα και φέτος στο παιχνιδάδικο για να πάρω κουλούρα, στρώμα, μπάλα, ρακέτες...μόνο κουβαδάκια και τσουγκράνες δεν πήρα, όχι επειδή δεν ήθελα, αλλά είπα να μην εκτεθούμε...

ΘΑ ΦΥΓΩ: Είναι ο πιο έγκυρος χρόνος από τους τρεις και ο πιο πολυπόθητος. Λίγες ώρες έμειναν και αναχωρώ για το νησί μου και όχι μόνο, καθότι φέτος το πρόγραμμα θα έχει σίγουρα και Ιθάκη την οποία λατρεύω και την οποία έχω χρόνια να επισκεφθώ...Στα χνάρια του Οδυσσέα λοιπόν και ποιος ξέρει το ταξίδι μπορεί να είναι συναρπαστικό...

Θα κλείσω εδώ την ανάρτηση διότι εύκολα θα ξεφύγω και θα αρχίσω να φλυαρώ. Όχι τίποτα άλλο δε θα προλάβω κιόλας...

Οπότε λέω  bye bye για την ώρα, ωστόσο δε θα χαθώ τελείως και αυτό γιατί φέτος έχω και internet στο σπίτι μου στην Κεφαλονιά...οπότε θα κάνω επισκέψεις και μπορεί να προκύψει και κάποια ανάρτηση...

Υ. Γ.: Να περάσετε τις πιο υπέροχες διακοπές...είτε πάτε κάπου είτε όχι...εξάλλου οι διακοπές είναι πολλά περισσότερα από μια απλή βαλίτσα και ένα απλό ταξίδι. Ο καθένας τις εννοεί διαφορετικά και τις εκτιμά με τον τρόπο του...Έφυγα...

ONE FINE DAY...!!!

Σήμερα βρέθηκα εκεί...Νομός Ευρυτανίας...Καρπενήσι και γύρω χωριά...

 

Ήπια καφέ διπλό ελληνικό γλυκό και γλυκό κουταλιού καρυδάκι κάτω από την παχιά σκιά αυτού του γέρικου πλάτανου καθισμένη πάνω σε κορμούς πιο γέρικων δέντρων...και "ανάσανα"...κυριολεκτικά και μεταφορικά...

 

Υ. Γ.1: Όλα τα μαγικά πράγματα είναι απλά και φυσικά και σου αποκαλύπτονται στις πιο αναπάντεχα όμορφες γωνιές του κόσμου...

Υ. Γ. 2: Τι κρίμα που πρέπει όλα τα ωραία να κρατάνε λίγο...ή και αστραπιαία...

ΕΝΑ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

Χθες...όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι...όταν ένα συναίσθημα σχεδόν αποπνικτικό έκανε το δωμάτιό μου πολύ μικρό για να ανασάνω και γενικά όλα γύρω μου θαμπά. Σκέψη νούμερο ένα...βάλε μουσική! Σκέψη νούμερο δύο...φτιάξε ένα παγωμένο καφέ! Σκέψη νούμερο τρία...τελείωσε το βιβλίο που άρχισες προχθές!

Μια ώρα μετά, το ίδιο συναίσθημα...τίποτα δεν άλλαξε. Οπότε...Οπότε βάζω λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, mp3 και βιβλίο στην τσάντα, αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και δρόμο...για πού όμως? Δε βαριέσαι ξεκινάω και θα το βρω! Κάπου μετά τους Άγιους Θεοδώρους συνειδητοποιώ ότι το μυαλό μου ταξιδεύει στο χωριό μου (στο χωρίο της μαμάς μου δηλαδή)...εκεί θα πάω. Εξάλλου κλειδιά έχει η κυρία που το προσέχει και αν είναι γυρνάω αύριο πρωί πρωί και πάω κατευθείαν στη δουλειά.

Σταματάω για καύσιμα αυτοκινήτου και καύσιμα δικά μου...καφεΐνη...κάνω και ένα αστραπιαίο τηλεφώνημα στη μαμά μου...

- Έλα μαμά πάω στο χωριό. Θα έρθω αύριο κατευθείαν στην οικοδομή...

- ...Είσαι τρελό παιδί εσύ πάντα το έλεγα. Σ' αγαπώ και να προσέχεις...

- Ναι ναι...

Γύρω στις 8 ήμουν εκεί...Ανοίγω την πόρτα της αυλής, παίρνω μια βαθιά ανάσα και χαμογελάω λες και η γιαγιά μου ήταν εκεί και με περίμενε. Τα λουλούδια όλα ανθισμένα...το πηγάδι μας περιποιημένο και καθαρό και το τραπέζι με την  καρέκλα έξω...(η καημένη η Μιμόζα όταν της τηλεφώνησα ότι πάω πήγε να συγυρίσει το σπίτι...).

Η σκέψη του να βγάλω φωτογραφίες πριν πέσει ο ήλιος κατανίκησε την μικρή αίσθηση κόπωσης...οπότε με τη μηχανή στο χέρι βγάζω μερικές γωνιές του σπιτιού και του κήπου που αγαπώ και που πάντα φωτογραφίζω (ενώ είναι ίδιες κάθε φορά...αν τις καλοκοιτάξεις θα διαπιστώσεις ότι δεν είναι και αυτό γιατί κάθε φορά που τις κοιτάς δεν τις κοιτάς με τον ίδιο τρόπο, ούτε με την  ίδια διάθεση) και μετά ξανά στο αμάξι και βόλτα γύρω από τη λίμνη.

Τα χρώματα της φύσης στη μέση του καλοκαιριού είναι φανταστικά...όλα είναι χρυσά και λαμποκοπάνε. Δείχνουν ελαφρώς καταπονημένα από την έντονη ζέστη αλλά πολύ χορτάτα από την ζεστή και ολοήμερη αγκαλιά του ήλιου.

Η λίμνη είναι υπέροχη...μια μικρή άχλη σηκώνεται αργά το απόγευμα...αποτέλεσμα της ζέστης και όλα καθρεφτίζονται πάνω της...σύννεφα, λουλούδια, δέντρα, πουλιά. Μοιάζει με καμβά που ωστόσο είναι ζωντανός γιατί σε αυτόν τον καμβά οι ζωγραφιές είναι ζωντανές σκιές...

Τα χωριά γύρω από τη λίμνη...μελαγχολικά και νωθρά μα τόσο όμορφα και γραφικά. Παππούδες με τραγιάσκα και μπαστούνι και γιαγιάδες με τσεμπέρια και ποδιές κάνουν τα χωριά να μυρίζουν άλλες εποχές...

Επιστροφή στο σπίτι...και ένα πιάτο μαγειρεμένα ζαρζαβατικά από τον κήπο της Μιμόζας με περιμένουν στην κουζίνα (η έγνοια της είναι συγκινητική...) και τριγυρνάω στο σπίτι και προσπαθώ να θυμηθώ...

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να ράβει στην αθάνατη singer ραπτομηχανή της και να μου διηγείται ιστορίες από την δική της εξορία και του παππού μου...


Θυμάμαι να μου μεταφέρει σκηνές, εικόνες, ήχους, μυρωδιές...τη δυστυχία μιας εποχής που ωστόσο η γιαγιά μου φρόντιζε να την κάνει τόσο ποιητική για να μπορώ να την ακούω χαμογελώντας...

Και κάπου εκεί να σου και τα δάκρυα της, σκεπτόμενη ότι ο παππούς μου δεν είναι πια εδώ...η αγάπη της.

Ειλικρινά τέτοια αγάπη δεν έχω ξαναδεί. Μοναδική, άπειρη και αμφοτερόπλευρη...στη σκέψη του η γιαγιά μου έχανε τον κόσμο γύρω της...πάντα από τότε έλεγα μέσα μου...έτσι είναι να αγαπάς. Να αγαπάς  και να νοιάζεσαι...να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς....να καρδιοχτυπάς και να συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα και αν η αγάπη σου έφυγε και έχεις μόνο τις αναμνήσεις και παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες...

Και κάπου εκεί θυμάμαι τη γιαγιά μου να απομονώνεται...εκείνη και η ραπτομηχανή της και εγώ σα σκιά δίπλα της να την ακούω να σιγοτραγουδάει το αγαπημένο τους τραγούδι "Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα..."...

Τέτοιες εικόνες πως να τις ξεχάσεις?
Και λίγο παραπέρα, στην τραπεζαρία το αγαπημένο μου σημείο...το μεγάλο ξύλινο ταβάνι με τον τέλειο φεγγίτη (ιδέα του παππού μου). Οι ώρες που έχω περάσει κοιτώντας το θολό φως να μπαίνει στο δωμάτιο από ψηλά δε μετριούνται...

 






 
Και να σου έξω από το σπίτι, στην αυλή, μπροστά από το πηγάδι που με έντυναν μικρή η μαμά μου και η γιαγιά μου με τα καλά μου και με φωτογράφιζαν μπροστά του...οι καμέλιες της που τις λάτρευε και ένα γιγάντιο πιθάρι που πάντα με φόβιζε...Κάθισα λίγο ακόμη έξω σκεπτόμενη ότι οι αναμνήσεις είναι κάποτε εκτός από γλυκιά συντροφιά και στυλοβάτης στη ζωή του καθενός...και ένας φόβος με έπιασε μήπως τυχόν και ξεχάσω...

Πήγα στο κρεβάτι μου και γύρω στις 5 το πρωί άφησα ένα σημείωμα στη Μιμόζα "Ευχαριστώ!" και γύρισα...εξάλλου με περίμενε και η μαμά μου στην οικοδομή...έπεφτε το μπετόν σήμερα...

Υ. Γ.: Ως δια ταύτα, έχω να πω ότι αυτό που παρατηρώ, σε μένα τουλάχιστον, είναι ότι όταν λειτουργώ  αυθόρμητα είμαι η καλύτερη και ειλικρινέστερη εκδοχή του εαυτού μου....

Η ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΕΦΕΡΕ ΣΚΕΨΕΙΣ...

Έχοντας επιστρέψει από Κεφαλονιά και σκεπτόμενη το περασμένο τριήμερο, διαπίστώνω οτι το μυαλό μου είναι ακόμα εκεί. Αν και γνωρίζω οτι για την ώρα δε μπορώ να τα παρατήσω όλα και να πάω κάπου ήρεμα, η ιδέα στο μυαλό μου ζεσταίνει πως θα ήθελα κάποτε να ζήσω όπως ζω εκεί.

Απλά, κοντά στη φύση...στο βουνό και στη θάλασσα. Και για όλα τα υπόλοιπα που με ενδιαφέρουν...όπως σινεμά, θέατρο, μουσική...να πετάγομαι για αθηναϊκές και όχι μόνο βόλτες.

Το σκεφτόμουν την Παρασκευή το βράδυ, ξημερώματα προς Σάββατο, στο μπαλκόνι μου στην Κεφαλονιά οτι...ιδανικά πλέον ξέρω πως θα ήθελα να ζω "όταν μεγαλώσω" (για να θυμηθώ και τη σχολική ατάκα)...

Θα ήθελα να ζω κάπου ήρεμα και ήσυχα, κάπου που να έχει θάλασσα αλλά και βουνό και πολλά λουλούδια..και κάθε τόσο "που ξυπναει" ο ανήσυχος εαυτός μου να βάζω στο σάκο βιβλία, φωτογραφική, ένα mp3 (με μεγάλη χωριτικότητα)...και λίγα ρούχα και να γίνομαι κατά διαστήματα πολίτης του κόσμου...και έτσι να περνάνε τα χρόνια και να ζω πραγματικά...

Βέβαια κάπου εδώ είναι πιθανό να ακουστεί από κάπου κάποια φωνή που να λέει...σαν κάπως πολλά να θές...Ωστόσο, αν με ρώταγε κάποιος αν πιστεύω οτι υπάρχει έστω και η απειροελάχιστη πιθανότητα να το ζήσω...θα απαντούσα χρησιμοποιόντας μια παλιά ανάρτηση (εδώ) και συγκεκριμένα, μνημονεύοντας τα λόγια του Bernard Shaw:  

"Μερικοί άνθρωποι σκέφτονται τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε «γιατί». Εγώ τα ονειρεύομαι όπως θα ήθελα να είναι και σκέφτομαι γιατί όχι".

Και αυτή η φράση είναι αλήθεια μαγική. Κρύβει ένα μεγάλο μυστικό και μια ουσιαστική αλήθεια...οτι δηλαδή τα πράγματα πολλές φορές χρειάζεται να τα βοηθήσουμε και να τα κάνουμε και με το μυαλό μας όμορφα, να τα πλάθουμε ή καλύτερα να τα υφαίνουμε ονειρευόμενοι πως όλα είναι πιθανά...ακόμη και τα πιο απίθανα. Και αυτή η αλήθεια που είναι και μυστικό είναι τόσο δυνατή..έχει τη δύναμη να σφίγγει το χέρι όσων την πιστεύουν και να τους βοηθά να πουν "γιατί όχι?"

Παράλληλα και κατά την προσφιλή μου συνήθεια...υπάρχει φυσικά ένα βιβλίο που μιλάει για αυτή την απλότητα και την ηρεμία στον τρόπο ζωής. Το βιβλίο αυτό είναι του Ερμάν Έσσε (γερμανοελβετός μυθιστοριογράφος και ποιητής) και έχει τίτλο «Πήτερ Κάμεντσιντ»:

«Ήθελα να σας θυμίσω ότι δεν είμαστε θεοί, που μόνοι και αβοήθητοι δημιουργήσαμε την ύπαρξή μας αλλά παιδιά και συστατικά μέρη της γης, του κοσμικού σύμπαντος. Ήθελα να σας θυμίσω ότι μαζί με τα τραγούδια των ποιητών και τα όνειρα της νύχτας μας, ποτάμια, θάλασσες, ταξιδιάρικα σύννεφα και καταιγίδες, γίνονται σύμβολα, φωλιές μιας νοσταλγίας που ζυγιάζει ανάμεσα γης και ουρανού τα φτερά της και που μόνος σκοπός της είναι η θριαμβευτική επιβεβαίωση της αθανασίας κάθε ζωντανού πλάσματος. Οροσειρές, θάλασσες και πράσινα νησιά, σε όλα ήθελα να δώσω δυνατή ελκυστική φωνή, να σας μιλήσουν και να σας αναγκάσω έτσι να δείτε πόσο πολύπλευρη, παλλόμενη είναι η ζωή που ανθίζει και ξεχύνεται παντού, έξω από τις πολιτείες και τα σπίτια σας.»

Υ. Γ.: Ένα είναι βέβαιο. Τα βιβλία είναι μεγάλη ανάσα. Κρυβούν πολλά μυστικά και πολλές απαντήσεις. Πολλές φορές μέχρι και απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν ακόμη τεθεί...

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ!!!

Γύρισα από το νησί μου και ένα έχω να πω... Ήταν φανταστικά! Η θάλασσά μου, τα μέρη μου, η θέα από το μπαλκόνι μου, η καλλιτεχνική πλευρά της Κεφαλονιάς που πάντα με γεμίζει εικόνες και ιδέες...Όλα! Λογικά θα έπρεπε να γράψω εντυπώσεις...Ωστόσο, αυτή είναι μια από τις φορές που τα αποσιωπητικά και οι φωτογραφίες αναιρούν τα λόγια και τα κάνουν περιττά...

 

 

 

 

 

Καλό και Δημιουργικό Μήνα! 

(εύχομαι να μη συναντήσω άλλο πρόβλημα με το blogger διότι αυτή η ανάρτηση έχει καταλήξει οδύσσεια από χθες)

ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΜΟΥ...

Πρώτη απόδραση στο νησί μου, αν και ολιγοήμερη. Σχεδόν ένας χρόνος από την τελευταία φορά που ήμουν εκεί. Έφυγα πέρσι το καλοκαίρι και τώρα ξαναεπισκέπτομαι την Κεφαλόνια μου, εκτιμώντας τη ακόμα περισσότερο. Θα πάω επιτέλους να δω τη θάλασσά μου και μερικά από τα αγαπημένα μου μέρη και να τιμήσω μια πολύ καλή μου φίλη ζωγράφο που κάνει τη δεύτερη έκθεσή της. Δυστυχώς θα έχει και κάποιες δουλειές το πρόγραμμα αλλά δε βαριέσαι...η θάλασσα από το μπαλκόνι μου με αποζημιώνει.

Εννοείται οτι την Κυριακή θα έρθω με ντοκουμέντα και φωτογραφικό υλικό για να θαυμάσετε το ομορφο νησί μου...για την ώρα αναχωρώ γιατί θα χάσω και το καράβι...

 

Οπότε καλό μου ταξίδι!

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΩΔΗ ΜΕ ΜΟΥΣΑΚΑ!!!

Ήγγυκεν η ώρα. Φεύγω και τα συναισθήματα κοντεύουν να φτάσουν ήδη Λονδίνο. Τελοσπάντων δε θα με πιάσουν αυτά. Αγαπημένοι μου blogοφίλοι σας χαιρετώ από την Ελλάδα με μια super παραδοσιακή συνταγή. Μουσακάς λοιπόν ή αλλιώς Greek Mousaka!!! Δεν προφταίνω να γράψω πολλά. Οπότε ιδού η συνταγή και το αποτέλεσμα.




ΥΛΙΚΑ (για τον κιμά και τις μελιτζάνες):

• 6 μελιτζάνες φλάσκες
  

• 700 γραμ κιμά μοσχαρίσιο

• 1 μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο στον τρίφτη

• 1 κρασοπότηρο λευκό κρασί

• ελαιόλαδο (για το ταψί και την κατσαρόλα)

• 1 κουτ σούπας πελτέ ντομάτας (διαλυμένο σε ένα κρασοπότηρο ζεστό νερό)

• αλάτι, πιπέρι

ΥΛΙΚΑ (για τη μπεσαμέλ):

• 3 κουτ σούπας φρέσκο βούτυρο

• 4 κουτ σούπας αλεύρι

• 2 νεροπότηρα γάλα

• 2 αβγά

• 1 πρέζα μοσχοκάρυδο

• 1 φλιτζάνι τσαγιού τυρί τριμμένο

• αλάτι, πιπέρι

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: 

Αρχικά αφαιρούμε τα κοτσάνια από τις μελιτζάνες και τις κόβουμε σε χοντρές φέτες, τις αλατίζουμε και τις βάζουμε σε λαμαρίνα καλά λαδωμένη, τις αλατίζουμε και ρίχνουμε και πιπέρι και τις βάζουμε στο φούρνο στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν. Όσο ψήνονται οι μελιτζάνες θα προετοιμάσουμε τον κιμά. Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε λίγο λάδι και τον κιμά και τον τσιγαρίζουμε. Έπειτα ρίχνουμε το κρεμμύδι αλάτι, πιπέρι και 2 ξύλα κανέλας και τα τσιγαρίζουμε. Στη συνέχεια  σβήνουμε με το κρασί, περιμένουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ και προσθέτουμε τη ντομάτα και το αφήνουμε να βράσει μέχρι να τραβήξει τα υγρά (δεν πρέπει να έχει ζουμί ο κιμάς). Όταν είναι έτοιμος τον αποσύρουμε από τη φωτιά και τον αφήνουμε να κρυώσει. 

Στη συνέχεια ετοιμάζουμε τη μπεσαμέλ και ζεσταίνουμε το φρέσκο βούτυρο μέσα σε μια κατσαρόλα, ρίχνουμε το αλεύρι και το καβουρδίζουμε μέχρι να σκουρύνει. Μετά ρίχνουμε το γάλα ζεσταμένο ανακατεύοντας συνέχεια για να μη κάνει γρομπαλάκια. Μόλις πήξει η μπεσαμέλ την αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα το μοσχοκάρυδο, ελάχιστο αλάτι και μπόλικο πιπέρι. Αδειάζουμε το τυρί για τρίψιμμο και ανακατεύουμε και ρίχνουμε τα αβγά και ανακατεύετε γρήγορα πάλι μέχρι να ενσωματωθούν τα υλικά.

Για να στήσουμε το μουσακά παίρνουμε ένα ταψί και στρώνουμε στον πάτο του μια στρώση από μελιτζάνες στριμωχτά να μη μείνουν κενά και αδειάζουμε τον μισό κιμά από πάνω και τον ισιώνουμε να πάει παντού. Μετά κάνουμε δεύτερη στρώση από μελιτζάνες και από πάνω στρώνουμε τον υπόλοιπο κιμά και τέλος περιχύνουμε με τη μπεσαμέλ, την οποία ισιώνουμε. Βάζουμε το ταψί στο φούρνο για 1 ώρα μέχρι να σχηματιστεί κρούστα για να σκουρύνει. 

Υ. Γ.1: Πριν σερβίρετε το μουσακά αφήστε να κρυώσει και να "κάτσει" λίγο, γιατί θα συναντήσετε δυσκολία στο σερβίρισμα. Υ. Γ.2: Τα λέμε πλέον από το Λονδίνο!!!