ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ...

Χθες το βράδυ ελαφρώς κουρασμένη από το ημερήσιο ταξίδι στο Καρπενήσι, αλλά γεμάτη από εικόνες από ένα υπέροχο μέρος,  είπα να χαλαρώσω βλέποντας μια ταινία. Είχα σκοπό να δω μια γαλλική ταινία, ωστόσο έμεινα με τη θέληση διότι η ταινία κόλλησε.

Οπότε λέω τι βλέπουμε τώρα? Χαζεύοντας τις ταινίες στη βιβλιοθήκη μου, το μάτι μου έπεσε σε μία που έχω δει αμέτρητες φορές αλλά πάντα με την ίδια λαχτάρα. Την Πολίτικη Κουζίνα. Αυτή την ταινία, την είχα δει τρεις φορές στο σινεμά και άπειρες στο σπίτι..κάτι μαγικό συμβαίνει μαζί της. Σε κάνει να νομίζεις πως θα μπεις στην οθόνη και θα βρεθείς μέσα στο σκηνικό. Θα μυρίσεις και θα αισθανθείς τα αρώματα μιας πόλης ζωντανής, ανθρώπινης μυσταγωγικής...γήινης...αρωματισμένης...ατμοσφαιρικής. Μεγάλο όνειρο να πάω στην Κωνσταντινούπολη και να τη ζήσω πραγματικά. Θα το κάνω όμως!

Βλέποντας την ταινία, ένιωθα το άρωμα της κανέλας και του αστεροειδή γλυκάνισου να με τυλίγει. Κάτι στο μαγικό άρωμα αυτών των μπαχαρικών και στην ονειρική ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας, που μιλά για την αγάπη, με κάνουν κάθε φορά να την βλέπω με αγνή λαχτάρα.

Όπως προανέφερα, η ταινία αυτή είναι μια ταινία για την ανώτερη έννοια της αγάπης, απαλλαγμένη από κάθε δολιότητα. Για την αγάπη κάθε μορφής. Για την αγάπη που νιώθουμε για ιδιαίτερα άτομα της οικογένειας μας, για την αγάπη που νιώθουμε για τις αναμνήσεις μας, για την αγάπη για τις χαμένες πατρίδες, για την αγάπη που νιώθουμε για αντικείμενα που κάποτε έπαιξαν (ή ακόμα παίζουν) ρόλο στο σκηνικό και στο σενάριο της ζωής μας, για την αγάπη που μας δημιουργούν αρώματα που κάποτε συνδέσαμε με στιγμές ευτυχίας, για την αγάπη προς ένα άλλο άνθρωπο είτε αυτός υπήρξε, είτε όχι ακόμα...(εξάλλου η αγάπη έχει τη μαγική ιδιότητα και το μεγάλο προσόν της εγκαρτέρησης).

Μόλις η ταινία τέλειωσε, έβαλα το cd της Ευανθίας Ρεμπούτσικα για την ταινία να παίζει και κοιμήθηκα...

Y. Γ.: Μια πολύ αγαπημένη φράση αλλά και γενικά σκηνή της ταινίας είναι στο τέλος σχεδόν, στο σταθμό του τρένου. Η φράση..."Μην κοιτάξεις πίσω Σαϊμέ. Στους σταθμούς των τρένων αν κοιτάξουμε πίσω...αυτή η εικόνα παραμένει ως υπόσχεση".

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ???

"Φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν"...είπε ο Αριστοτέλης στο έργο του Πολιτικά.

Παραμονή των εκλογών σήμερα. Βρισκόμαστε προ των πυλών μιας πολιτικής ακολουθίας που έχει διαρκέσει πολύ και λογικά οδεύει προς την κορύφωση. Δεν ξέρω αν είμαστε έτοιμοι και για ποια πράγματα είμαστε έτοιμοι. Επίσης δεν ξέρω αν είμαστε αποφασισμένοι και προς ποια κατεύθυνση είμαστε αποφασισμένοι.

Μίλαγα με ένα καθηγητή μου από την ελληνική θητεία μου στο Πολιτικό της Νομικής και αναλύαμε τα πολιτικά δρώμενα. Πολύ χρήσιμη και διαφωτιστική κουβέντα. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις γόνιμους διαλόγους πάνω σε κάποιο θέμα, παράλληλα σε βοηθά να συγκροτήσεις τις άτακτες συνειρμικά σκέψεις σου και αν όχι να αποκρυσταλλώσεις άποψη, τουλάχιστον να προσεγγίσεις το θέμα σφαιρικά.

Συνεπώς και αναφορικά με τις επικείμενες εκλογές, έπειτα από μια πολύ δημιουργική και επιστημονική συζήτηση αποφάσισα να διαφοροποιήσω την προσέγγιση του θέματος και να το  πλησιάσω κάπως εναλλακτικά...ίσως λίγο αλληγορικά...ενδεχομένως και με μια δόση ρομαντισμού.

Σημείο αναφοράς σε αυτή την προσέγγιση υπήρξε μια ταινία που αγαπώ για πολλούς λόγους. Η ταινία "Ταξίδι στα Κύθηρα" του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μια ταινία γυρισμένη το 1984 με κεντρικό ήρωα ένα ηλικιωμένο άνθρωπο τον κυρ-Σπύρο (Μάνος Κατράκης), ο οποίος πουλάει λεβάντες στο δρόμο. Ο Σπύρος λοιπόν, ένας πρώην κομμουνιστής και εξόριστος στην Τασκένδη  επιστρέφει στην πατρίδα του μετά από 32 χρόνια εξορίας. 

Γυρνώντας στο χωριό του, τον τόπο του που κάποτε υπερασπίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, βλέπει τον ξεπεσμό και το ξεπούλημα όχι μόνο της γης αλλά και των ιδεών και των αξιών. Έντιμος και πιστός αγωνιστής προσπαθεί να σταθεί εμπόδιο σε αυτή την κατρακύλα και αν μπορεί να την αποτρέψει. Βέβαια η κατρακύλα έχει καταφέρει να τα συμπαρασύρει όλα και ο Σπύρος δε βρίσκει κάποιον να αντισταθεί μαζί του. Ούτε τα παιδιά του δε μπορεί να πλησιάσει παρά μόνο τη γυναίκα του, η οποία καρτερικά και πιστά τον ακολουθεί ως το τελευταίο ταξίδι..."στα Κύθηρα".

Η συγκεκριμένη ταινία είναι μια υπέροχη ταινία, πολύ ατμοσφαιρική και με τοπίο ομιχλώδες γεμάτο νοήματα. Εδώ ο Αγγελόπουλος μέσα από μια απλή ιστορία σκιαγραφεί μια πολιτική κατάσταση, την οποία αν εντοπίσουμε στο σήμερα θα δούμε πως δεν απέχει καθόλου. Το κεντρικό στοιχείο της ταινίας είναι το διαρκές δίλημμα Ιστορία - Πολιτική, δίλημμα που και στις μέρες μας φαίνεται να μας ταλαιπωρεί αλλά και να μας επισκιάζει. Και αυτό διότι για να κατανοήσουμε την πολιτική χρειαζόμαστε αρωγό και στυλοβάτη την ιστορία, την οποία ωστόσο εδώ και πολλά χρόνια δείχνουμε να απαξιώνουμε ή να παραγκωνίζουμε ή να αγνοούμε ή εν ολίγοις να αδιαφορούμε.

Ωστόσο εκείνη διαθέτει πολλές από τις απαντήσεις των πολιτικών ερωτημάτων που μας βασανίζουν. Έτσι και στην ταινία λοιπόν, ο Σπύρος αγνός αγωνιστής και με όπλο του την ιστορία θέλει να αγωνιστεί για να αλλάξει τα πράγματα...βέβαια ανακαλύπτει πόσο μόνος είναι σε αυτό τον αγώνα και απομονώνεται. Μέχρι και οι σύντροφοι του δεν τον συνδράμουν πια και ο παρακάτω διάλογος της ταινίας το υπογραμμίζει:

-Σπύρος: «Εδώ σ' αυτόν τον τόπο πιστέψαμε πως μπορούσε να αλλάξει ο κόσμος»

-Ο σύντροφός του: «Ξοδευτήκαμε σε ραντεβού με την Ιστορία»

Και προσθέτω εγώ και το στίχο από το τραγούδι Κεμάλ (σε στίχους Ν. Γκάτσου και μουσική Μ. Χατζιδάκι) που λέει στο τέλος "Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...". Αν και εύχομαι να αλλάξει.

Συνειρμικά ωστόσο μου ήρθε και η ταινία με το Δημήτρη Χορν "Μια Ζωή την Έχουμε" στην οποία το ταξίδι στα Κύθηρα αποτυπώνει μια αλληγορία καθόλου πολιτική, μα πέρα ως πέρα ανθρώπινη και  ουσιαστική. Στην ουσία σκιαγραφεί μια στάση ζωής, μια φιλοσοφία ζωής. Μια επιλογή να ζεις με βάση την πραγματική λογική...αυτή που βρίσκεται στην καρδιά και τροφοδοτείται από τα όνειρα και τη φαντασία.

Jean-Antoine Watteau - Ταξίδι στα Κύθηρα

Και βέβαια αν το καλοσκεφτούμε γιατί αυτό να είναι μη πολιτικό? Το αντίθετο μάλιστα. Αν αυτό εφαρμοζόταν και στις πολιτικές μας επιλογές τότε μπορεί ακόμα να ήμασταν "χρεωμένοι" και στον "οικονομικό πάτο"...με βεβαιότητα όμως δε θα βρισκόμασταν στον αξιακό, ηθικό, πολιτιστικό πάτο που βρισκόμαστε σήμερα όντας αντιμέτωποι με ανθρώπους και καταστάσεις μιας κοινωνίας που δείχνει όλο και πιο έντονα να χαλάει την αισθητική μας και να μας παρασύρει.

Υ. Γ. 1: Η ψήφος δεν είναι όπλο. Είναι δύναμη (καλώς και κακώς εννοούμενη)...είναι σίγουρα δικαίωμα αλλά επειδή δε μας συμφέρει να το θυμόμαστε....είναι παράλληλα και υποχρέωση...όχι σε κάποια εξουσία ή δύναμη αλλά είναι η ιερή υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας, στα πιστεύω μας και σε ό,τι θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας!

Υ. Γ. 2: Στην ταινία του Αγγελόπουλου, όπως προανέφερα, πρωταγωνιστής είναι ο Μάνος Κατράκης και αυτή ήταν η τελευταία του ταινία. Ο Κατράκης είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μου ηθοποιός. Υπήρξε εξόριστος μαζί με τον παππού μου, με τον οποίο στην εξορία έγιναν φίλοι. Από τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου πρόκειται για πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα και γι αυτό υπήρξε σεμνός, ταπεινός και συνεπής σε ο,τι πίστευε.

Υ. Γ. 3: Σε μια διαδικτυακή ανασκαφή βρήκα ένα ανέκδοτο ποίημα που είχε γράψει ο Αγγελόπουλος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας...

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας
Είμαι επισκέπτης
Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά
κι έπειτα δεν μου ανήκει
Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"
Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία
Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε
Ότι δεν έχω καν όνομα
Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο
Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω
Ξεχάστε με στη θάλασσα
Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

Υ. Γ. 4: Η Ελένη Καραΐνδρου δημιούργησε και για αυτή την ταινία υπέροχες μουσικές. Από το συγκεκριμένο cd αυτό το τραγούδι είναι το αγαπημένο μου.

127 ΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΖΩΗΣ!!!

Aυτές τις μέρες ψάχνω να βρω τι θέλω να ανεβάσω...έχω κάποια θέματα στα σκαριά...αλλά δεν είναι η ώρα τους ακόμη! Έτσι λοιπόν αποφάσισα να γράψω κάτι μικρό με αφορμή μια ταινία που είδα στο σινεμά την  Κυριακή. Η ταινία λέγεται 127 ώρες και πραγματεύεται μία αληθινή ιστορία ενός ορειβάτη που χωρίς ποτέ να δίνει λόγο, έκανε την επικίνδυνη αλλά "χορταστική" γι αυτόν ζωή του μεταξύ δουλειάς και αναρρίχησης-καταρρίχησης στα επικίνδυνα φαράγγια της Γιούτα. Ωστόσο, και επειδή ως γνωστόν κανείς δεν ξεφεύγει, τον τσάκωσε και αυτόν η ατυχία και βρέθηκε εγκλωβισμένος σε ένα φαράγγι για 5 μέρες σχεδόν, χωρίς κανείς να ξέρει που βρίσκεται...μόνος και σοβαρά τραυματισμένος.

Δε θα σας πω άλλες λεπτομέρειες για την ταινία ,κυρίως για όσους ενδιαφέρονται να τη δουν! Θα σταθώ ωστόσο σε ένα πράγμα που μου είχε κατακλείσει το μυαλό όσο την έβλεπα και όλες αυτές τις μέρες το φέρνω στο μυαλό μου. Και δεν είναι τίποτα άλλο από την εξής σκέψη. Ακόμα και όταν όλα τα πράγματα είναι μαύρα, ακόμα και όταν όλα δείχνουν μάταια, ακόμα και όταν όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει ελπίδα...υπάρχει ελπίδα και τίποτα δεν τελείωσε.  Ο άνθρωπος έχει αδιανόητα μεγάλο περιθώριο δυνάμεων να εξαντλήσει, τόσο που κανείς μας δε φαντάζεται. Και αυτό είναι ότι πιο ελπιδοφόρο υπάρχει στη ζωή!

Υ. Γ.: Από εδώ και πέρα όπου και να πηγαίνω θα αφήνω ένα σημείωμα για το που βρίσκομαι και δε θα εκνευρίζομαι όταν οι δικοί μου θα με ρωτάνε που θα βρίσκομαι, γιατί πολλά πράγματα περνάνε από το χέρι μας. Και αν ακόμα δε μπορούμε να τα αποφύγουμε...μπορούμε ωστόσο να τα διευκολύνουμε!

ΑΝΙΚΗΤΟΣ

Στις αρχές της εβδομάδας πήγα σινεμά σε μια ταινία βιογραφική, το Invictus. Πρόκειται για τη ζωή του ηγέτη της Νοτίου Αφρικής, του Νέλσον Μαντέλα. Η ταινία ξεκινάει με την αποφυλάκιση του Μαντέλα 27 χρόνια μετά την καταδίκη του από το καθεστώς των λευκών, όταν ο τότε Πρόεδρος Φρεντερίκ ντε Κλερκ αναγνώρισε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και ανέστειλε τις εκτελέσεις . Η απελευθέρωσή του και η αρχή της προεδρίας του το 1990 σημάδεψε την απαρχή θεμελιακών αλλαγών στο αφρικανικό κράτος, που οδήγησαν στην πτώση του ρατσιστικού καθεστώτος και του κινήματος του Απαρτχάιντ Η ταινία κατά κύριο λόγο είναι μία περιγραφή αφενός, των πρώτων κινήσεων του Μαντέλα στο δρόμο του οράματος που είχε για ένα κόσμο μακριά από φυλετικές διακρίσεις και αφετέρου, μια περιγραφή του ιδεολογικού προφίλ του μεγάλου αυτού άντρα.

Ο Μαντέλα μέσα από την ταινία παρουσιάζεται ως μία προσωπικότητα που από νωρίς κατάλαβε πως για να προσεγγίσει το κοινό αίσθημα και να ενώσει τους ανθρώπους σε καιρούς, όχι απλά χαλεπούς για τη Νότια Αφρική, αλλά σε καιρούς ακατάσχετης διχόνοιας μεταξύ λευκών και μαύρων δεν χρειαζόντουσαν μεγαλοστομίες και βαθιά και άπιαστα οράματα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να βρεθεί ένας συνεκτικός κρίκος που θα ήταν τόσο δυνατός ώστε να κάνει όλους τους ανθρώπους να βάλουν στην άκρη τα μίση και να ενώσουν τα χέρια. Επιστρατεύτηκε λοιπόν, από τον Μαντέλα ένας τομέας γνωστός για την δυναμική του στο να ενώνει τους ανθρώπους, ο αθλητισμός. Και συγκεκριμένα το ράγκμπι που παρόλο που το μισούσαν οι μαύροι γιατί ήταν άθλημα–σήμα κατατεθέν των λευκών, ο ηγέτης της Νοτίου Αφρικής βλέποντας μπροστά ζητά τη βοήθεια του αρχηγού της εθνικής ομάδας, του Φρανσουά Πιενάαρ, για να ενώσει τη φυλετικά διχασμένη χώρα του. Και ενώ η εθνική ομάδα βρισκόταν σε κακά χάλια και κανείς δεν την υποληπτόταν, ο Μαντέλα επένδυσε σε αυτήν και την έκανε πρωτομάστορα της αλλαγής που ονειρευόταν να φέρει, οδηγώντας αυτή και όλο το έθνος στην τελική φάση του παγκόσμιου κυπέλλου του 1995, που διοργανώθηκε από τη Νότιο Αφρική. Το όνειρο και ο μακρόπνοος στόχος του Μαντέλα φάνταζε τότε ουτοπικός, αλλά η πίστη του στο όραμα αποτέλεσαν τα φτερά στα πόδια των παικτών που βρήκαν τον εμψυχωτή και εμπνευστή τους στο πρόσωπό του έως τότε αμφισβητούμενου αρχηγού της ομάδας, Φρανσουά Πιενάαρ. Εκείνος με τη σειρά του, υπήρξε άμεσα επηρεασμένος από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Ν. Αφρικής, ο οποίος στην προσπάθεια του να του εμφυσήσει την πίστη και τη δύναμη, ώστε να συμπαρασύρει τους συμπαίκτες του στο ντελίριο της νίκης, του κάνει ένα πολύ σημαντικό δώρο που υπήρξε για τον ίδιο στυλοβάτης τα δύσκολα χρόνια της φυλακής. Το δώρο αυτό ήταν το ποίημα του Γουίλιαμ Χένλεϊ, Invictus (Ανίκητος). Και το όνειρο βγήκε αληθινό, η εθνική ομάδα πήρε το παγκόσμιο πρωτάθλημα και ο λαός ενώθηκε υπό την επήρεια της χαράς από την επίτευξη του σχεδόν ακατόρθωτου!

Κλείνοντας, κατά την προσωπική μου άποψη, η ταινία αποτελεί μία σοβαρή προσπάθεια του σκηνοθέτη Κλιντ Ίστγουντ να σκιαγραφήσει το πορτραίτο ενός ανθρώπου που κάθε άλλο παρά αόρατος πέρασε. Ένας ηγέτης με το Η κεφαλαίο, που με τη μεγαλοθυμία του και την έμπρακτη ανωτερότητα του χαρακτήρα του δίνει μαθήματα ηθικής και πολιτικής! Ο Μόργκαν Φρίμαν για μένα ήταν έξοχη επιλογή καθώς αποτύπωσε πλήρως το ρόλο του ως Νέλσον Μαντέλα αλλά αποτύπωσε και πολλά από τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του. Στην ίδια γραμμή και ο Ματ Ντέιμον ως Φρανσουά Πιενάαρ έδωσε πολύ δυνατή ερμηνεία.

Info ταινίας:

Σκηνοθεσία : Κλιντ Ίστγουντ
Σενάριο: Άντονι Πέκαμ, Τζον Κάρλιν
Πρωταγωνιστούν: Μόργκαν Φρίμαν, Ματ Ντέιμον
Διάρκεια: 129΄

Ακολουθεί το ποίημα που προανέφερα και το οποίο υπήρξε κίνητρο και στήριγμα για τους Μαντέλα και Πιενάαρ.

INVICTUS

Μέσα στη νύχτα που με σκεπάζει,
μαύρη σαν πίσσα όπως είναι,
ευχαριστώ όποιον Θεό υπάρχει
για την ελεύθερη ψυχή μου.

Υπό το βάρος των περιστάσεων
ποτέ δε λύγισα ούτε ούρλιαξα δυνατά.
Όταν το βάρος της τύχης έπεσε πάνω μου
Το κεφάλι μου μάτωσε, αλλά δεν έσκυψε.

Πέρα απ' αυτό τον τόπο της οργής και των δακρύων
βρίσκεται ο τρόμος της σκιάς,
Κι όμως, παρά τις απειλές όλων των χρόνων
θα με βρει, μα θα με βρει χωρίς να φοβάμαι.

Σημασία δεν έχει πόσο στενή είναι μια πύλη,
πόσο γεμάτη με τιμωρίες η περγαμηνή,
εγώ διαφεντεύω τη μοίρα μου:
αφέντης της ψυχής μου είμαι εγώ.

Υ.Γ.1: Η ταινία έχει προταθεί για δύο Όσκαρ, Α' και Β' ανδρικού ρόλου (Φρίμαν - Ντέιμον)

Υ.Γ.2: Την ταινία την είδα στο σινεμά Νιρβάνα στην Αλεξάνδρας και έχω να πω ότι είναι πολύ ωραίο και μεγάλο σινεμά. Είχα να πάω κάτι χρόνια και παρατήρησα ότι ανακαινίστηκε πολύ όμορφα!

Υ.Γ.3: Με αφορμή το παραπάνω ποίημα θέλω να προσθέσω πως όλοι οι άνθρωποι κάποτε νιώθουμε ότι από κάπου θέλουμε να πιαστούμε, να αντλήσουμε δύναμη και να συνεχίσουμε την πορεία μας!

ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΟΥΑΡΟ VS MISS MARPLE / AGATHA VS AGATHA

Τον τελευταίο καιρό διακατέχομαι από μια ανυπέρβλητη διάθεση να λιώσω μπροστά στον υπολογιστή βλέποντας τις απίστευτες ιστορίες δύο πολύ αγαπημένων μου ηρώων, του φλεγματικού και comme il faut Βέλγου ντετέκτιβ που το μυαλό του βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά στην λύση μυστηρίων (με άλλα λόγια τον Ηρακλή Πουαρό) και της καλοκάγαθης πλην βιονικής ηλικιωμένης που εξιχνιάζει άλυτα μυστήρια (δηλαδή της Miss Marple).

Κάτι σε αυτούς τους ήρωες κάνει την ατμόσφαιρα των ταινιών που πρωταγωνιστούν μοναδική. Και βέβαια αυτό το κάτι είναι το πανέξυπνο και χωρίς κενά γράψιμο μιας γυναίκας που επάξια χαρακτηρίστηκε η "βασίλισσα του αστυνομικού μυστηρίου". Και στις δύο σειρές η πλοκή ξετυλίγεται με τρόπο ιδιαίτερο, χωρίς άσκοπες φλυαρίες. Η υπόθεση κάθε φορά είναι ξεχωριστή και πάντα η λύση του μυστηρίου έρχεται με φυσικό και αβίαστο τρόπο. Τίποτα καταιγιστικό, τίποτα βεβιασμένο! Και στις δυο σειρές όλα κυλάνε σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι και με ένα μοναδικό τρόπο δεν αφήνουν το θεατή να βαρεθεί ούτε λεπτό.

Που κρύβεται το μυστικό σε αυτές τις δυο σειρές; Η δική μου γνώμη είναι πως το απλό είναι πάντα το πιο δύσκολο και συγχρόνως με ένα περίεργο τρόπο το πιο ενδιαφέρον. Και αυτό φαίνεται πως η συγγραφέας τους το γνώριζε καλά, επενδύοντας σε απλές ιστορίες διανθίζοντάς τες με ένα μακρύ πέπλο μυστηρίου, το οποίο ξετύλιγε με τον τρόπο που εκείνη ήθελε. Τέλος, δε θα ήθελα να ξεχάσω να πω έκτος από την πλοκή των σειρών αυτών, υπάρχει και κάτι ακόμα που μου δημιουργεί απίστευτο ενδιαφέρον. Και αυτό είναι τα εκπληκτικά ταξίδια που έκαναν οι δύο ήρωες με τα τρένα της εποχής. Νομίζω πως η ατμόσφαιρα των ταινιών απογειώνεται όταν βρίσκονται στα τρένα αυτά που αποπνέουν μια πολύ βρετανική αύρα, καθόλου ξιπασμένη.

Υ.Γ.1: Στο σταθμό των τρένων στο Ρουφ υπάρχει μια παλιά αμαξοστοιχία, στην οποία υπάρχει βαγόνι - εστιατόριο, βαγόνι - μπαρ, βαγόνι - θέατρο και λειτουργεί καθημερινά. Όταν πήγα νόμιζα πως είχε βγει από την ταινία...και πως την ώρα που θα τρώγαμε θα έπρεπε να λύσουμε κάποιο σκοτεινό μυστήριο!

Υ.Γ.2: Αφού τελείωσα με τη Miss Marple, ξεκίνησα με τον Ηρακλή Πουαρό (με άλλα λόγια κάποια βράδια της εβδομάδας ρίχνω άγκυρα στο σπίτι, μην κάνουμε και υπερβολές).

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ BOX OFFICE - ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΟΧ OFFICE 24-27/12

ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΑΙΘΟΥΣΕΣ* ΣΥΝΟΛΟ* ΝΗΣΟΣ 73.965 52 94.580 AVATAR 47.405 26 255.380 ΜΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 19.855 32 81.245 ΕΙΝΑΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ 14.180 29 47.090 ΕΝΝΕΑ 11.352 22 39.360 Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ 11.215 24 30.685 Άλλα 8.120 εισιτήρια για το «Soul Kitchen» (35.000 συνολικά) και 6.320 για την «Κληρονόμο», η οποία έφτασε τα 143.285. Ενθαρρυντικό ξεκίνημα για τα «Αγριόχορτα» με 3.400 θεατές σε 3 αίθουσες, απογοητευτικό για τη «Μαρτυριάρα Καρδιά» και τον «Άλβιν…» με 1.780 και 830 εισιτήρια αντίστοιχα.

* αίθουσες & αριθμός εισιτηρίων στην Αθήνα

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ BOX OFFICE 25-27/12

ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΔΟΣ-ΣΧΟΛΙΑ WEEKEND* ΣΥΝΟΛΟ* AVATAR Sci fi 3D περιπέτεια του Τζέιμς Κάμερον 66,3 352,1 ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ Ο Γκάι Ρίτσι ανεβάζει ταχύτητα στο διάσημο ντέτεκτιβ 38,4 140,7 Ο ΑΛΒΙΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ 2 Οι ποπ σκίουροι - τροβαδούροι επιστρέφουν 36,6 157,3 ΕΙΝΑΙ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟ Μεσήλικη κομεντί με την Μέριλ Στριπ 18,7 59,1 THE BLIND SIDE Ράγκμπι δράμα με τη Σάντρα Μπούλοκ 12,7 209,1 ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Η κομεντί-οσκαρικό φαβορί με τον Τζορτζ Κλούνεϊ 11,3 45 THE PRINCESS AND THE FROG Ντισνεϊκή παραλλαγή του γνωστού παραμυθιού 10 86,1 ΤΑ ΜΑΘΑΤΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΟΡΓΚΑΝ; «Αγροτική» κομεντί με τους Χιου Γκραντ και Σάρα Τζέσικα Πάρκερ 5,2 25,6

* ΣΕ ΕΚΑΤ. ΔΟΛΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Λόγω των ημερών σκέφτηκα ότι θα ήταν επίκαιρο να βρω ταινίες χριστουγεννιάτικες για τους σπιτόγατους που θέλουν να λιώσουν σπίτι τους με συντροφιά ταινίες και ωραίο ζεστό pop corn! Λοιπόν χωρίς πολλές φλυαρίες ακολουθεί ένας κατάλογος κυρίως σύμφωνα με προσωπικά κριτήρια:

1. Christmas Carol (Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, δημοφιλές διήγημα του Καρόλου Ντίκενς και με φετινή μεταφορά στον κινηματογράφο)
2. Home Alone 1 (Μόνος Στο Σπίτι 1)
   
3. Home Alone 2 (Μόνος Στο Σπίτι 2)
4. Home Alone 3 (Μόνος Στο Σπίτι 3)
   
5. Holiday Inn (Μουσική Παρέλαση, 1942 με πρωταγωνιστές Bing Crosby και Fred Astaire)
6. Miracle On 34 Street (Θαύμα Στο Μανχάταν)
7. The Holiday
8. Love Actually (Αγάπη Είναι...)
   
9. Four Christmases (Χριστούγεννα Στα 4)
   
10. Bad Santa (Ο 'Αγιος Βασίλης Είναι Σκέτη Λέρα)
    
11. Meet Me In Saint Louis (Το Τραγούδι Της Αγάπης)
    
12. Little Women (Μικρές Κυρίες, ένα πολύ ωραίο διήγημα της Λουίζα Άλκοτ, με ωραία μεταφορά στον κινηματογράφο)
    
13. Mary Poppins
14. Nightmare Before Christmas (Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης του Tim Burton)
    
15. Christmas Vacation (με τον Chevy Chase ως Clark Griswold)
16. The Polar Express (Το Πολικό Εξπρές)
17. The Family Stone (H Πέτρα Του Σκανδάλου)
18. How The Grinch Stole Christmas (Ο Κατεργάρης Των Χριστουγέννων)
19. Scrooge (Σκρούτζ)

Χρόνια Πολλά σε όλους και με το καλο το Nέο 'Eτος!!!

2012 ΤΟ ΤΕΛΟΣ Ή ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ?

Θα είναι το 2012 το έτος που όλα τα χρονόμετρα θα μηδενίσουν και θα αρχίσουμε την αρίθμηση από το 0? Θα είναι το 2012 το έτος που το ανθρώπινο γένος θα δοκιμαστεί με την ποιο δύσκολη δοκιμασία? Θα επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη του ημερολογίου των Μάγιας? Πόσοι άνθρωποι και πόσα ζώα θα επιζήσουν? Θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε και τον πολιτισμό μας ή όλα θα χαθούν και οι μνήμες και τα πειστήρια ύπαρξης των μεγαλύτερων διανοητών και καλλιτεχνών στα βάθη των αιώνων θα σβήσουν?

Πολλά είναι τα ερωτήματα που προκύπτουν και η πρόσφατη ταινία με τίτλο 2012 έρχεται για να δημιουργήσει και άλλα. Μια ταινία με πάρα πολλά εφέ, καταιγιστική δράση και μεγάλη αγωνία για το πόσο χειροτερα μπορεί να πάνε τα πράγματα σε μια καταστροφή που δεν έχει τελειωμό και αφήνει τους ανθρώπους χωρίς ελπίδα για το αύριο. Σε αυτό το σημείο είναι που η ταινία διαφέρει από τις ανάλογες ταινίες καταστροφής.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, σε όσες ταινίες έχω δει αναφορικά με το τέλος του κόσμου, νιώθεις ότι υπάρχει ελπίδα για το ανθρώπινο είδος. Πως σίγουρα θα υπάρξουν απώλειες ανθρώπων αλλά το αύριο ξημερώνει με την ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Στην ταινία αυτή όμως, η απελπισία είναι αποπνικτική. Οι εικόνες και το είδος της καταστροφής που αντικρίζεις δε σου αφήνουν κανένα περιθώριο να σκεφτείς πως κάποια στιγμή όλο αυτό θα τελειώσει, όλα θα πάρουν το δρόμο τους και θα πάνε καλά. Σκηνές αφανισμού του ανθρώπινου γένους και εξαφάνισης της ύλης, καθώς ο φλοιός της γης θάβεται στα έγκατα της και το νερό έρχεται να σβήσει κάθε ίχνος ζωής.

Βέβαια, σωτηρία υπάρχει! έχει όμως και τιμή και είναι και πολύ υψηλή. Για αυτούς τους λίγους που μπορούν να εξασφαλίσουν μερικά δισεκατομμύρια, η σωτηρία ονομάζεται πράσινη κάρτα επιβίβασης! Που? Αυτό δεν θα το πω, όπως και δε θα επεκταθώ στην πλοκή της ταινίας για να μην μειώσω την αγωνία σε όσους δεν την έχουν δει. Πάντως η ταινία περνάει πολλά μηνύματα, τόσο ανθρωπιάς όσο και απανθρωπιάς.

Να πάτε να τη δείτε και να είστε προετοιμασμένοι, αν πάτε σε κάποιο multiplex, γιατί διαρκεί 2 1/2 ώρες. Καλή προβολή!

ΠΑΛΙΟ VS ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ

-->

Στην εποχή που όλα αλλάζουν και εκμοντερνίζονται, δε θα μπορούσε να πράξει διαφορετικά και ο κινηματογράφος, ο οποίος συνδυάζει τέχνη και τεχνολογία. Ως εκ τούτου αποτελεί νούμερο ένα τομέα εκσυγχρονισμού και τελειότητας των μέσων. Είναι όμως αυτό επαρκές για μια μορφή τέχνης που έχει αναδείξει αριστουργήματα με τη χρήση μόνο της κάμερας, χωρίς κανένα εφέ και χωρίς καμία ιδιαίτερη τεχνολογία; Η ταπεινή μου άποψη είναι πως όχι! Η τεχνολογία μπορεί να συμβάλλει και να αναδείξει (και σε κάποιες περιπτώσεις το κάνει) την ακεραιότητα του έργου του κινηματογραφιστή, δε μπορεί όμως να τον υποσκελίσει σε βαθμό που να καταλήγει ο κινηματογραφιστής να υπηρετεί την τεχνολογία (και όχι την τέχνη του) και η τεχνολογία να κατευθύνει τη δραματουργία του.

Για να γίνω λίγο πιο σαφής, πρόσφατα παρακολούθησα μία ταινία που συγκαταλέγεται στα θρίλερ το "SAW VI" και ακόμη πιο πρόσφατα ξαναείδα μία άλλη ταινία που και αυτή είναι θρίλερ το "PSYCHO". Αναπόφευκτα έπεσα σε συγκρίσεις, καθώς η διαφορά τους για τα δικά μου γούστα υπήρξε σχεδόν ακαριαία μετά το τέλος και της δεύτερης ταινίας. Βλέποντας το πρώτο θρίλερ ένιωθα μια ακατανίκητη αηδία για τις μακάβριες σκηνές που εκτυλίσσονταν μπροστά μου, χωρίς όμως να μπορώ να νιώσω ούτε τρόμο ούτε φόβο, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει αφού υποτίθεται οτι έβλεπα θρίλερ!

Όλες οι σκηνές χαρακτηρίζονταν από την ίδια μανία του σκηνοθέτη να μας δείξει όλους τους πιθανους και απεριγραπτους τρόπους που ένας άνθρωπος μπορεί να αυτοκατακρεουργηθει ή να τον κατακρεουργήσουν. Άφθονο αίμα, παντού και όλη την ώρα μαζί με άφθονη καλοδεχούμενη τεχνολογία. Στον αντίποδα, το δεύτερο θρίλερ είναι του σπεσιαλίστα του είδους, Χίτσκοκ, ο οποίος ξετυλίγει περίτεχνα την ιστορία του και χωρίς να έχει τη βοήθεια καμιάς ιδιαίτερης τεχνολογίας παρά μόνο το πηγαίο και αξεπέραστο ταλέντο του, καταφέρνει να σε συνεπάρει και να σου κινήσει το ενδιαφέρον για το τι θα επακολουθήσει, δημιουργώντας μια απόκοσμη και τρομακτική ατμόσφαιρα.

Εν ολίγοις, το επιμύθιο είναι ότι το ταλέντο υπερκαλύπτει την ευκολία και τη φαντασμαγορία της τεχνολογίας γιατί είναι αυθεντικό, όταν συνδυάζονται όμως (για να μην απαξιώσουμε και την τεχνολογία), το αποτέλεσμα δικαιώνει, τόσο το δημιουργό, όσο και το κοινό του!