ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ ΘΈΜΑ ΟΠΤΙΚΉΣ. ..!!!

Είναι και αυτό ένα αξιοθέατο πια...ένα σημείο αναφοράς για το Λονδίνο. ..ο πύργος του τηλεπικοινωνιακου κολοσσού της BT είναι η θέα που αντικριζω από το παράθυρο του πανεπιστημίου μου...πάντα εκεί, πίσω απο αυτο το καταθληπτικό τζάμι, πάντα ενοχλητικά ακαλαισθητος, πάντα εκνευριστικά δυσαναλογος...

... αλλά ενα ελληνικο φραπεδακι μέσα στο ψοφόκρυο, στο Βυζάντιο στο Bayswater, δίνει μια ιδέα από ελληνικό καφενείο. ..με άρωμα ελληνικού καφέ και γλυκό του κουταλιού. ..

 

D. SUMMER - ΜΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ!!!

Έχετε τραγουδήσει ποτέ δημόσια? Εγώ δεν είχα (παρά μόνο όταν ήμουν 5 χρονών στην κατασκήνωση). Τραγουδάω στο ντουζ...στο δωμάτιο μου με κλειστή την πόρτα τακτοποιώντας μουσικά και γραπτά αρχεία ή κοιτώντας το άπειρο και τραγουδάω και στο αυτοκίνητο...αλλά ποτέ δημόσια.

Οπότε το βράδυ δέχομαι τηλέφωνο από τη Μαρία - Dr Ruth (μεγάλη δόκτωρ σε πολλά θέματα - ξέρει εκείνη - και επίσης, τέως καθηγήτρια αγγλικών όταν ήμουν στο σχολείο και νυν καρδιακή και πολλά ακόμα φίλη μου) και ως γνωστή τρελοελληνοαμερικάνα, μου πετάει τη βόμβα της.

- Λοιπόν ντύσου και έλα Μαρούσι από το σπίτι και θα πάμε σε ένα φοβερό μπαράκι εδώ κοντά, μεγάλη παρέα, και θα τραγουδήσουμε καραόκε.
Η απάντηση μου φυσικά... 
- "...εμμμ...θα πρέπει να μου κάνεις κάποια πλάκα...αλλά επειδή η ζωή θέλει λίγο τρέλα και πολύ φαντασία...ντύνομαι και έρχομαι"!

Καμιά ώρα μετά της χτυπάω το κουδούνι και κατεβαίνει με τον εξίσου τρελό άντρα της, τον Κωστή. Τους χαιρετάω και ξεκινάμε για το μπαράκι, λέγοντας τους ωστόσο ότι έτσι οι τρεις μας είναι σα να έχουμε βγει "το ζευγάρι και το φανάρι"...

Μόλις φτάσαμε στο μπαράκι βλέπω την υπόλοιπη παρέα και ξεκινά η συζήτηση για το θέμα της βραδιάς, το καραόκε. Άνοιξε το κουτί της Πανδώρας. Άλλοι θελαν να τραγουδήσουν ροκ, άλλοι μέταλ, άλλοι ποπ, άλλοι απλά απολάμβαναν το χάος...της παλαβής δηλαδή...Κάποια στιγμή έρχεται ο υπεύθυνος του μπαρ και μας βάζει στη θέση μας και μας λέει τι περιλαμβάνει το καραόκε του ώστε να συντονισθόμεν επιτέλους.

Οπότε μπήκαν οι κανόνες. Καθένας θα τραγουδούσε δύο τραγούδια, τυχαία, όποια πετύχαινε και αυτός με το πιο ζεστό χειροκρότημα δε θα πλήρωνε τίποτα και θα έκανε και το γύρω του θριάμβου στο μπαρ...(ευτυχώς δεν ήταν και τεράστιο)...

Προσωπικά ψιλοκατάπια την ψυχή μου από το άγχος...η Μαρία το κατάλαβε και μου ψιθύρισε γελώντας 
- "θέλει αρετή και τόλμη η ζωή Σοφάκι...ααα και πολύ αισιοδοξία".
Αυτή η γυναίκα, ένα περίεργο πράγμα, ξέρει πάντα τι να μου πει...πάντα... Οπότε λέω εδώ είμαστε, θα τραγουδήσουμε δημόσια...ας το δούμε σα μια περιπέτεια...άλλωστε αυτά μένουν...ευχάριστες, αυθόρμητες και ευτυχισμένες στιγμές...

Οι φωνές ήταν θεσπέσιες...όλων μας. Αφού δεν έφυγε κανείς με αποκόλληση τυμπάνου...πάει καλά. Το γέλιο που έπεσε δεν περιγράφεται...προσωπικά από το γέλιο με πόνεσαν οι μύες στην κοιλιά μου και έκλαιγαν τα μάτια μου...μέχρι τη στιγμή που ήρθε η σειρά μου. Τότε ανεβαίνω, παίρνω το μικρόφωνο και σα σωστή καλλιτέχνης - τρομάρα μου - πετάω μια ατάκα πριν αρχίσω το πρώτο τραγούδι..."Γεια σας...Ανοίξτε τις μπουκαπόρτες για τον άμαχο πληθυσμό..." και ξεκινάω...

Η εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού αρχίζει...και αμέσως καταλαβαίνω και εγώ και όλοι ότι μου έτυχε πολύ cult τραγούδι...οπότε μονομιάς σηκώνονται δυο, τρεις από την παρέα για φωνητικά και χορογραφία...και ξεκινάμε...

Η Donna Summer έβαλε φωτιά στο μπαρ...τραγουδούσα και δίπλα μου και γύρω μου έβλεπες πορωμένες φιγούρες...και όλοι να γελάμε....βέβαια και το χορευτικό μας ήταν υπερπαραγωγή...Δε νομίζω το χειροκρότημα να ανήκει αποκλειστικά σε μένα αλλά μερίδιο έχει και η τρελή Donna...ωστόσο φάνηκε ποιος κρατά τα σκήπτρα αυτής της μάχης...

Το βράδυ κυλούσε πολύ δυνατά και όταν ήρθε η ώρα για το δεύτερο τραγούδι μου, μου έτυχε ένα που είχα ακούσει κανα δύο φορές αλλά δεν ήξερα ούτε το συγκρότημα, ούτε πότε βγήκε...

Πολύ συμπαθητικό τραγούδι αν σκεφτείς και πόσο πρόσφατο είναι και για λίγο μου θύμισε ένα παλιό συγκρότημα, τους The Mamas & The Papas...

Μόλις τελειώσαμε όλοι, ήρθε η ώρα της στέψης...το βραβείο μοιράστηκα εγώ και ο Κωστής (ο άντρας της Μαρίας) αν και υπήρξαν ενστάσεις από δυο, τρεις... Εκείνος τραγούδησε Abba - Dancing Queen...(με μεγάλη επιτυχία)...
Τώρα κερδίσαμε εμείς δίκαια ή τα φοβερά cult τραγούδια μας? ... Θα σας γελάσω! Το κοινό ωστόσο ζήτησε encore...(μιλάμε είμαστε μεγάλα ψώνια)...και δε χαλάσαμε χατίρι τραγουδήσαμε μαζί και αφιερώσαμε στο Μαράκι...



Πάντως έφυγα με την πρωτιά, την οποία χάρηκα που τη μοιράστηκα, και με γεμάτη τσέπη...Γιούπιιιιι!!!

Υ. Γ. : Πέρασα απίθανα!!!

Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΒΟΥΤΙΑ!!!

Σήμερα έκανα την πρώτη βουτιά του καλοκαιριού. Και ειλικρινά χαίρομαι σα μικρό παιδάκι. Δεν έβγαινα από τη θάλασσα. Ξεκινήσαμε πρωί, εφοδιαστήκαμε καφέδες και κινήσαμε για την παραλία Ψάθα, δίπλα στο Πόρτο Γερμενό. Υπέροχη θάλασσα, υπέροχο και καταπράσινο (ευτυχώς ακόμη) τοπίο. Η παρέα δεν ήταν ούτε μικρή, ούτε και μεγάλη αλλά αρκετή για να περάσουμε τέλεια. Κολυμπήσαμε, παίξαμε, συζητήσαμε, γελάσαμε και νοικιάσαμε και ποδήλατο με τσουλήθρα. Κάποιοι δηλαδή τράβηξαν γερό πετάλι. Οι τούμπες και λοιπά ευτράπελα εννοείται δεν περιγράφονται. Τώρα γύρισα και βλέπω ότι πήρα και το πρώτο χρώμα, οπότε τέλεια!

Καλή βδομάδα να έχουμε!

ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ!!!

Πριν από λίγες μέρες και με σχετικά καλό καιρό, έκανα μια από τις συνηθισμένες μου βόλτες σε ένα πολύ όμορφο πάρκο που βρίσκεται δίπλα στο σπίτι μου. Μόλις δύο λεπτά με τα πόδια και βρίσκεσαι μπροστά σε ένα καταπράσινο πάρκο, γεμάτο λουλούδια, αθλητικές εγκαταστάσεις και άπλετο χώρο για περπάτημα, τρέξιμο και γενικά χαλάρωση. Το πάρκο ονομάζεται Paddington Recreation Ground και ειλικρινά έχει γίνει το μόνιμο καταφύγιό μου.  Ατελείωτες βόλτες με τα πόδια! Η μουσική μου, η φωτογραφική μηχανή και ένα βιβλίο είναι πάντα στην τσάντα μου πριν από κάθε εξόρμηση. 

Να λοιπόν το πάρκο μου...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Υ. Γ.: Χθες μιλούσα με τον πατέρα μου και κάπου στη συζήτηση από κάπου που δε θυμάμαι ξεφύτρωσε και μια κουβέντα για το Rory Gallagher...Και τώρα που το καλοσκέφτομαι καμία βόλτα στο πάρκο δεν έχει γίνει χωρίς έστω ένα τραγούδι του Rory!

ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΟ NOTTING HILL!!!

Ένα υπέροχο πρωινό στο Notting Hill πριν 3 μέρες όταν ο κύριος Καιρός στο Λονδίνο αποφάσισε να παίξει με την ψυχολογία μας (γιατί απο χθες έχει πάλι κρύο με τη σέσουλα) και ανέβασε το θερμόμετρο στους 18 βαθμούς...πραγματικά ήταν αδύνατο να κλειστείς μέσα. Οπότε ένα από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα στο ξενέρωτο Λονδίνο είναι η βόλτα στην υπαίθρια αγορά του Notting Hill χαζεύοντας όλα τα άχρηστα αλλά πολύ διασκεδαστικά σαχλαμαρομαραφέτια, τα υπέροχα παλαιοπωλεία με αντικείμενα, πίνακες και βιβλία χαμένα στο χρόνο και φυσικά τα μικρά κιόσκια με λιχουδιές και ενίοτε με κλασικές αγγλικές αηδίες.

.

Προσωπικά: 

• Συγκινήθηκα όταν βρέθηκα μπροστά στο κατάστημα της ιστορικής εταιρείας SINGER με τις ακαταμάχητες ραπτομηχανές που μου θύμισαν τόσο έντονα τη γιαγιά μου και σχεδόν την έφεραν σαν εικόνα μπροστά μου να ράβει με την αγέρωχη στο χρόνο SINGER ραπτομηχανή της...
• Δεν αντιστάθηκα σε ένα ξυλάκι-σουβλάκι με απίθανες φράουλες βουτηγμένες στη σοκολάτα...
• Φυσικά δεν έφυγα με άδεια χέρια...και ψώνισα ένα υπέροχο στεφάνι για τα μαλλιά από υφασμάτινα λουλούδια...που δυστυχώς η φωτογραφία αδικεί...

    

Υ. Γ.: Η βόλτα θα συνοδευτεί με αυτό το υπέροχο (για μένα τουλάχιστον) τραγούδι που λέει πολλά και σημαντικά... Coverdale+ Page - Take me for a little while!!!

ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ...ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ!!!

Καλησπέρα blogoγειτονιά...τα νέα του Λονδίνου πολλά και διάφορα...αλλά το βασικό είναι ένα. ΧΙΟΝΙΣΕ!!!Ναι ναι όπως το ακούτε χθες ξαφνικά λίγο μετά τις 6 το απόγευμα τοπική ώρα, άρχισε να χιονίζει και μέσα σε πολύ λίγη ώρα όλα ήταν κάτασπρα. Προσωπικά αν και το κρύο δεν περιγράφεται ως τις 12 το βράδυ ήμουν έξω και έπαιζα. Βέβαια όλως περιέργως μέχρι και τα Αγγλάκια βγήκαν να το γιορτάσουν αλλά τι ξέρουν αυτοί από διασκέδαση... Πραγματικά χαίρομαι σα μικρό παιδάκι... Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και το γέλιο είναι μόνιμα κολλημένο πάνω μου... Ιδού και τα πειστήρια του χιονιά!!!

Παντού Ελλάδα, και στο Λονδίνο!!!

Υ. Γ.: Είναι πραγματικά μοναδικά υπέροχο πως ένα τόσο απλό πράγμα μπορεί να σε ξαναγεμίσει και να σου αλλάξει τελείως τη διάθεση!!!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ &... ΕΞΟΡΜΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ!!!

Πολύ καιρό έχω να ασχοληθώ με το blog. Κοινώς χάθηκα λίγο λόγω καλοκαιριού αλλά και εκκρεμοτήτων που έχουν προκύψει. Οχι οτι έλειπα τόσο καιρό αλλά οσο καιρό ήμουν Αθήνα ήταν αδυνατο να κάτσω να γράψω.

Μια και πέρασε λοιπόν καιρός θα ξεκινήσω κάπως από το τέλος, λέγοντας πως το φετινό καλοκαίρι εξελίσσεται κάπως διαφορετικά...Πολλά πλάνα ματαιώθηκαν, άλλα αναβλήθηκαν, άλλα έγιναν όπως ακριβώς προγραμματίστηκαν και άλλα απλά προέκυψαν τελευταία στιγμή. Ίσως φταίει και η συγκυρία που τα βλέπω λίγο περίεργα, καθότι σε λίγο καιρό μετακομίζω στο Λονδίνο και με έχει πιάσει μια φοβία για αυτό το ρημάδι το άγνωστο.

Επιστρέφοντας όμως στο καλοκαίρι έχω να πω ότι αν και υπήρξαν δύσκολες στιγμές όταν ήρθε η στιγμή για χαλάρωση και διακοπές, όλα ήταν τέλεια. Το κεφάλι κενό από σκέψεις, ανησυχούσε μόνο για το σε ποια θάλασσα θα κολυμπήσουμε, που θα φάμε και γενικά τέτοια κομβικά ερωτήματα. Τα πλάνα περιείχαν το Νησί των νησιών, δηλαδή το Νησί μου (σ.σ. Κεφαλλονιά), και κάποιες άλλες μικρές αποδράσεις.

Μια από αυτές τις αποδράσεις ήταν το μέρος που σας έδειξα στην προηγούμενη ανάρτηση και φυσικά δεν είναι άλλο από το μοναδικό Καρπενήσι. Ναι ναι ξέρω...Βουνό καλοκαιριάτικα? Ναι λοιπόν βουνό καλοκαιριάτικα καθότι ο συγκεκριμένος προορισμός δεν είναι καθόλου τυχαίος μιας και στο Καρπενήσι βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας στην οποία η μητέρα μου έχει τάμα. Έτσι λοιπόν κάθε Ιούλιο και με αφορμή το τάμα αυτό της μαμάς μου, στο Καρπενήσι Ευρυτανίας λαμβάνει χώρα η ετήσια οικογενειακή μας εκδρομή. Η εκδρομή αυτή περιλαμβάνει τη μητέρα μου, τα αδέρφια της, τα ξαδέρφια της και τις οικογένειες τους. Ο αριθμός δεν είναι πάντα ίδιος καθότι μέσα στα χρόνια οι μικροί έγιναν μεγάλοι και για κάνα δυο χρόνια μπορεί να απομακρύνθηκαν για λίγο, αλλά υπάρχει πάντα ένας βασικός πυρήνας των μεγάλων, τον οποίο εμπλουτίζουμε εμείς οι μικρότεροι κάθε χρόνο ανάλογα με τα σχέδια.

Προσωπικά πέρασα και εγώ τη φάση ότι είμαι πια μεγάλη για να ακολουθώ τους γονείς αλλά όλοι τα ίδια είπαμε και όλοι σχεδόν εκεί είμαστε ακόμα. Και αν το καλοσκεφτώ, το τι έχουμε περάσει όλα αυτά τα χρόνια αυτής της εκδρομής μόνο γέλιο, και γλυκιά ανάμνηση μου φέρνουν. Αποκλεισμοί στο φαράγγι Πάνταβρέχει και αναγκαστική διάσχιση του με τζιπ, ατέλειωτες πεζοπορίες που πάντα για αλλού ξεκινούσαν και αλλού οδηγούσαν, απίστευτες στιγμές ατελείωτου καψίματος εγκεφάλου σε ένα τοπίο που το πράσινο του ελάτου και το διάφανο του νερού εξαφανίζουν κάθε ψήγμα σκέψης και πόσα ακόμη που θυμάμαι...

Τελοσπάντων ας μιλήσω και λίγο για αυτόν τον υπέροχο προορισμό ο οποίος λανθασμένα λογίζεται μόνο χειμερινός και αυτό γιατί το καλοκαίρι το τοπίο είναι καταπράσινο, υπάρχουν παντού τρεχούμενα νερά και τέλος στο τελείωμα μιας ζεστής μέρας η ατελείωτη βραδινή δροσιά είναι πάντοτε ανεκτίμητη. Στο Καρπενήσι έχεις πολλές επιλογές.

Για την ακρίβεια είσαι όλο επιλογές. Ξεκινώντας από την πόλη του Καρπενησίου, γραφική και πέτρινη και συνεχίζοντας στα χωριά (πολλά από αυτά ιστορικά) κάπου στο ενδιάμεσο συνειδητοποιείς ότι βουνό το καλοκαίρι δεν είναι και τόσο κακή ιδέα. Και αυτό βγαίνει από το στόμα ανθρώπου που κυριολεκτικά λατρεύει τη θάλασσα. Πάλι ξέφυγα όμως. Επειδή έχω πολλά να σας προτείνω και αυτά μπερδεύονται με τις αναμνήσεις μου και το κουβάρι δεν ξετυλίγεται θα το κάνω μέσα από φωτογραφίες, οι οποίες είναι ενδεικτικές καθώς όπως προείπα υπάρχουν πολλά για να δείτε.

Το Μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας

Το φοβερό σαλούν στο δρόμο για το Μικρό και το Μεγάλο χωριό. Καφές, ποτό και υπέροχα γλυκά και σνακ.

Και πάλι το φοβερό σαλούν στο δρόμο για το Μικρό και το Μεγάλο χωριό

Η γέφυρα πάνω από το διπόταμο

Το διπόταμο (η ένωση των ποταμών Κρικελιώτη και Καρπενησιώτη)

Στην πλατεία του χωριού Προυσσός κάτω από τον πλάτανο

Το προαύλιο από το ασύλληπτο παραδοσιακό αλλαντοποιείο μετά το Μικρό και Μεγάλο χωριό

Η ταβέρνα της κυρίας Ελένης στο χωριό Γαύρος με μενού, ό,τι βγάζει το μποστάνι

Το ιστορικό χωριό Κορυσχάδες (εκεί έγινε η πρώτη κυβέρνηση του βουνού)

Η πλατεία των Κορυσχάδων κάτω από τον πλάτανο

Υ. Γ.1: Μην παραλείψετε την επίσκεψη στο αλλαντοποιείο καθότι φτιάχνει το ωραιότερο προσούτο και βραστό και καπνιστό το οποίο μπορείτε να προμηθευτείτε σε ειδική συσκευασία αλλά και να δοκιμάσετε εκεί σε μια απολαυστική και οικονομική ποικιλία κάτω από το κιόσκι με παγωμένη μπυρίτσα. Εγώ αγόρασα βραστό και σας προτείνω να το φτιάξετε μια θρυλική ομελέτα με μπόλικο πιπέρι.

Υ. Γ.2: Μην ξεχάσετε ότι στο Μεγάλο και στο Μικρό χωριό πωλούνται υπέροχα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού και σε όλο το μήκος του δρόμου, μοναδικό μέλι ελάτου.

Υ. Γ.3: Αν θέλετε συνδυάστε το Καρπενήσι με διακοπές στη Ναύπακτο και στην Ορεινή Ναυπακτία. Η απόσταση δεν είναι καθόλου απαγορευτική και τα τοπία θα σας ανταμείψουν.

Υ. Γ. 4: Δόξα και τιμή στην κυρία Βιργινία από το χωριό Βουτύρο που όλα αυτά τα χρόνια μας φιλοξενεί στα καταλύματα της στον ξενώνα Villa Virginia και το πρωινό της εξακολουθεί να είναι μοναδικά απλό, γιατί είναι σπιτικό και γιατί περιλαμβάνει τις πιο περίεργες μαρμελάδες φτιαγμένες από τα ακούραστα χέρια της.

Υ. Γ. 5: Να προσθέσω και κάτι άσχετο. Συν του ότι φέτος στο Καρπενήσι είδα και την Αρειανάρα και κόντεψα να ξεχάσω το όνομα μου. A ρε Αρειανάρα μου χεις πάρει τα μυαλά!!!