Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΩΣΕΙ...???

Μου πήρε λίγες μέρες αλλά τελικά τα εντόπισα...

Ιδού μερικά από τα ελληνικά ή εμπνευσμένα από την Ελλάδα ποιήματα που ταξιδεύουν κατά μήκος και πλάτος όλου του υπόγειου Λονδίνου...ως ένδειξη τιμής από την Αγγλία για την ελληνική προεδρεια της Ευρωπαικής Ένωσης.

PANSOFIX...the almost English side of it!!! Ή ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ!!!

Σήμερα μάλλον λόγω σχετικής κατοχής χρόνου στα χέρια μου, αποφάσισα να δημιουργήσω την Αγγλική εκδοχή του ιστολογίου ταύτου...

http://pansofixvol2.blogspot.co.uk/

Συμπέρασμα...είμαι επικίνδυνη όταν με αφήνουν με ελεύθερο χρόνο...

Λοιπόν το δημιούργησα και ελπίζω να το κρατήσω...διότι καμιά φορά  σκέφτομαι πως η Αγγλια εχει υπαρξει μεγαλη επιροη και πως αν δεν ερχόμουν εδώ θα ήμουν κάποια που δε θα αναγνώρισα...οπότε τιμής ένεκεν και οχι μόνο ελπίζω να τα λέμε και στα δύο...ούτως η άλλως δε θα εχουν πάντα την ίδια θεματολογία...

Αυτά...

P

ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ ΘΈΜΑ ΟΠΤΙΚΉΣ. ..!!!

Είναι και αυτό ένα αξιοθέατο πια...ένα σημείο αναφοράς για το Λονδίνο. ..ο πύργος του τηλεπικοινωνιακου κολοσσού της BT είναι η θέα που αντικριζω από το παράθυρο του πανεπιστημίου μου...πάντα εκεί, πίσω απο αυτο το καταθληπτικό τζάμι, πάντα ενοχλητικά ακαλαισθητος, πάντα εκνευριστικά δυσαναλογος...

... αλλά ενα ελληνικο φραπεδακι μέσα στο ψοφόκρυο, στο Βυζάντιο στο Bayswater, δίνει μια ιδέα από ελληνικό καφενείο. ..με άρωμα ελληνικού καφέ και γλυκό του κουταλιού. ..

 

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΕΊΝΑΙ ΠΆΝΤΟΥ. ..

Το ελληνικό σουβλάκι είναι παντού. ..και μυρίζει Ελλάδα. ..κλαψ! !! 

Γυρνώντας από κάτι δουλίτσες. ...

μια στάση στο ελληνικό - αγγλικό σουβλατζιδικο...και νόμιζα ότι ήμουν. ..σπίτι! Αλλά και εδώ καλά είναι

ΠΕΡΙ ΦΟΒΟΥ

Με αφορμή την παγκόσμια επικαιρότητα, εν μέσω πολέμων, εμφυλίων διενέξεων, πείνας κακουχίας και οικονομικής καταβαράθρωσης, το απόσπασμα από το βιβλίο "Ένας κόσμος ανάποδα" του Eduardo Galeano, τα λέει όλα με το όνομα τους. Χωρίς τίποτα για σάλτσα...ωμή, αγνή καθαρή αλήθεια

"Όσοι εργάζονται, φοβούνται μήπως χάσουν τη δουλειά τους
Όσοι δεν εργάζονται, φοβούνται μήπως δε βρουν δουλειά

Όσοι δε φοβούνται την πείνα, φοβούνται το φαγητό

Οι οδηγοί φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα

Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να μιλήσει

Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς και οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη των όπλων και τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων

Είναι ο καιρός του φόβου

Ο φόβος της γυναίκας απέναντι στην αντρική βία και ο φόβος του άντρα στη γυναίκα χωρίς φόβο

Φόβος για τους κλέφτες αλλά και φόβος για την αστυνομία

Φόβος στην πόρτα χωρίς κλειδαριά, στο χρόνο δίχως ρολόγια, στο παιδί δίχως τηλεόραση

Φόβος στη νύχτα δίχως χάπια για τον ύπνο και στη μέρα δίχως χάπια για το ξύπνημα

 Φόβος στο πλήθος, φόβος στη μοναξιά, φόβος για ότι έγινε και για ότι μπορεί να γίνει, φόβος στο θάνατο, φόβος στη ζωή"

Eduardo Galeano 
Ένας κόσμος ανάποδα

"Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo.

Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar nunca trabajo.

Quien no tiene miedo al hambre, tiene miedo a la comida.

Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo de ser atropellados.

La democracia tiene miedo de recordar y el lenguaje tiene miedo de decir.

Los civiles tienen miedo a los militares, y los militares tienen miedo a la falta de armas y las armas tienen miedo a la falta de guerras.

Es el tiempo del miedo.

Miedo de la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujer sin miedo.

Miedo a los ladrones, miedo a la policía

Miedo a la puerta sin cerradura, al tiempo sin relojes, al niño sin televisión, miedo a la noche sin pastillas para dormir y miedo al día sin pastillas para despertar.

Miedo a la multitud, miedo a la soledad, miedo a lo que fue y a lo que puede ser, miedo de morir, miedo de vivir."

Eduardo Galeano.

Patas Arriba.

La escuela del mundo al revés.

Υ.Γ.1: Η μετάφραση είναι δική μου...οπότε ελπίζω να τα πήγα καλά.

Υ.Γ.2: Πραγματικά αν είχα να προτείνω κάτι είναι αυτός ο συγγραφέας. Μοναδικός και για μένα πολύ σημαντική λογοτεχνική μορφή του 20ου και 21ου αιώνα. Το "Ένας κόσμος ανάποδα" είναι αποκάλυψη αλλά εξίσου ωραίο είναι και το "Καθρέφτες. Μία σχεδόν παγκόσμια ιστορία" αλλά και όχι μόνο.

SUNNY DAY!!!

VICTORIA EMBANKMENT

ROYAL COURT OF JUSTICE

Ηλιόλουστη μέρα σήμερα...ύστερα από πολλές μέρες κακοκαιρίας κυριολεκτικά και μεταφορικά! Σε ενα διάλειμα από τη δουλεια, ο ήλιος τα χρωμάτισε όλα!

UNTITLED!!!

I think i'm back for good now!
Λοιπόν:

Τοποθεσία: Λονδίνο ακόμη
Ώρα: 21:07 p.m. τοπική ώρα
Κατάσταση: Τα μυαλα στα κάγκελα...μετρώντας αντίστροφα για την πασχαλινή επιστροφή στα πάτρια...aka...οριακή...

Γύρισα στο καλό μου ιστολόγιο...εδώ και ενάμισι χρόνο τα χωρίσαμε τα τσανάκια μας για τα καλά...αλλά έτσι όπως ξαφνικά σταμάτησα έτσι ξαφνικά λέω να ξαναρχίσω και βλέπουμε...

Ελπίζω να έχει μείνει κάποιος στην blogoγειτονιά!!!

ΑΜ Ι ΒΑCK TO BLOGGING...???

Ποιός ξέρει? Εγώ οχι σίγουρα. Ωστόσο η αρχή έγινε...και λένε οτι είναι και το ήμισυ του παντώς... Πάντως είμαι πίσω...Άφησα τα ξένα...και ο χρόνος θα δείξει αν εγω και το ιστολόγιο μου θα ξαναγίνουμε κολλητάρια όπως παλιά...

Υ. Γ.: Πάντως τώρα που γράφω έστω και αυτό...ομολογώ οτι μου έλειψε!!!

3!!!

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια (εδώ)...πόσο μακρινά μου φαίνονται τα τρία χρόνια πριν....η ζωή μου ήταν 360 μοίρες αλλού...και στο μεσοδιάστημα έκανε άλλη μιάμισι περιστροφή...μία ολόκληρη όταν ένα χρόνο και δυο μήνες πριν έφυγα από την Ελλάδα και την άλλη μισή την έχει ξεκινήσει εδώ και λίγους μήνες που το μυαλό μου αποδεικνύεται όχι όπως μέχρι πρόσφατα νόμιζα δρομέας ταχύτητας, αλλά αντοχής...

Τελοσπάντων...πριν τρία χρόνια λοιπόν,δημιούργησα το παρόν ιστολόγιο... και από εκει και ύστερα εγώ και αυτό αρχίσαμε να ψάχνουμε θεματολογίες, ιδέες, μουσικές, άλλους ήχους, μυρωδιές, γεύσεις και εμπειρίες...με άλλα λόγια ξεκινήσαμε τα ταξίδια. 

Άλλοτε εγω και το ιστολόγιο μου ήρθαμε πολύ κοντά...τόσο κοντά που σχεδόν ό,τι σκεφτόμουν βρισκόταν μέσα του...άλλοτε πάλι απομακρυνθήκαμε για να επαναπροσδιορίσουμε και σε μερικά σημεία ίσως αποξενωθήκαμε κιόλας...αλλά στο δια ταύτα, πάντα εγω και αυτό εδω και τρία χρόνια κάθε μέρα βλεπόμαστε, έστω και αν κάποιες φορές δε λέμε τίποτα.

Χρόνια μου (του) πολλά...και όταν ηρεμήσω και εγώ και μάθω οτι δεν πρέπει να παίρνουμε τα πράγματα και τόσο σοβαρά, ίσως καταφέρουμε πάλι εγώ και αυτό να ξαναρθουμε τόσο αξεκόλλητα κολλητά...όπως κάποτε!!!

ΜΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ(!!??) ΠΑΥΣΗ...

Λοιπόν λοιπόν...πως να αρχίσω δεν ξέρω...ντουγρού λοιπόν...

Έχω να δηλώσω πως η ιδιοκτήτρια του παρόντος ιστολογίου διέρχεται μια περίοδο έλλειψης εμπνεύσεως...ξηρασία...θέλω για τόσα να μιλήσω και σε τόσα να αναφερθώ αλλά δε βρίσκω τις κατάλληλες αφορμές και τον τρόπο να τα πω...αλλιώς λέγεται και τέλμα...

Ωστόσο ενίοτε αποδεικνύεται χρήσιμo το τέλμα. Και προσωπικά για μένα εξεχόντος χρήσιμο καθότι στον εγκέφαλο μου επικρατεί αγνό χάος...σκέψεις, ιδέες, αποφάσεις, αλλαγές...πολλά...και αυτά τα πολλά τρέχουν όλα μαζί ατίθασα...σαν παλαβά και εγώ αντί να τα οργανώνω, έχω καταλήξει να τα κυνηγάω να τα συγκρατήσω μη και βγουν αλεξίσφαιρα και πάρουν κανένα αθώο τα σκάγια...

Οπότε κρίνεται αναγκαία μια δημιουργική παύση...που θέλω να πιστεύω πως θα κρατήσει λίγο...θα κάνω ένα ελληνικότατο reboot στο σκληρό και θα επανέλθω δριμύτερη...

Υ. Γ. 1: Ευχαριστώ πολύ cinemarion για την τιμή και το βραβείο ειλικρινά...με χαρά το δέχομαι και το προσφέρω σε όσους αφήσουν σχόλιο στην ανάρτηση αυτή...

Υ. Γ 2: À bientôt...με λίγη καλή (κατ εμέ) μουσική...και ως συνήθως δε μπορώ να διαλέξω...οπότε θα βάλω και τα τρία τραγούδια που σκέφτομαι για την παρούσα ανάρτηση...