ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ...

Χθες το βράδυ ελαφρώς κουρασμένη από το ημερήσιο ταξίδι στο Καρπενήσι, αλλά γεμάτη από εικόνες από ένα υπέροχο μέρος,  είπα να χαλαρώσω βλέποντας μια ταινία. Είχα σκοπό να δω μια γαλλική ταινία, ωστόσο έμεινα με τη θέληση διότι η ταινία κόλλησε.

Οπότε λέω τι βλέπουμε τώρα? Χαζεύοντας τις ταινίες στη βιβλιοθήκη μου, το μάτι μου έπεσε σε μία που έχω δει αμέτρητες φορές αλλά πάντα με την ίδια λαχτάρα. Την Πολίτικη Κουζίνα. Αυτή την ταινία, την είχα δει τρεις φορές στο σινεμά και άπειρες στο σπίτι..κάτι μαγικό συμβαίνει μαζί της. Σε κάνει να νομίζεις πως θα μπεις στην οθόνη και θα βρεθείς μέσα στο σκηνικό. Θα μυρίσεις και θα αισθανθείς τα αρώματα μιας πόλης ζωντανής, ανθρώπινης μυσταγωγικής...γήινης...αρωματισμένης...ατμοσφαιρικής. Μεγάλο όνειρο να πάω στην Κωνσταντινούπολη και να τη ζήσω πραγματικά. Θα το κάνω όμως!

Βλέποντας την ταινία, ένιωθα το άρωμα της κανέλας και του αστεροειδή γλυκάνισου να με τυλίγει. Κάτι στο μαγικό άρωμα αυτών των μπαχαρικών και στην ονειρική ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας, που μιλά για την αγάπη, με κάνουν κάθε φορά να την βλέπω με αγνή λαχτάρα.

Όπως προανέφερα, η ταινία αυτή είναι μια ταινία για την ανώτερη έννοια της αγάπης, απαλλαγμένη από κάθε δολιότητα. Για την αγάπη κάθε μορφής. Για την αγάπη που νιώθουμε για ιδιαίτερα άτομα της οικογένειας μας, για την αγάπη που νιώθουμε για τις αναμνήσεις μας, για την αγάπη για τις χαμένες πατρίδες, για την αγάπη που νιώθουμε για αντικείμενα που κάποτε έπαιξαν (ή ακόμα παίζουν) ρόλο στο σκηνικό και στο σενάριο της ζωής μας, για την αγάπη που μας δημιουργούν αρώματα που κάποτε συνδέσαμε με στιγμές ευτυχίας, για την αγάπη προς ένα άλλο άνθρωπο είτε αυτός υπήρξε, είτε όχι ακόμα...(εξάλλου η αγάπη έχει τη μαγική ιδιότητα και το μεγάλο προσόν της εγκαρτέρησης).

Μόλις η ταινία τέλειωσε, έβαλα το cd της Ευανθίας Ρεμπούτσικα για την ταινία να παίζει και κοιμήθηκα...

Y. Γ.: Μια πολύ αγαπημένη φράση αλλά και γενικά σκηνή της ταινίας είναι στο τέλος σχεδόν, στο σταθμό του τρένου. Η φράση..."Μην κοιτάξεις πίσω Σαϊμέ. Στους σταθμούς των τρένων αν κοιτάξουμε πίσω...αυτή η εικόνα παραμένει ως υπόσχεση".

ONE FINE DAY...!!!

Σήμερα βρέθηκα εκεί...Νομός Ευρυτανίας...Καρπενήσι και γύρω χωριά...

 

Ήπια καφέ διπλό ελληνικό γλυκό και γλυκό κουταλιού καρυδάκι κάτω από την παχιά σκιά αυτού του γέρικου πλάτανου καθισμένη πάνω σε κορμούς πιο γέρικων δέντρων...και "ανάσανα"...κυριολεκτικά και μεταφορικά...

 

Υ. Γ.1: Όλα τα μαγικά πράγματα είναι απλά και φυσικά και σου αποκαλύπτονται στις πιο αναπάντεχα όμορφες γωνιές του κόσμου...

Υ. Γ. 2: Τι κρίμα που πρέπει όλα τα ωραία να κρατάνε λίγο...ή και αστραπιαία...

Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΟΥΛΟ...

Εδώ και αρκετά χρόνια ένα από τα πράγματα που με ενδιαφέρει πολύ είναι να κρατάω αποκόμματα από άρθρα εφημερίδων που μου φαίνονται ενδιαφέροντα ή που με κάποιο τρόπο θεωρώ ότι θέλω να τα κρατήσω. Ωστόσο τέτοιες συλλογές εύκολα μετατρέπονται σε μπάχαλο. Προσωπικά για την ώρα κάτι τέτοιο το αποφεύγω έντεχνα τακτοποιώντας τη συλλογή μου ανα τακτά διαστήματα. (Κάποια στιγμή θα φωτογραφίσω τη συλλογή και θα σας τη δείξω.)

Βέβαια κάπου αλλού θέλω να καταλήξω. Αυτό το κάπου πήρε αφορμή από ένα τέτοιο συγύρισμα άρθρων και αφορά τη συνέντευξη ενός πολύ αγαπημένου μου ποιητή και συγγραφέα, του Οκτάβιο Πας. (Ο Οκτάβιο Πας είναι ένας Μεξικανός νομπελίστας ποιητής και συγγραφέας, πολυγραφότατος και με έργο που τον κατατάσσει στους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα.)

Η συνέντευξη αυτή εδόθη στην εφημερίδα Το Βήμα, το 1998 και είναι από τις τελευταίες του. Ωστόσο εγώ τότε ήμουν μικρή και την κράτησα με παρότρυνση του πατέρα μου, ο οποίος τότε μου είχε πει να την φυλάξω διότι κάποτε αυτά που θα διαβάσω θα μου χρησιμεύσουν κάπου. Και είχε δίκιο. Σήμερα την ξαναείδα τη συνέντευξη και παρατήρησα πως όταν ένα φωτισμένο μυαλό μιλάει, ποτέ αυτά που λέει δε μπορεί να ξεπεραστούν από το χρόνο.

Έτσι συνειρμικά θυμήθηκα πως σε ένα βιβλίο του είχα διαβάσει μια φράση πολύ ειδική, πολύ ρεαλιστική, πολύ ουσιαστική και πέρα για πέρα ανθρώπινη.

"Ο άνθρωπος, ο εφευρέτης ιδεών και μηχανημάτων, ο δημιουργός ποιημάτων και νόμων, είναι πλάσμα τραγικό και γελοίο. Είναι ένας ακατάπαυστος δημιουργός ερειπίων."

Τα λόγια αυτά τα συνέδεσα με τη συνέντευξη στο Βήμα και συγκεκριμένα με ένα κομμάτι αυτής, όπου ο δημοσιογράφος ρωτά τον Οκτάβιο Πας αν υπάρχει μια μεγάλη εφεύρεση που πιστεύει ότι σήμερα είναι στην υπηρεσία μιας καλύτερης ζωής, ενός καλύτερου μέλλοντος. Και εκείνος είπε...

«Ναι... Σήμερα επιτακτικά καλούμεθα να εφεύρουμε και πάλι τον "άνθρωπο"! Πρέπει να ξαναπιστέψουμε στην ύπαρξη του μυαλού και της ψυχής μας! Τελευταία κινδυνεύουμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος είναι μόνο μυαλό, μόνο λογική! Με έναν πολύ έντεχνο τρόπο κάποιοι σκέπασαν με μια "βαριά κουβέρτα" τα συναισθήματά μας. Αρα δεν βρίσκουμε διέξοδο στο μυστήριο της ύπαρξης, αν και μας βασανίζει. Η ψυχή κάνει τον καθένα μας αναντικατάστατο. Η ψυχή μας κάνει μονάδα... Το μυαλό, η επικράτηση του μυαλού έναντι της ψυχής, μεταμορφώνει τη μονάδα σε ένα μεγάλο μηδενικό, μέρος ενός συνόλου! »

Μετά ο δημοσιογράφος τον ξαναρώτησε αν υπάρχει ελπίδα. Και εκείνος απάντησε...

«Η μόνη ελπίδα μας είναι να βγάλουμε την ψυχή μας από το "μπαούλο". Μόνο έτσι θα μπει φρένο στο τρεχαλητό του μυαλού μας. Το μυαλό είναι ένα σκυλί που αν δεν το δέσεις από την ψυχή ικανοποιεί τις επιθυμίες του όπως τα ζώα. Αρα οδηγεί τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θαυμαστό κόσμο των ζώων. Με ρωτήσατε αν υπάρχει ελπίδα... Ναι, υπάρχει ελπίδα, αρκεί να πονέσουμε ξανά»

Τέλος ο Οκτάβιο Πας κλείνοντας, ανέφερε τα λόγια του πατέρα του. Μια μεγάλη αλήθεια που  χάνεται στις αμέτρητες ανακρίβειες και που ωστόσο υπήρξε για εκείνον πάντα πυξίδα και οδηγός...
«"Για να μπορείς να μιλάς μάθε να σιωπάς"! Στη σιωπή κατοικούν οι λέξεις του ποιητή. Εκεί πλένονται, εκεί αρωματίζονται, εκεί ντύνονται».

ΚΑΘΗΜΕΡΑΝΟΗΤΟΤΗΤΑ...ΕΝΑ ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΟ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΒΙΒΛΙΟ...

Είναι πραγματικά σπουδαίο όταν πλέον καταλάβουμε ότι τα απλά πράγματα είναι τα σημαντικά...ότι οι απλές ερωτήσεις είναι οι ουσιαστικές...ότι οι απλές αποφάσεις κρίνουν τη ζωή.

Διότι τότε και μόνο τότε θα νιώσουμε αληθινά ότι τα γεγονότα και τα πράγματα της φαινομενικής "καθημερινής ανοητότητας" είναι στην ουσία τα γεγονότα και τα πράγματα που ορίζουν και οριοθετούν την πραγματική ζωή και είναι εν τέλει, η πιο περιεκτική επιτομή της καθημερινής μας αναγκαιότητας.

Αυτό είναι το κεντρικό θέμα ενός βιβλίου που εδώ και λίγο καιρό φιλοξενείται στα ράφια των βιβλιοπωλείων και το οποίο πολύ πρόσφατα διάβασα. Ο τίτλος του είναι ένα λογοπαίγνιο, μια έξυπνη σύνθεση λέξεων, της οποίας το αποτέλεσμα είναι η λέξη "Καθημερανοητότητα". Ο συγγραφέας του βιβλίου, Γιώργος Χατζελένης, περνάει μηνύματα από το εξώφυλλο κιόλας. Ένα εξώφυλλο απλό μεν, μα ιδιαίτερα αλληγορικό και φιλόξενο σε διαφορετικές ερμηνείες. 

Από την αρχή του βιβλίου, ο συγγραφέας μας προϊδεάζει πως πρόκειται να διαβάσουμε για το ταξίδι ενός ήρωα που αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του σε μια βδομάδα. Μα γίνεται? ...θα αναρωτηθεί κάποιος...Γίνεται! Μέσα από μια διαδρομή... Μα πως? ...θα αναρωτηθεί πάλι...

Το βιβλίο με πολύ ουσιαστικό και ειλικρινή τρόπο υφαίνει αυτή τη διαδρομή σαν ένα ταξίδι, το οποίο δεν είναι  συμβατικό αλλά ένα ταξίδι πρωτίστως νοητικό. Είναι το ταξίδι που κάνει ο ήρωας με αρωγό τις σκέψεις του, τα όνειρα του, τις προσδοκίες του και τις καθημερινές αφορμές που του δίνει η ζωή του. Για τον ήρωα του βιβλίου, όλα αξίζουν το χρόνο τους...το μυαλό έχει τη δύναμη, ακόμα και αν για λίγο κομπιάσει ή δυσκολευτεί, να διακρίνει και να ξεδιαλύνει τις χρήσιμες καθημερινές αφορμές της ζωής από ό,τι πρέπει να περάσει στα ψιλά...

Ό,τι κρίνεται από εκείνον ουσιώδες, αποτελεί βαρόμετρο σε σχέση με αυτά που έχει στο μυαλό του. Και ο αναγνώστης από νωρίς θα παρατηρήσει πως η σκέψη του και η καθημερινότητα του, τον οδηγούν να αναζητήσει την ουσία στα απλά πράγματα που ωστόσο κρύβουν πολλές απαντήσεις...

Για παράδειγμα, η σχέση του ήρωα με τα αντικείμενα της καθημερινότητας είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Αντικείμενα καθημερινής χρήσης με λόγο στο καθημερινό σενάριο της ζωής αποδεικνύουν ότι εκεί που άλλοι βλέπουν καθημερινή ρουτίνα και ίσως ανοητότητα, ο ήρωας προκρίνει αφορμές για σκέψη...διότι πολλές φορές ό,τι μοιάζει για τους άλλους ασήμαντο, για εκείνον κρίνεται σημαντικό και ό,τι μοιάζει λεπτομέρεια, για εκείνον λειτουργεί ως καταλύτης...

Επίσης, οι σκέψεις του βρίσκονται σε μια ζωντανή, διαλεκτική σχέση. Ο ήρωας δημιουργεί συνδέσεις και συνειρμούς με κείμενα που κάποτε συνάντησε μέσα στην καθημερινότητά του και που τώρα χρησιμοποιεί ως μια στέρεη βάση, ώστε όλα στο μυαλό του να βρουν τη θέση τους, να αποκτήσουν νόημα και να τον οδηγήσουν κάπου...

Παράλληλα, είναι εμφανές μέσα στο βιβλίο πως ο ήρωας δε φοβάται να ονειρευτεί αλλά ούτε φοβάται να σκεφτεί δύσκολα και να πράξει άβολα...εν ολίγοις, δε φοβάται να ξεβολευτεί, αντίθετα φοβάται το βόλεμα, φοβάται τη στασιμότητα και το βάλτωμα που αυτή συνεπάγεται. Για εκείνον αυτό είναι όχι μόνο ανοητότητα αλλά αβελτηρία...

Με άλλα λόγια, τα όνειρα του και οι σκέψεις του είναι το πιο φωτεινό αστέρι στο δρόμο του και η πιο σταθερή πυξίδα στη ζωή του...και αυτό μας το περνάει έντονα ο συγγραφέας μέσω του ήρωα του, διότι κάποτε η φαινομενική ανοησία έχει νόημα...κάποτε τα φαινομενικά άβολα αποδεικνύονται σωτήρια όπως επίσης, κάποτε το φαινομενικά αργά είναι στην ουσία νωρίς...Ωστόσο πάντα ο ορίζοντας είναι απέραντος και η ζωή το πιο γλυκό και μυστήριο ταξίδι σ' αυτό τον ορίζοντα...

Αποτιμώντας το βιβλίο ως σύνολο, αυτό που παρατηρεί κάποιος είναι η προτίμηση του συγγραφέα στην ουσία των πραγμάτων και όχι στις περιττές περικοκλάδες, καθώς μέσα από το νοητικό ταξίδι του ήρωά του, μας δείχνει πως όταν συμπυκνώνεις την ουσία των πραγμάτων, τότε σίγουρα δε χρειάζονται πολλά λόγια αλλά επίσης, δε χρειάζονται και φλύαρα έργα...Διότι ο ήρωας αποδεικνύει πως στις ουσιαστικά σοβαρές και κομβικές αποφάσεις στη ζωή μας...η σιωπή αποδεικνύεται χρυσός και η πράξη διαμάντι...όποια και αν είναι αυτή.

Άλλωστε για τον καθένα το σωστό είναι προσωπική υπόθεση. Μόνο που ο ήρωας του βιβλίου δείχνει με έμπρακτο τρόπο ότι όταν κάποτε έρθει η ώρα για το δια ταύτα, η συντροφιά του ίδιου μας του εαυτού, όταν τον εκτιμάμε στο μέγεθός του, είναι ανεκτίμητη, πολύτιμη και καθοριστική... Τότε η σκιά μας, ανάλογα με το πως θα της φερθούμε, είτε θα μας επισκιάσει, είτε θα αποτελέσει την πιο αξιόπιστη και παντοτινή συντροφιά...Και εδώ ο ήρωας καταφέρνει να βγει από τη σκιά του, να την κάνει καλό του φίλο, πολύτιμο συνταξιδιώτη και ένα ακλόνητο στυλοβάτη στο μυστήριο μα τόσο ενδιαφέρον ταξίδι της ζωής.

Πολύτιμη βοήθεια για την εκφραστική απόδοση όλων των παραπάνω στοιχείων αποτελούν οι περιγραφές και οι αφηγήσεις του συγγραφέα, οι οποίες είναι πολύ γλαφυρές...δημιουργούν χρώματα, εικόνες και αρώματα. Το βιβλίο περνάει περίτεχνα την ατμόσφαιρα γύρω από τον ήρωα και οι σκέψεις του αποδίδονται πολύ παραστατικά. Σ' αυτό, επιπρόσθετη βοήθεια παρέχουν και οι διάλογοι, τοποθετημένοι εκεί που το κείμενο τους χρειάζεται για να ενισχύσουν την ατμόσφαιρα και να αποδώσουν τη διάθεση του ήρωα.

Κλείνοντας, θα σας πρότεινα ανεπιφύλακτα να το επιλέξετε. Είναι εν κατακλείδι ένα βιβλίο που συγκεντρώνει την ουσία της σκέψης του συγγραφέα του, τίμια και με ειλικρίνεια, χωρίς περιττά ή ωραιοποιημένα λόγια...χωρίς άσκοπες φλυαρίες. Το βιβλίο αυτό μου μοιάζει με ένα περιποιημένο κουτί ιδεών, περιεκτικό και γεμάτο νοήματα και αυτό είναι πάντα χρήσιμο και ωφέλιμο για το προσωπικό ταξίδι του καθένα. Στις σελίδες του θα βρείτε την προσέγγιση του συγγραφέα σε όλα τα παραπάνω θέματα, την οπτική του και θα δείτε έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψης μέσα από τον ήρωα του βιβλίου του, ο οποίος καταφέρνει να γίνει φιλικός και οικείος, με άλλα λόγια, μια ενδιαφέρουσα φιγούρα για τον αναγνώστη.

Υ. Γ.1: "Περιπλανήθηκα σε μια απέραντη αμμουδερή παραλία, ανέβηκα μια απότομη πλαγιά, στάθηκα και αντίκρισα τη θάλασσα, στην κορυφή του λόφου υπήρχε ένα κάστρο, κρύφτηκα εκεί, έπιασε βροχή, περπατούσα ανάμεσα από τις πολεμίστρες, ένα σύννεφο κατέβηκε και με σκέπασε. Άρχισα να πετάω. ...Ένιωθα γαλήνη." (απόσπασμα από το βιβλίο)

Υ. Γ.2: Στο βιβλίο υπάρχει μια διάχυτη μουσικότητα καθώς ο ήρωας αγαπά τη μουσική...είναι συντροφιά στο "ταξίδι" του, στοιχείο που ενισχύει περισσότερο την ατμόσφαιρα κατά την ανάγνωση...

Υ. Γ.3: Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη και διατίθεται σε πολλά μεγάλα βιβλιοπωλεία.

Υ. Γ4: Για περισσότερες πληροφορίες, ο συγγραφέας του βιβλίου, Γιώργος Χατζελένης, διατηρεί και προσωπικό ιστολόγιο http://chatzelenisgeorge.blogspot.gr/.

ΕΝΑ ΑΥΘΟΡΜΗΤΟ ΤΑΞΙΔΙ...ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

Χθες...όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 3 το μεσημέρι...όταν ένα συναίσθημα σχεδόν αποπνικτικό έκανε το δωμάτιό μου πολύ μικρό για να ανασάνω και γενικά όλα γύρω μου θαμπά. Σκέψη νούμερο ένα...βάλε μουσική! Σκέψη νούμερο δύο...φτιάξε ένα παγωμένο καφέ! Σκέψη νούμερο τρία...τελείωσε το βιβλίο που άρχισες προχθές!

Μια ώρα μετά, το ίδιο συναίσθημα...τίποτα δεν άλλαξε. Οπότε...Οπότε βάζω λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, mp3 και βιβλίο στην τσάντα, αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου και δρόμο...για πού όμως? Δε βαριέσαι ξεκινάω και θα το βρω! Κάπου μετά τους Άγιους Θεοδώρους συνειδητοποιώ ότι το μυαλό μου ταξιδεύει στο χωριό μου (στο χωρίο της μαμάς μου δηλαδή)...εκεί θα πάω. Εξάλλου κλειδιά έχει η κυρία που το προσέχει και αν είναι γυρνάω αύριο πρωί πρωί και πάω κατευθείαν στη δουλειά.

Σταματάω για καύσιμα αυτοκινήτου και καύσιμα δικά μου...καφεΐνη...κάνω και ένα αστραπιαίο τηλεφώνημα στη μαμά μου...

- Έλα μαμά πάω στο χωριό. Θα έρθω αύριο κατευθείαν στην οικοδομή...

- ...Είσαι τρελό παιδί εσύ πάντα το έλεγα. Σ' αγαπώ και να προσέχεις...

- Ναι ναι...

Γύρω στις 8 ήμουν εκεί...Ανοίγω την πόρτα της αυλής, παίρνω μια βαθιά ανάσα και χαμογελάω λες και η γιαγιά μου ήταν εκεί και με περίμενε. Τα λουλούδια όλα ανθισμένα...το πηγάδι μας περιποιημένο και καθαρό και το τραπέζι με την  καρέκλα έξω...(η καημένη η Μιμόζα όταν της τηλεφώνησα ότι πάω πήγε να συγυρίσει το σπίτι...).

Η σκέψη του να βγάλω φωτογραφίες πριν πέσει ο ήλιος κατανίκησε την μικρή αίσθηση κόπωσης...οπότε με τη μηχανή στο χέρι βγάζω μερικές γωνιές του σπιτιού και του κήπου που αγαπώ και που πάντα φωτογραφίζω (ενώ είναι ίδιες κάθε φορά...αν τις καλοκοιτάξεις θα διαπιστώσεις ότι δεν είναι και αυτό γιατί κάθε φορά που τις κοιτάς δεν τις κοιτάς με τον ίδιο τρόπο, ούτε με την  ίδια διάθεση) και μετά ξανά στο αμάξι και βόλτα γύρω από τη λίμνη.

Τα χρώματα της φύσης στη μέση του καλοκαιριού είναι φανταστικά...όλα είναι χρυσά και λαμποκοπάνε. Δείχνουν ελαφρώς καταπονημένα από την έντονη ζέστη αλλά πολύ χορτάτα από την ζεστή και ολοήμερη αγκαλιά του ήλιου.

Η λίμνη είναι υπέροχη...μια μικρή άχλη σηκώνεται αργά το απόγευμα...αποτέλεσμα της ζέστης και όλα καθρεφτίζονται πάνω της...σύννεφα, λουλούδια, δέντρα, πουλιά. Μοιάζει με καμβά που ωστόσο είναι ζωντανός γιατί σε αυτόν τον καμβά οι ζωγραφιές είναι ζωντανές σκιές...

Τα χωριά γύρω από τη λίμνη...μελαγχολικά και νωθρά μα τόσο όμορφα και γραφικά. Παππούδες με τραγιάσκα και μπαστούνι και γιαγιάδες με τσεμπέρια και ποδιές κάνουν τα χωριά να μυρίζουν άλλες εποχές...

Επιστροφή στο σπίτι...και ένα πιάτο μαγειρεμένα ζαρζαβατικά από τον κήπο της Μιμόζας με περιμένουν στην κουζίνα (η έγνοια της είναι συγκινητική...) και τριγυρνάω στο σπίτι και προσπαθώ να θυμηθώ...

Θυμάμαι τη γιαγιά μου να ράβει στην αθάνατη singer ραπτομηχανή της και να μου διηγείται ιστορίες από την δική της εξορία και του παππού μου...


Θυμάμαι να μου μεταφέρει σκηνές, εικόνες, ήχους, μυρωδιές...τη δυστυχία μιας εποχής που ωστόσο η γιαγιά μου φρόντιζε να την κάνει τόσο ποιητική για να μπορώ να την ακούω χαμογελώντας...

Και κάπου εκεί να σου και τα δάκρυα της, σκεπτόμενη ότι ο παππούς μου δεν είναι πια εδώ...η αγάπη της.

Ειλικρινά τέτοια αγάπη δεν έχω ξαναδεί. Μοναδική, άπειρη και αμφοτερόπλευρη...στη σκέψη του η γιαγιά μου έχανε τον κόσμο γύρω της...πάντα από τότε έλεγα μέσα μου...έτσι είναι να αγαπάς. Να αγαπάς  και να νοιάζεσαι...να νοιάζεσαι και να καρδιοχτυπάς....να καρδιοχτυπάς και να συνεχίζεις να αγαπάς ακόμα και αν η αγάπη σου έφυγε και έχεις μόνο τις αναμνήσεις και παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες...

Και κάπου εκεί θυμάμαι τη γιαγιά μου να απομονώνεται...εκείνη και η ραπτομηχανή της και εγώ σα σκιά δίπλα της να την ακούω να σιγοτραγουδάει το αγαπημένο τους τραγούδι "Άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα..."...

Τέτοιες εικόνες πως να τις ξεχάσεις?
Και λίγο παραπέρα, στην τραπεζαρία το αγαπημένο μου σημείο...το μεγάλο ξύλινο ταβάνι με τον τέλειο φεγγίτη (ιδέα του παππού μου). Οι ώρες που έχω περάσει κοιτώντας το θολό φως να μπαίνει στο δωμάτιο από ψηλά δε μετριούνται...

 






 
Και να σου έξω από το σπίτι, στην αυλή, μπροστά από το πηγάδι που με έντυναν μικρή η μαμά μου και η γιαγιά μου με τα καλά μου και με φωτογράφιζαν μπροστά του...οι καμέλιες της που τις λάτρευε και ένα γιγάντιο πιθάρι που πάντα με φόβιζε...Κάθισα λίγο ακόμη έξω σκεπτόμενη ότι οι αναμνήσεις είναι κάποτε εκτός από γλυκιά συντροφιά και στυλοβάτης στη ζωή του καθενός...και ένας φόβος με έπιασε μήπως τυχόν και ξεχάσω...

Πήγα στο κρεβάτι μου και γύρω στις 5 το πρωί άφησα ένα σημείωμα στη Μιμόζα "Ευχαριστώ!" και γύρισα...εξάλλου με περίμενε και η μαμά μου στην οικοδομή...έπεφτε το μπετόν σήμερα...

Υ. Γ.: Ως δια ταύτα, έχω να πω ότι αυτό που παρατηρώ, σε μένα τουλάχιστον, είναι ότι όταν λειτουργώ  αυθόρμητα είμαι η καλύτερη και ειλικρινέστερη εκδοχή του εαυτού μου....

SODADE - ΕΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!!!

"Δε βλέπεις καθαρά παρά μόνο με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια."

Αυτή είναι πράγματι μια από τις μεγαλύτερες αλήθειες. Μια από αυτές τις αξιωματικές αλήθειες, όπου η απόδειξη του αληθούς μοιάζει περιττός και ανεπιθύμητος πλεονασμός. Το έχω αναφέρει σε αρκετές παλιότερες αναρτήσεις πως τα μάτια που κατοικούν στην καρδιά είναι τα πραγματικά μάτια, αυτά με το μεγαλύτερο οπτικό φάσμα. Με αυτά τα μάτια, ο ορίζοντας είναι απέραντος και τα χρώματα πιο πολλά και πιο έντονα. 

Ωστόσο...παντού υπάρχει ένα ωστόσο για να δυσκολέψει και να περιπλέξει τα πράγματα και να καταφέρει να κάνει τα απλά, σύνθετα. Κόντρα λοιπόν σε αυτό το ωστόσο...εγώ βάζω ένα δικό μου ωστόσο και λέω ότι τι όμορφα που θα ήταν αν όλα τα απλά πράγματα τα διατηρούσαμε απλά...και δεν τους στερούσαμε τη φυσική μαγεία τους, καταστρέφοντάς τα με σύνθετες και ανούσιες περικοκλάδες αποτέλεσμα μιας υπερβολικής σκέψης που δεν οδηγεί πουθενά. Τότε θα αφήναμε τα μάτια της καρδιάς να δουν και μαζί τους να δούμε και εμείς... 

Το παραμύθι αυτό του Εξυπερύ είναι όντως ένα παραμύθι απλό και γι' αυτό τόσο μαγικό. Είναι επίσης ένα παραμύθι που όπως έλεγε ένας σοφός: "Υπάρχουν έργα που περιμένουν και που δεν καταλαβαίνουμε για καιρό. Είναι τα έργα εκείνα που φέρνουν απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν έχουν τεθεί ακόμη. Διότι η ερώτηση φτάνει, συχνά, τρομακτικά αργότερα από την απάντηση."

Ακόμη, είναι ένα παραμύθι που επιβεβαιώνει ότι τα όνειρα δεν κοστίζουν και δεν πονάνε, γι' αυτό και είναι ωραίο να ονειρευόμαστε τα πράγματα όπως θα θέλαμε να είναι και να λέμε...γιατί όχι?

Τέλος είναι ένα παραμύθι που σου δημιουργεί ένα σφίξιμο στην καρδιά άλλοτε από αισιοδοξία και άλλοτε από ένα απόκοσμο συναίσθημα φόβου...αλλά επίσης και από ένα διαρκές συναίσθημα απροσδιόριστης νοσταλγίας...

Υ. Γ. 1: Το παραμύθι αυτό το διάβασα πρώτη φορά στην έκτη δημοτικού όταν μου το έκανε δώρο η κυρία Άρτεμις (η δασκάλα μου) με μια αφιέρωση που εύχομαι να εκπληρωθεί...

Υ. Γ. 2: Η αγάπη μου για τα όνειρα και για μια αισιόδοξη αντίληψη της ζωής (προσπαθώντας να ξεφύγω από τον κλειστό χαρακτήρα μου) είναι δεδομένη. Απλά δυστυχώς ή ευτυχώς ζούμε σε καιρούς ρεαλισμού και κυνικότητας, στοιχεία όχι πάντοτε άσχημα, που όμως στην περίπτωση των ονείρων και της αισιοδοξίας ενίοτε τείνουν να απαντούν στο γλυκό ερώτημα "Γιατί όχι?" με την ειρωνική απάντηση "Θα 'θελες"...

ADAGIO...ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ JIM MORRISON...

3 Ιουλίου σήμερα. Ε και? Μπήκε το καλοκαιράκι για τα καλά. Κάνουμε σιγά σιγά τα μπάνια μας. Τρώμε τα παγωτά μας. Βλέπουμε παλιές ταινίες στα θερινά σινεμά...

Και όμως για μένα αυτή η μέρα δεν είναι σαν τις άλλες.Αυτή η ημερομηνία σημαίνει κάτι, και όχι απλά κάτι αλλά πολλά...και σημαντικά. Σαν σήμερα στις 3 Ιουλίου 1971 έφυγε ο Jim Morrison.

Ο Morrison υπήρξε τραγουδοποιός και τραγουδιστής των Doors, ποιητής και συγγραφέας και μαζί με αυτά υπήρξε και ένα λαμπρό και φωτισμένο μυαλό. Ένας ευέλικτος και ανοιχτός νους, διατεθειμένος να κατανοήσει όλα τα ακατανόητα.

Μιλώντας όμως για το Morrison θέλω να αποφύγω να αναφερθώ σε βιογραφικά στοιχεία διότι στην περίπτωση του κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ λίγο και ανεπαρκές. Εγώ σήμερα θα τιμήσω αυτό το "τρελό" και κατ εμέ απέραντο μυαλό μέσα από τον τρόπο που με επηρέασε αλλά και μέσα από σκέψεις και ιδέες που μου δημιούργησε διαβάζοντας για εκείνον, διαβάζοντας αυτά που διάβαζε εκείνον, διαβάζοντας αυτά που έγραψε, ακούγοντας ό,τι τραγούδησε και αφηγήθηκε και βλέποντας τον να δίνει παραστάσεις και όχι συναυλίες...

Έτσι λοιπόν, ο Morrison είναι η φιγούρα που σε ηλικία 12 ετών μου γνώρισε ο πατέρας μου, καθισμένοι και οι δυο στον καναπέ στο παλιό μας σπίτι στο Χαλάνδρι, έχοντας εκείνος γυρίσει κουρασμένος από το νοσοκομείο, μα έτοιμος να μου γνωρίσει τον μουσικό του κόσμο και να με κάνει να λατρέψω μουσικές, στίχους και πρόσωπα από τόσο μικρή ηλικία.

Αιτία και αφορμή λοιπόν για αυτή την ιδιαίτερη σχέση μου με το Morrison και τους Doors στάθηκε ο πατέρας μου. Και ύστερα από εκεί, όλα γίνανε μόνα τους και τελείως φυσικά. Δεν χόρταινα και δε χορταίνω να ακούω τη μουσική των τραγουδιών του και τη φωνή του. Δε χορταίνω να διαβάζω τα ποιήματά του και κάθε φόρα να τα ερμηνεύω διαφορετικά. Δε χορταίνω να βλέπω τη θεατρικότητα του στη σκηνή ζώντας τα λόγια που βγαίναν από το στόμα του και όχι απλά ερμηνεύοντας άψυχα τραγούδια και μελωδίες.

Εκτός όμως από όλα αυτά, γνωρίζοντας τον Morrison, γνώρισα και πολλά ακόμη. Γνώρισα τη γαλλική λογοτεχνία που λάτρεψα. Γνώρισα το Μπωντλέρ και τον Ρεμπώ...καθώς και πολλούς άλλους καταραμένους ποιητές που διάβαζε και εκείνος και τον επηρέασαν...διάβασα και ξαναδιάβασα William Blake...και οι πύλες της αντίληψης, που στάθηκαν μεγάλη επιρροή για εκείνον, έγιναν και για μένα ο δρόμος που ακολουθώ εδώ και χρόνια σε αναζήτηση του δικού μου παλατιού της σοφίας.

Γνώρισα ήχους μουσικούς που όμοιους δεν είχα ξανακούσει. Ήχους λυρικούς, ήχους "φάλτσους", ήχους "καλούς" και ήχους "κακούς"...ήχους ήρεμους και ήχους που κάνουν την καρδιά να σταματά προκειμένου να συντονιστεί με τη μουσική του τραγουδιού και να χτυπήσει σαν ένα ακόμη όργανο της μπάντας που με πρωταγωνιστή το Morrison κατάφερε εντελώς φυσικά να αποδείξει ότι η φαντασία και το ανοιχτό μυαλό είναι τα πιο αναγκαία εφόδια στο σάκο κάθε ταξιδιώτη που ψάχνει το δικό του παλάτι της σοφίας.

Για μένα ο Morrison ήταν ένας ταξιδιώτης...ένας αναζητητής και για αυτό ένας ακούραστος και "αχόρταγος" πολίτης του κόσμου. Όλα για εκείνον ήταν σημαντικά...ακόμη και τα φαινομενικά ασήμαντα ήταν στοιχεία της αναζήτησης για γνώση και κατανόηση, που όπως λέει ο Αλμπέρ Καμύ στο Μύθο του Σίσυφου,   

"...αυτή η αναζήτηση γίνεται μέσα στο ανεπανάληπτο τοπίο της εμπειρίας και της καθημερινής διαδικασίας. Αυτή την αναζήτηση τη βοηθάνε η φωτεινή σκέψη και η άγρυπνη συνείδηση. Και για αυτό πρέπει πάντα να έχουμε μπροστά μας την αντίφαση και το παράλογο, σε όλο το μήκος αυτής της τρομερής πορείας, Γιατί το παράλογο βρίσκεται παντού, στο κάθε μας βήμα, είναι διάχυτο σ' αυτό το άδειο και βουβό σύμπαν".

Και ειλικρινά έτσι ήταν και ο Morrison...τέτοιου είδους ταξιδιώτης, με λατρεία στην αντίφαση και στο παράλογο και με αδυναμία στην αλληγορία. Για παράδειγμα, το ποίημα του "Celebration of the Lizard" είναι ένα ποίημα γεμάτο παράλογο, αντιφάσεις και αλληγορίες. Αλλά όλα γύρω του ήταν έτσι. Ο Morrison κατά τη γνώμη μου υπήρξε μια φιγούρα σχεδόν αβάσταχτα αέρινη που πλέον πιστεύω οτι θεωρούσε πως η σοφία και το παλάτι της είναι στην ουσία κάτι αέρινο...μια ιδέα που ο καθένας την αναζητά για να τη βιώσει και να ενισχυθεί από αυτή. 

Ωστόσο, αυτό το ιδεατό παλάτι δεν είναι για όλους ίδιο. Ο κάθε ταξιδιώτης είναι μόνος του σε αυτό το ταξίδι για το συγκεκριμένο παλάτι και αυτό γιατί η σοφία που βρίσκεται εκεί δε διδάσκεται...και δεν είναι μονόπλευρη. Πάνω σε αυτό, ο Ερμάν Έσσε στο βιβλίο του "Σιντάρτα" μεταξύ άλλων σημειώνει:

  

"Μια αλήθεια που μπορεί να διατυπωθεί και να περιβληθεί με λόγια είναι πάντα μονόπλευρη· ο κόσμος όμως δεν είναι ποτέ μονόπλευρος, ποτέ δεν είναι ένας άνθρωπος ολότελα άγιος ή εντελώς αμαρτωλός. Κι αν φαίνεται έτσι, είναι γιατί είμαστε υποταγμένοι στην πλάνη πως ο χρόνος είναι κάτι πραγματικό". 

Και αν το καλοσκεφτώ σε αυτή τη βάση πιστεύω πως κινούταν και ο Morrison...ότι δηλαδή τίποτα δεν είναι μονόπλευρο ή μονοσήμαντο...αλλά μια αλληλουχία πολλών στοιχείων ενίοτε παράλογων και αντιφατικών. Γι' αυτό και όλα, τα πάντα, έχουν τη σημασία τους...γι' αυτό και η ζωή είναι τόσο ενδιαφέρουσα και τόσο αντιφατικά πολύπλευρη...

Υ. Γ.: Το ντοκιμαντέρ - ταινία για τους Doors "When You´re Strange" του Tom Dicillo σε αφήγηση Johnny Depp είναι κατά τη γνώμη μου μια πολύ έντιμη και με προσήλωση στην αλήθεια προσπάθεια να παρουσιάσουν το συγκρότημα και το Morrison όπως ακριβώς ήταν. Για το λόγο αυτό θα σας πρότεινα όσοι ενδιαφέρονται να αφιερώσουν λίγο χρόνο.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ!!!

Γύρισα από το νησί μου και ένα έχω να πω... Ήταν φανταστικά! Η θάλασσά μου, τα μέρη μου, η θέα από το μπαλκόνι μου, η καλλιτεχνική πλευρά της Κεφαλονιάς που πάντα με γεμίζει εικόνες και ιδέες...Όλα! Λογικά θα έπρεπε να γράψω εντυπώσεις...Ωστόσο, αυτή είναι μια από τις φορές που τα αποσιωπητικά και οι φωτογραφίες αναιρούν τα λόγια και τα κάνουν περιττά...

 

 

 

 

 

Καλό και Δημιουργικό Μήνα! 

(εύχομαι να μη συναντήσω άλλο πρόβλημα με το blogger διότι αυτή η ανάρτηση έχει καταλήξει οδύσσεια από χθες)

ΣΑΤΙΡΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ, ΔΥΟ ΑΔΕΡΦΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΝΤΑΡΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ!!!

Την ανάρτηση αυτή την αναβάλλω εδώ και πολύ καιρό. Τη σβήνω και την ξαναγράφω με περιοδική τακτικότητα. Και όταν είμαι στο παρά ένα πριν πατήσω "δημοσίευση", στο και ένα η ανάρτηση έχει γίνει παρελθόν...ελληνικό delete. Ούτε και εγώ δεν ξέρω καλά καλά το λόγο. Τέλος πάντων, και ύστερα από αρκετό καιρό, αποφάσισα να πατήσω δημοσίευση σε ο,τι έγραψα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Βέβαια, θα μου πει κάποιος...και σιγά την ανάρτηση για τόσο σβήσε γράψε ή και σιγά το πλήθος κόσμου που θα τη διαβάσει. Για να πω την αλήθεια...και εγώ το ίδιο είπα...και ύστερα μου απάντησα αναφορικά με το πρώτο ότι όντως σιγά την ανάρτηση...και αναφορικά με το δεύτερο ότι και ένας να το διαβάσει, αξίζει να είναι κάτι αξιοπρεπές.

Μετά την συνήθη και άνευ ουσίας φλυαρία μου...στο προκείμενο λοιπόν...

Ο Αριστοτέλης κάποτε έδωσε τον ορισμό της τραγωδίας... 

«Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»...  

Πολύ γνώριμη πρόταση, δεν αποκλείεται κιόλας σε πολλούς να ανασύρει μνήμες από τα σχολικά χρόνια. Βέβαια ο ορισμός αυτός είναι σπουδαίος για διάφορους λόγους. Ένας από αυτούς είναι και η οριοθέτηση που πετυχαίνει μεταξύ τραγωδίας και σάτιρας. Δύο άσπονδα και μη αγαπημένα αδέρφια... που λατρεύουν να μισιούνται. Μεταξύ τους τα όρια γίνονται ενίοτε δυσδιάκριτα και το ένα κάποτε μπορεί να πατήσει στο άλλο.

Ωστόσο το ένα από αυτά τα δύο "αδέρφια" έχει μάθει να ζει στο περιθώριο πολύ συχνά. Και όχι επειδή το θέλει. Απλά είναι η φύση του τέτοια που συχνά το οδηγεί εκεί. Βλέπετε η σάτιρα είναι ένα είδος παρεξηγημένο, λόγω της ευκολίας με την οποία στα χέρια κάποιων ευτελίζεται και στην ουσία χάνει το βαθύ νόημά της και την σπουδαία ποικιλία της σε παραγόμενα συναισθήματα.

Αντίθετα, όταν η σάτιρα στα χέρια των δημιουργών χρησιμοποιείται με τον απαραίτητο σεβασμό στο είδος, παράγει ιδιαίτερα, ανώτερα και ενίοτε αντικρουόμενα συναισθήματα. Δηλαδή από μια ορθά νοούμενη σάτιρα δημιουργείται στο κοινό ένα ανάμικτο συναίσθημα γέλιου και κλάματος...μια εμπειρία κωμική και συνάμα τραγική... 

Και μέσα από αυτή την αντίθεση, το κοινό βγαίνει "χορτάτο" και τα παραγόμενα συναισθήματα είναι κοντά στο ιδανικό και οδηγούν στην πολυπόθητη από την αρχαιότητα κάθαρση. Ωστόσο, πόσες φορές έχει ο άνθρωπος πλέον τη δυνατότητα να νιώσει πραγματικά χορτάτος? Δυστυχώς όχι πολλές.

Αλλά και πάλι δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι δυστυχώς. Και αυτό διότι αρκετές φορές καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με τη σάτιρα...την τίμησαν, στην ουσία την ύψωσαν εκεί που της αξίζει και την ανέδειξαν, ωστόσο για την εποχή τους το μόνο που κατάφεραν ήταν να γίνουν δυσάρεστοι και τίποτα παραπάνω. 

Να για παράδειγμα ο Αριστοφάνης, ο σατιρικός ποιητής του 5ου αιώνα, αποτύπωσε στα έργα του με αξιοθαύμαστη αρτιότητα τη σάτιρα και αυτό κατ εμέ το κατάφερε διότι στην ουσία γνώριζε καλά το αδερφάκι της, την τραγωδία. Επομένως με τη στέρεη βάση της γνώσης απέδωσε το μεγαλείο της σάτιρας χαράσσοντας τη διαχωριστική γραμμή από την τραγωδία, την οποία ωστόσο δεν παρέλειψε σε έργα του να εξάρει.  Ο Αριστοφάνης είχε αντιληφθεί ότι το μεγαλείο της απλότητας και η δύναμη της γνώσης οδηγούν στο παλάτι της σοφίας και για το λόγο αυτό καυτηρίασε με  πνεύμα, χιούμορ και τόλμη ότι τον ενοχλούσε.

Πιο πρόσφατα, ο  Ανδρέας Λασκαράτος, Κεφαλλονίτης ποιητής και σατιρικός συγγραφέας υπήρξε πένα σκληρή και γι αυτό θεωρήθηκε ο σημαντικότερος πρέσβυς της επτανησιακής σάτιρας και από τους μεγαλύτερους της νεοελληνικής γενικά. Ο Λασκαράτος εναντιώθηκε στους πολιτικούς και στην ανικανότητά τους.

Επίσης, στάθηκε απέναντι και στιγμάτισε τη χειραγώγηση που επιτυγχάνεται από τη θρησκοληψία και την θρησκευτική αυθαιρεσία. Το έργο του είναι η επίκριση στη ραχοκοκκαλιά μιας εποχής γεμάτη προλήψεις, δοξασίες και πολιτική αναποτελεσματικότητα και για το λόγο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια προοδευτική σάτιρα ενός αντιδραστικού μυαλού που δυστυχώς όμως δεν έγινε αντιληπτό από την εποχή του.

Περίπου την ίδια εποχή, και πάντα στην Ευρώπη ένα άλλος συγγραφέας καταπιάνεται με την αναρχική σάτιρα. Ο Άνατολ Φρανς στο έργο του "Η Ανταρσία των Αγγέλων" προσεγγίζει σατιρικά το προαιώνιο πρόβλημα του συμπαντικού κακού. Αναρχικοί άγγελοι εγκαταλείπουν την επιδίωξη της επουράνιας ελευθερίας για να ασχοληθούν με την επίτευξη της επίγειας και "ρίχνονται" ως άλλοι αντάρτες στους κοινωνικούς αγώνες. 

Η σάτιρα του Φρανς είναι φανερή σε όλο του το κείμενο το οποίο σπονδυλωτά καυτηριάζει παγιωμένες, άκαμπτες και μη ευέλικτες θεωρήσεις που οδηγούν στο πνευματικό σκοτάδι. Ωστόσο, ως μέγας και ουσιαστικός γνώστης και τιμητής της σάτιρας δεν παραλείπει να εισάγει και το τραγικό στοιχείο με σεβασμό στο είδος και με μοναδική δεξιοτεχνία. Ο αρχηγός των ανταρτών αγγέλων, ο πρώτος άγγελος, είναι μια φιγούρα τραγική, που στο τέλος του βιβλίου καταλήγει σε μια τραγική διαπίστωση, υπογραμμίζοντας έτσι την ουσία, το ύφος και το μεγαλείο της σάτιρας: 

"- Νεκτάριε, εσύ πολέμησες μαζί μου πριν από τη γέννηση του κόσμου. Νικηθήκαμε επειδή δεν είχαμε καταλάβει πως η νίκη είναι κάτι το πνευματικό και πως πρέπει να πολεμήσουμε και να αφανίσουμε τον Ιαλνταμπαώθ μέσα μας και μονάχα μέσα μας."

Κατ εμε το μεγαλείο αυτής της τελευταίας φράσης είναι η πεμπτουσία και το κλειδί αυτής της προαιώνιας κόντρας μεταξύ καλού και κακού. Είναι έμπρακτα η απόδειξη ότι στα χέρια άξιων δημιουργών, η σάτιρα και η τραγωδία είναι όντως αγαπημένα αδέρφια και βαδίζουν πλάι εξυπηρετώντας το ιδανικό πνευματικό χόρτασμα του κοινού.

Υ. Γ. : Βέβαια ειδικά στις περιπτώσεις του Λασκαράτου και του Φρανς, ο κοινός παρονομαστής είναι ότι κανείς από την εποχή τους δεν τους κατάλαβε. Ο Λασκαράτος αφορίστηκε και διώχθηκε και ο Φρανς μπήκε μικρόψυχα σε λίστες απαγορευμένων βιβλίων. Και αυτό μου φέρνει στο μυαλό αφενός μια περασμένη ανάρτηση σχετικά με το θέμα (εδώ) και αφετέρου, τα λόγια ενός αγαπημένου συγγραφέα: "Η κοινωνία είναι θαυμαστά ανεκτική. Δίνει συγχωροχάρτι στα πάντα, εκτός από τη μεγαλοφυΐα." 

O GALLAGHER ΚΑΙ ΕΓΩ!!!

14 Ιουνίου 2012 - 14 Ιουνίου 1995...Σαν σήμερα έφυγε ένας πολύ μεγάλος μουσικός, ένας καλλιτέχνης που επιβεβαιώνει στο ακέραιο αυτή του την ιδιότητα. Το όνομά του...Rory Gallagher. Η σχέση μου μαζί του και με τη μουσική του ξεκίνησε πολλά χρονιά πριν, γύρω στα 12 όταν ο πατέρας μου μου μάθαινε για τη μουσική.

Καθόμασταν οι δυο μας στον καναπέ και μου μίλαγε για τη μουσική και τα συγκροτήματα που του άρεσαν καθώς και για τις συναυλίες που λάτρευε να πηγαίνει. Δε μου μίλαγε μόνο για ξένα συγκροτήματα...στο πικ απ βάζαμε δίσκους του Χατζιδάκι, του Λοΐζου, της Μούσχουρη...ωστόσο όλα εκείνα τα χρόνια θυμάμαι έντονα να ασχολούμαστε με τους Doors και με το Rory Gallagher.

Ο πατέρας μου μου μίλαγε για εκείνον με λόγια θαυμασμού. Μου μίλαγε για τη μοναδική και αυτοδίδακτη δεξιοτεχνία του στην κιθάρα, που κάθε φόρα που την κρεμούσε στο λαιμό του και την  ακουμπούσε, όλα θάμπωναν και σκοτείνιαζαν γύρω. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα τον Gallagher χωρίς καν να καταλαβαίνω τι ακούω τα μάτια μου άστραφταν. Κάτι με κατέκλυζε ακούγοντας τη μουσική του. Κάτι που εξακολουθεί να συμβάινει και που ούτε τώρα ακόμη μπορώ να προσδιορίσω και να περιγράψω. 

Ο ήχος της Στρατοκάστερ κιθάρας του στα χέρια του...αυτός ο τόσο μαγικός ήχος με έκανε από τότε να νιώθω ότι είμαι παντού και ας είμαι μόνο σε μια γωνιά του καναπέ.  Ακούγοντας τον να παίζει μουσική και να τραγουδάει ήταν η πρώτη φορά που ονειρεύτηκα με τα μάτια ανοιχτά. Και συνεχίζω να το κάνω...Αυτά εξάλλου είναι τα καλύτερα και πιο ζωντανά όνειρα.

Μακάρι να μπορούσα να είχα πάει σε μια συναυλία του και μακάρι το 1981 να ήμουν γεννημένη και να μπορούσα να πάω στη συναυλία του στην Αθήνα. Ωστόσο ευτυχώς έχω τις εικόνες στο μυαλό μου όπως μου τις περιέγραφε ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν εκεί και επίσης το δίσκο από εκείνη τη συναυλία με τίτλο Live in Athens.

Δε θα πω άλλα γιατί ο Gallagher για μένα δεν εξαντλείται σε καμία ανάρτηση. Μόνο θα πω ότι σε μένα λέει πολλά και σημαντικά και σημαίνει πολλά.

Υ. Γ.: Δεν υπάρχει τραγούδι του που δε λατρεύω. Ωστόσο τρία τραγούδια του, κάθε φορά που τα ακούω όλα αυτά τα χρόνια με κάνουν να νιώθω ότι είμαι εγώ και με βοηθούν να μην "ξεχνάω"...

ΘΕΩΡΙΕΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ, ΛΟΝΔΡΕΖΙΚΗΣ, ΜΙΚΡΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ!!!

Μου αρέσουν πολύ τα μεγάλα ποτάμια των πόλεων. Εκεί συναντάς μια πρώτης τάξεως επιτομή της ζωής στην πόλη. Ο Τάμεσης, ο Σηκουάνας, ο Τίβερης...τόση ομορφιά συγκεντρωμένη στις δύο πλευρές αυτών των ποταμιών. 

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές! Οι δυο όχθες των ποταμιών είναι σαν δύο ερωτευμένους με ανεκπλήρωτο τον έρωτά τους. Αγαπιούνται και γι αυτό ζουν παράλληλα αλλά δε μπορούν να ανταμώσουν...παρά μόνο όταν με εξωτερική παρέμβαση (ανθρώπινη) δύο μοναδικά σημεία τους ενωθούν με κάποια γέφυρα. Και έτσι ο έρωτας τους βρίσκει δίοδο μέσα από τις πατημασιές των ανθρώπων που γνωρίζουν στη μια όχθη, τα χώματα της άλλης. Είναι σαν την ταινία "Ο λύκος και το γεράκι" ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων! 

Αυτές οι ερωτευμένες όχθες ζουν παράλληλα πάντα, δεν ξεστρατούν, μόνο που η τραγική ειρωνεία είναι πως ό,τι δεν έζησαν στα χρόνια της ευλαβικής παράλληλης κίνησής τους, ήταν ουσιαστικά όλη τους η ύπαρξη. Ήταν μικρά πράγματα, απλά, ίσως θεωρητικά αλλές φορές πάλι πιο πρακτικά. Ήταν λόγια, πράξεις και παραλήψεις. Ήταν όλα εκείνα τα πράγματα (μικρά, μεγάλα, σημαντικά, ασήμαντα, σοβαρά, ασόβαρα, τρυφερά, σκληρά) που κάνουν το σκηνικο της ζωής μοναδικό και που αποτελούν το ζεστό χαλί στα γυμνά πόδια των ερωτευμένων την ώρα που αγκαλιάζονται χωρίς να τους νοιάζει τίποτα.

Έγραφα χθες στο μικρό μου μαύρο τετράδιο και κατέληξα οτι τα λόγια και οι πράξεις δεν υπακούουν απαραίτητα στο νόμο της βαρύτητας. Εδώ ο αγαπητός κύριος Νεύτωνας ξέχασε να λάβει μια παράμετρο κάτω από τη μηλιά. Και δεν είνα άλλη από τα ανάλογα και τα αντιστρόφως ανάλογα ποσά.

Θέλω να πω πως όταν έχουμε ποσά ανάλογα τότε, όσο πιο μεγάλο το εκάστοτε ποσό τόσο πιο εύκολα πέφτει...δηλαδή ανάλογα με το μέγεθός του γειώνεται από την έλξη της Γης. Αντίθετα, στην περίπτωση των αντιστρόφως ανάλογων ποσών κάτι τέτοιο δείχνει να μην ισχύει πάντα.

Για παράδειγμα, στην περίπτωση των λέξεων και των πράξεων δεν ακολουθείται ο νόμος ευλαβικά και αυτό γιατί τα λόγια και οι πράξεις αποτελούν ενίοτε ποσά αντίστροφα ανάλογα με τη βαρύτητα. Δηλαδή πολλές φορές τα λόγια και οι πράξεις μπορεί να έχουν βάρος δυσβάσταχτο, παραταύτα να μην καταφέρνουν να βρουν το δρόμο τους στη Γη λόγω του οτι το φορτίο τους είναι ουσιαστικά κενό...ανευ σημασίας.

Άλλες πάλι φορές υπάρχουν λόγια και πράξεις που φαινομενικά το δισάκι που κουβαλούν στους ώμους τους είναι πολύ μικρό...ελαφρύ... και όμως η έλξη τους στη Γη είναι κάτι παραπάνω από αναπόφευκτή και αυτό γιατί το ειδικό βάρος της σημασίας δε μετριέται με καμία μονάδα μέτρησης και σε κανένα σύστημα, παρά υπακούει σε μερικά ανεξήγητα αλλά αξιωματικά φαινόμενα...έτσι απλά χωρίς απόδειξη!

Πολλές φορές λοιπόν, τα απλά πράγματα είναι αυτά με το φαινομενικά ελαφρύ φορτίο που όμως με μαθηματική αλλά κυρίως με μαγική ακρίβεια πάντα επιβεβαιώνουν την έλξη. Μια έλξη ωστόσο διόλου μαγική παρά αληθινή, μαγνητική και δυνατή. Και αυτή της η δύναμη δεν ομοιάζει με καμία άλλη και αυτό γιατί προέρχεται από αυτή την μη απτή, ωστόσο παντοδύναμη ώθηση που έχουν όσα πράγματα υπάρχουν γιατί υπάρχουν και οχι μόνο επειδή βρέθηκε ενας τύπος για να τα αποδείξει. 

Έτσι πολύ συχνά λέω και από εδώ αλλά και στη ζωή μου οτι τα απλά πράγματα είναι αυτά που επιδιώκω και που εν τέλει αποδεικνύνονται τα πιο δύσκολα. Ίσως αυτό να είναι κάτι σαν καταδίκη, από όλα εκείνα τα σύνθετα, πολύπλοκα, δαιδαλώδη και πολλές φορές ανούσια πράγματα, που κουβαλάει ως τιμωρία πάνω του οτιδήποτε είναι απλό. Ίσως πάλι και όχι!

Είναι αλήθεια οτι στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή τρέχουν πολλές ακόμη θεωρίες σχετικά με όσα έγραψα παραπάνω...απλά μάλλον πρέπει να μείνουν εκει. Μέσα στο ασφαλές(?) συρτάρι του μυαλού μου, άντε ίσως και του μικρού μαύρου τετραδίου μου.

Και αν σκεφτείς οτι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε για τα ποτάμια!!! Και αν ακόμα σκεφτείς οτι αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε με αφορμή ένα συγκεκριμένο πολύ μικρό ποτάμι...παραπόταμο του Τάμεση που βρίσκεται δέκα λεπτά από το σπίτι μου!!!

Τώρα να σας πω δεν ξέρω πως να τα συνδέσω όλα αυτά. Αλλά ξέρω οτι και εδω θα συμβουλευτώ την Έκθεση - Έκφραση του σχολείου και με επαγωγική(?) ή με παραγωγική(?) μέθοδο (δεν το έχω διαλευκάνει ακόμα) θα σας μιλήσω για τη δική μου μικρή Βενέτια. Ένα μέρος υπέροχο!...Ονομάζεται όντως Little Venice, ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του Maida Vale (όπου και κατοικώ) και πρόκειται όπως σας προείπα για ένα παραπόταμο του Τάμεση που διασχίζει το Paddington Arm και το Regent´s Canal. 

Η ομορφιά και η ιδιαιτερότητα αυτού του ποταμιού είναι οτι στις όχθες του δε συγκεντρώνει μια καθημερινή ζωή όπως άλλα ποτάμια, αλλά μια ζωή πιο ποιητική, πολύ μποέμ και με ύφος χαλαρό. Και αυτό γιατί στα νερά του βρίσκονται αραγμένα πλωτά σπίτια - βάρκες, πλωτές καφετέριες, πλωτά θέατρα...Όλη η ζωή εδώ κινείται με κεντρικό γνώμονα το ποτάμι. Και σας πληροφορώ οτι δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τον συμβατικό τρόπο ζωής. 

Ωστόσο, επειδή στο μυαλό μου στριφογυρνάνε ακόμα σκέψεις για τα προηγούμενα που σας έλεγα, θα αφήσω τις φωτογραφίες να μιλήσουν από μόνες τους. Και αυτό είναι σίγουρα καλύτερο, πιο παραστατικό και πιο αντάξιο της ομορφιάς ενός μέρους που είναι λες και το ξεκόλλησες από τις σελίδες ενός παραμυθιού!

 

 

 

 

 

 

 

Υ. Γ.1: Αντί τραγουδιού. Τρεις στίχοι (από ενα τραγούδι) που σε μένα λένε πολλά και για πολλά πράγματα. "Did You Exchange A Walk On Part In The War For A Leading Role In A Cage?"

Υ. Γ.2: Άλλαξα γνώμη θα το προσθέσω το τραγούδι γιατί είναι απίθανο και κολλάει με τα προηγούμενα αλλά και επειδή ο David Gilmour των Pink Floyd κατοικούσε στο Maida Vale για αρκετά χρόνια, οπότε ένας λόγος παραπάνω...τιμής ένεκεν!